Παρασκευή, 13 Δεκεμβρίου 2013

Καβείρια Μυστήρια


Είναι κοινά αποδεκτό ότι στους αρχαίους πολιτισμούς οι μυστηριακές τελετές, ήταν πολύ σημαντικές τόσο για την τόνωση του θρησκευτικού συναισθήματος, όσο και για την διεύρυνση των πνευματικού ορίζοντα των υποψηφίων προς μύηση σε αυτά, όπως η μαρτυρία του Πίνδαρου μας αποκαλύπτει:

"Ευτυχής εκείνος ο οποίος αφού είδε αυτό το θέαμα, κατέρχεται στα βάθη της Γης. Γνωρίζει το τέλος της ζωής, γνωρίζει την Θεία πηγή".

Τα αρχαιότερα μυστήρια στην αρχαία Ελλάδα, ίσως ήταν τα Κρητομινωικά, τα οποία επηρέασαν τα μετέπειτα Καβείρια, τα Διονυσιακά-Ορφικά, και τα Ελευσίνια. Η "εσωτερική" διδασκαλία των Καβείριων μυστηρίων ήταν "η γέννηση του ανθρώπου", ενώ των Ελευσίνιων (εκ του "ελεύω"-ελευθερώνομαι) η συμβολική παράσταση της ψυχής, της καθόδου της στην ύλη, μετά την ανάληψη της και την επιστροφή της στην αιώνια ζωή. Η δομή των μυστηρίων βασιζόταν σε τρία στοιχεία: τον μύθο, την τελετή, και την μύηση, ενώ επτά ήταν κυρίως τα στάδια ή οι βαθμίδες που οδηγούσαν στην ολοκλήρωση της μύησης στα μυητικά συστήματα:

Καθαρμός, Χρίσμα, Περιβολή, Ιερός λόγος, Ενθρονισμός, Ιερογαμία, Εποπτεία. (Στην Χριστιανική εκκλησία αντιστοιχούν στο Βάπτισμα, Χρίσμα, Εξομολόγηση, Θεία ευχαριστία, Ιεροσύνη, Γάμος, Ευχέλαιο).

Για τα Καβείρια μυστήρια, σώζονται πολύ λίγες μόνο πληροφορίες, ήδη από τα παλαιά ακόμη χρόνια. Ο Στράβων, γράφει σχετικά με τις λίγες πληροφορίες που γνώριζαν την εποχή του :

"Διά τους εν Σαμοθράκη τιμώμενους Θεούς πολλοί έχουν είπει ότι είναι οι Κάβειροι οι ίδιοι, αλλ' ούτε αυτοί οι ειπόντες τούτο, ημπορούν να μας είπουν οποίοι τινές είναι οι Κάβειροι".

Η αρχή τέλεσης των Καβειρίων μυστηρίων χάνεται στα βάθη της Ελληνικής προϊστορίας. Οι γνώμες των αρχαίων πηγών διίστανται. Άλλοι όπως ο Ηρόδοτος, υποστηρίζουν ότι η λατρεία των Κάβειρων ήταν αυτόχθων μυστηριακή λατρεία των Πελασγών, ενώ άλλοι όπως ο Στησίμβροτος που καταγόταν από την Θάσο, υποστηρίζουν η λατρεία τους εισήχθη στον Ελλαδικό χώρο από την Ανατολή. Συγκεκριμένα ο Ηρόδοτος γράφει για την προέλευση των μυστηρίων:

"Αυτά και πολλά άλλα τα οποία εγώ θα υπομνήσω παρέλαβαν οι Έλληνες παρά των Αιγυπτίων, ότι Δε τα αγάλματα του Ερμού έχουν τα αιδοία ορθά, τούτο δεν το έμαθον παρά των Αιγυπτίων, αλλά παρά των Πελασγών μεν το έμαθον πρώτοι εξ όλων των Ελλήνων οι Αθηναίοι, παρά τούτων Δε οι άλλοι Έλληνες. Κατά την εποχήν Δε, καθ' ην ήδη οι Αθηναίοι ελογίζοντο μεταξύ των Ελλήνων, μετώκησαν εις την Αττικήν ως σύνοικοι οι Πελασγοί, και έκτοτε ήρχισαν να θεωρούνται ως Έλληνες. 
Εκείνος Δε, ο οποίος έχει μυηθή εις τα μυστήρια των Καβείρων, τα οποία επιτελούν οι Σαμοθράκες παραλαβόντες παρά των Πελασγών, αυτός θα καταλάβει τι θέλω να είπω με τα λόγια μου. Διότι την Σαμοθράκην κατώκουν προηγουμένως αυτοί οι Πελασγοί, οι οποίοι έγιναν σύνοικοι με τους Αθηναίους, παρ' αυτών Δε παρέλαβον τα μυστήρια οι Σαμοθράκες. Των οποίων τα αγάλματα του Ερμού, του να έχουν ορθά τα αιδοία έμαθον εκ των Ελλήνων παρά των Πελασγών πρώτοι οι Αθηναίοι. Περί τούτου παραδίδεται κάποιος Ιερός Λόγος, ο οποίος αποκαλύπτεται εις τα εν Σαμοθράκη μυστήρια."


Μια σημαντική πληροφορία μας έχει διασώσει ο Χριστιανός συγγραφέας Ιππόλυτος (2ος μ.χ αιώνα).:

"Διότι οι Σαμοθράκες σαφώς ονομάζουν τον τιμώμενο παρ' αυτών εις τα μυστήρια, τα οποία επιτελούν, τον Αδάμα τον αρχικόν άνθρωπον. Υπάρχουν Δε εις το ιερόν της Σαμοθράκης δυο αγάλματα γυμνών ανθρώπων, εχόντων και τας χείρας τεταμένας άνω προς τον ουρανόν και τους φαλλούς εστραμένους προς τα άνω, όπως έχει και το εν Κυλλήνη άγαλμα του Ερμού, τα προειρημένα αγάλματα είναι εικόνες του αρχανθρώπου και του αναγενωμένου πνευματικού ανθρώπου, ο οποίος είναι κατά πάντα ομοούσιος προς εκείνον τον άνθρωπον..."

Το σίγουρο είναι ότι όταν οι πρώτοι Αχαιοί το 2200 π.Χ. κατέγραψαν στον κατάλογο των θεοτήτων τα ονόματα του Δία, της Εκάτης, του Απόλλωνα και των Καβείρων. Στην λατρεία των Καβείριων μυστηρίων πρωτεύοντα ρόλο έπαιζε το Πυρ, από όπου φαίνεται ότι πήραν και το όνομα τους από την ρίζα της λέξης κάειν-καίω. Η λατρεία των Καβείρων σχετίζονταν με τον Ήφαιστο τον Θεό της φωτιάς, αλλά και των τεχνών από τον οποίο ο Προμηθέας έκλεψε το πυρ για να το παραδώσει στους ανθρώπους. Τα Καβείρια τελούνταν κυρίως στην Σαμοθράκη την Λήμνο την Ίμβρο, αλλά και στην Θράκη, στην Μακεδονία, καθώς και στην Βοιωτία. Ο Όμηρος, ονομάζει την Σαμοθράκη "ιερά χώρα".

"Ζαθέη Σαμοθράκη ένθα και όργια φρικτά Θεών άρρητα βροτοΐσιν".
(Σεπτή και αγιωτάτη Σαμοθράκη όπου τελετές που προκαλούν ρίγος φόβου γίνονται για χάρη των θεών, οι όποιες είναι απόρρητες στους κοινούς θνητούς)
.

Η λατρεία τους στη Λήμνο σχετίζεται με την προστασία των τεχνιτών και της τεχνολογίας γενικότερα, ενώ στη Θήβα έχει ένα γεωργικό και μυητικό χαρακτήρα για τους εφήβους.
Οι επιφανέστεροι των Ελλήνων λέγεται ότι είχαν μυηθεί στα Καβείρια μυστήρια . Κάποιοι εξ αυτών ήταν ο Αγαμέμνων, ο Οδυσσέας αλλά και άλλοι Έλληνες που έλαβαν μέρος στον Τρωικό πόλεμο, επίσης σύμφωνα με την μυθολογία ο Ορφέας, ο Ηρακλής ο Ιάσων, οι Διόσκουροι Κάστορας και Πολυδεύκης και οι αρχηγοί της Αργοναυτικής εκστρατείας είχαν μυηθεί στα μυστήρια των Κάβειρων στην Σαμοθράκη.

Ο Βασιλιάς Φίλιππος ήταν μυημένος στα μυστήρια της Σαμοθράκης, όπου και γνώρισε την Ολυμπιάδα την μητέρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, που ήταν και ιέρεια των Κάβειρων. Φυσικά και ο Μέγας Αλέξανδρος μυήθηκε στα Καβείρια Μυστήρια, όπως και ο Ηρόδοτος αλλά και ο Πυθαγόρας.
Στα μυστήρια γίνονταν δεκτοί όλοι οι άνθρωποι ανεξαρτήτως φυλής, φύλου και κοινωνικής τάξεως, ακόμη και οι δούλοι, αρκεί να μην επιβαρύνονταν με ανόσιες πράξεις. Σκοπός των μυστηρίων ήταν να απομακρύνει το φόβο του θανάτου και να αποκαλύψει αιώνιες αλήθειες που σχετίζονται με την τύχη της ψυχής μετά το θάνατο. Η αποκάλυψη των τεκταινομένων κατά τη διάρκεια τέλεσης των μυστηρίων επέφερε την ποινή του θανάτου. Μπροστά στο άβατο του Ιερού υπήρχε επιγραφή, που αποκάλυψε η αρχαιολογική σκαπάνη και που απαγόρευε με λιτό αλλά απόλυτο τρόπο, την είσοδο... 

"Αμύητον μη εισιέναι".

Ο Πλούταρχος γράφει για τις απόρρητες πληροφορίες που γνώριζε αλλά δεν μπορούσε να αποκαλύψει:

"Οποίοι τινές είναι οι Κάβειροι και όποια τινά μυστήρια τελούν εις την Μητέρα Ρέαν θα ζητήσω συγγνώμη από τους φιλομαθείς διά την σιωπήν μου αυτήν. Οποία δε η παρακαταθήκη και τα εις αυτήν τελούμενα δεν μοι επιτρέπεται να γράψω".

Σε αντίθεση με τα Ελευσίνια μυστήρια, στα Καβείρια μυστήρια, επιτρεπόταν η συμμετοχή ατόμων οποιασδήποτε εθνότητας, ηλικίας, κοινωνικού αξιώματος και φύλου. Με τη μύησή τους αναλάμβαναν ηθικές και κοινωνικές υποχρεώσεις κι' ο Διόδωρος ο Σικελιώτης λέει ότι:

"οι μυούμενοι εγίνοντο ευσεβέστεροι, δικαιότεροι και κατά πάντα καλλίτεροι".

Ποιοι και πόσοι ήταν όμως οι Κάβειροι, τι συμβόλιζαν και τι λάμβανε μέρος στις μυστηριακές αυτές τελετές; Όσον αναφορά τον συμβολισμό τους, ο Διόδωρος ο Σικελιώτης 1ος αι. μ. Χ. αναφέρει ότι οι Κάβειροι θεωρούνταν η προσωποποίηση της αθανασίας της ψυχής. Φαίνεται επίσης ότι συμφωνούν οι αρχαίες πηγές στο ότι γεννήθηκαν στην Λήμνο.
Ο Πίνδαρος αναφέρει σχετικά:

"...τον εκ Αγίας Λήμνου γεννηθέντα Κάβειρον ",

ενώ και ο Ησύχιος στο λεξικό του αναφέρει:

"Κάβειροι, καρκίνοι Πάνυ Δε τιμώνται ούτοι εν Λήμνω ως Θεοί. Λέγονται Δε είναι Ηφαίστου παίδες"
.

Στη Λήμνο πίστευαν ότι ο πρώτος άνθρωπος της γης υπήρξε ο Κάβειρος, τον οποίο γέννησε η Λήμνος με απόρρητες ιερές τελετές. Γενικά αποφεύγονταν η χρήση των ονομάτων των Κάβειρων, ονομάζονταν γενικά Μεγάλοι Θεοί. Στις επιγραφές που έχουν βρεθεί στις ανασκαφές πάντοτε ονομάζονται Μεγάλοι Θεοί ή Άνακτες και ποτέ με το όνομα τους Στη Λήμνο τους ονόμαζαν επίσης και Καρκίνους. 

Όσον αναφορά τον αριθμό τους και το ποιοι ήταν δεν υπάρχει ξεκάθαρη απάντηση. Οι αρχαίοι συγγραφείς αναφέρουν ότι οι Κάβειροι ήσαν ένας ή τρεις ή τέσσερις ή επτά ή και περισσότεροι.. Το πιο πιθανό είναι ως Πελασγικής προέλευσης ο πρώτος τους χαρακτήρας κατά την απώτατη αυτή εποχή να ήταν χθόνιος και συνδέονται με τη λατρεία της μεγάλης Μητέρας Φύσης και τη γονιμότητα της γης, όπως και στα Κρητικά μυστήρια. Η Μεγάλη Μητέρα, η μητέρα γη, λεγόταν Αξίερος. Αργότερα ταυτίστηκε με την Δήμητρα . Η μορφή της, εικονίζονταν στα νομίσματα της Σαμοθράκης ανάμεσα σε δυο λιοντάρια. Μαζί με την Μεγάλη Μητέρα λατρεύονταν και ο σύζυγός της, ο θεός Καδμίλος, που πολλές φορές ταυτίζονταν με τον Ερμή. Είχαν και οι δύο τα ίδια "ιερά" σύμβολα , όπως τον κριό ως "ιερό ζώο" που συμβόλιζε την γονιμοποιό δύναμη και τον αρχηγό ποιμένα, καθώς και το φιδοκέφαλο κηρύκειο του, και τα οποία βρέθηκαν χαραγμένα σε νομίσματα και σε επιγραφές...

Ο Φερεκύδης καθώς και ο Ηρόδοτος τους αναφέρουν τους Κάβειρους, ως γιους του Ηφαίστου. Σύμφωνα με τον Φερεκύδη μητέρα των Κάβειρων ήταν η θυγατέρα του Πρωτέως και της Αγχινόης Καβείρη ή Καβειρώ και απόκτησε από τον Ήφαιστο τρία αγόρια και τρία κορίτσια, τους Κάβειρους και τις Καβειρίδες. Ο Αθηνίωνας (συγγραφέας του 1ου αι. μ. Χ.) αναφέρει ότι οι Κάβειροι ήταν δυο, ο Ιασίων και ο Δάρδανος γιοι του Δια και της θυγατέρας του Άτλαντα Ηλέκτρας. Ο Διονυσόδωρος, (συγγραφέας του 3ου αι. π. Χ.) αναφέρει ότι υπήρχαν δυο ζεύγη Κάβειρων ο Αξιόκερσος, η Αξίερος, ο Καδμίλος ή Κασμίλος και η Αξιόκερσα, οι οποίοι αργότερα ταυτίστηκαν με τον Πλούτωνα, την Δήμητρα, τον Ερμή και την Περσεφόνη. Σύμφωνα με τους αρχαίους μύθους ήσαν παιδιά ή εγγόνια του Ηφαίστου. Ο Ήφαιστος με την Καβειρώ, κόρη του Πρωτέα, έκανε τρεις γιους, τους Κάβειρους και τρεις κόρες, τις νύμφες Καβειρίδες ή σύμφωνα με άλλους μύθους ο Ήφαιστος με την Καβειρώ γέννησαν τον Καδμίλο, από τον οποίο προήλθαν οι τρεις αρσενικοί και οι τρεις θηλυκοί Κάβειροι Κατά μια άλλη εκδοχή της μυθολογίας ο Ήφαιστος από την Καβείρη απόκτησε μόνο τον Καδμίλο και ότι οι Κάβειροι και οι Καβειρίδες είναι παιδιά του.

Σύμφωνα με τον Φιλόστρατο κάθε χρόνο και σε ορισμένο χρόνο στην Λήμνο κατά την διάρκεια των εορτών των τελετών, έσβηναν όλα τα Φώτα στο νησί επί εννέα ημέρες, μέχρι να έρθει με πλοίο από την Δήλο το νέο πυρ. Γι αυτό τον λόγο και η λαμπάδα ήταν το σύμβολο των Κάβειρων. Συνήθως η γιορτή γινόταν από τον Μάιο έως τον Σεπτέμβριο. Η τελετή μύησης γινόταν νύχτα υπό το φως των δαυλών. Το αξίωμα των ιερέων ήταν κληρονομικό, και ονομάζονταν Καδμίλοι . Πριν την μύηση γινόταν εξομολόγηση του υποψήφιου μύστη από τον ειδικό ιερέα που ονομάζονταν "Κόης". Μας σώζεται μία ενδιαφέρουσα ιστορία μάλιστα από την διαδικασία της εξομολόγησης.
Ο Λύσανδρος είχε πάει στην Σαμοθράκη για να πάρει μέρος στα Καβείρια μυστήρια. Ο ιερέας που εξομολογούσε τους πιστούς, του ζήτησε να μαρτυρήσει το μεγαλύτερο αμάρτημα του. Ο Λύσανδρος τότε τον ρώτησε:

"εσύ ή οι Θεοί θέλουν να το μάθουν"; 

και ο ιερέας του απάντησε οι Θεοί, και τότε ο Λακεδαιμόνιος του απάντησε:
"εσύ φύγε από εδώ, και εάν με ρωτήσουν οι Θεοί θα τους το πω..."

Οι υποψήφιοι μύστες προχωρούσαν κρατώντας δαυλούς που συμβόλιζαν το εσωτερικό φως που διώχνει το σκοτάδι της άγνοιας και της ύλης. Σε ανασκαφές βρέθηκαν πολλές θέσεις για τοποθέτηση των δαδιών στους τοίχους του Ιερού, αλλά και το γράμμα "Θ" δηλωτικό των Μεγάλων Θεών. Ο μυούμενος οδηγούνταν να καθίσει σε έναν θρόνο, όπου πραγματοποιούνταν σε αυτόν η δοκιμασία και η διδασκαλία. Η τελετή αυτή ονομαζόταν "θρονισμός". Ο Πλούταρχος αναφέρει σχετικά για αυτή την φάση της τελετής :

"Καθάπερ ειώθασιν εν τω καλουμένω θρονισμώ καθίσαντες τους μυουμένους οι τελούντες κύκλω περιχορεύειν".

Του φορούσαν στο κεφάλι στεφάνι από κλαδί ελιάς και μια κόκκινη ταινία στην μέση του, την οποία θα έφερε μαζί του στην υπόλοιπη ζωή του, ενδεικτική της μυήσεώς του. Μπροστά στον θρόνο έκαιγε πυρά γύρω από την οποία οι ιερείς έψελναν με ακατανόητες λέξεις για τον μυούμενο τους Ιερούς ύμνους, μετά χόρευαν χορούς υπό τους ήχους μουσικής και μυστηριακών τραγουδιών. Ύστερα από τον θρονισμό, ο ιερέας οδηγούσε τον μύστη στο άβατο του Ιερού κι' εκεί, το νέο μέλος, έφθανε στον βαθμό της "εποπτείας". 

Τα πιο σημαντικά Καβείρια, γίνονταν στη Σαμοθράκη.
Όμως, λατρεία των Κάβειρων έχουμε και στο όρος Βερεκόντια στην Ιεράπολη της Φρυγίας, στην Απάμεια της Μ.Ασίας, στον Πόντο όπου υπήρχε πόλη με το όνομα Κάβειρα, στην Κύζικο της Βορειοδυτικής Μ.Ασίας (από όπου υπάρχουν και μαρτυρίες για Κυζικηνούς μύστες και ιεροποιούς στα μυστήρια της Σαμοθράκης), η Φαναγόρεια στον Κιμμέριο Βόσπορο, το Βυζάντιο, η Πέρινθος, ο Αίνος, η Μαρώνεια, τα Άβδηρα, οι Φίλιπποι, η Όλυνθος, η Λάρισα, η Θήβα, η Ανθηδώνα, ακόμα και η Αθήνα (οι ιθυφαλλικές ερμαϊκές στήλες έχουν κατά πάσα πιθανότητα την καταγωγή τους στα Καβείρια.)

Σε αρχαίες επιγραφές αναφέρονται θεωροί και μύστες των Μυστηρίων από την Μυρίνα της Λήμνου, τις Αιγές, την Κύμη της Μ.Ασίας, τη Φώκαια, την Έφεσο, τις Κλαζομενές, τον Κολοφώνα, την Ίασο της Καρίας, την Αλικαρνασσό, την Κω, την Λέσβο, τη Ρόδο και την Ερέτρια.


(ΠΗΓΕΣ : Περικλής Ροδάκης - "Τα Καβείρια Μυστήρια"  / Will Durant - "Παγκόσμιος Ιστορία του Πολιτισμού" (3ος τόμος) / Βασίλης Χλέτσος - http://xletsos-basilhs.blogspot.gr


Τρίτη, 1 Οκτωβρίου 2013

Η ροή των αισθητών




Εις τον Ηράκλειτον αποδίδεται η δοξασία περί της ροής των πάντων, το: "τα πάντα ρει". Μεταξύ των διασωθέντων αποσπασμάτων δεν περιλαμβάνεται τοιούτος αφορισμός. Αιτία να αποδοθεί εις αυτόν το "τα πάντα ρει" υπήρξεν η πληροφορίαν την οποίαν μας έχει δώσει ο Αριστοτέλης εν τω πρώτω βιβλίω των "Μετά τα φυσικά" (κεφ. 6), ένθα κάμνει λόγο περί της φιλοσοφίας του Πλάτωνος: "Εκ νέου τε γάρ συνήθης γενόμενος τω Κρατύλω καί ταις Ηρακλειτείαις δόξαις, ως απάντων των αισθητών αεί ρεόντων καί επιστήμης περί αυτών ούκ ούσης, ταύτα μέν καί ύστερον ούτως υπέβαλεν". (Διότι επειδή ο Πλάτων από της παιδικής του ηλικίας είχεν επαφήν με τον Κρατύλον και τας δοξασίας των οπαδών του Ηρακλείτου, ότι δηλαδή όλα τα αισθητά ευρίσκονται εν ροή και δεν δύναται να υπάρξει ως προς αυτά σταθερά γνώσις, εις αυτήν την αντίληψιν έμεινεν - ο Πλάτων - πιστός και κατόπιν). Εκ του ερμηνευθέντος χωρίου καθίσταται φανερόν ότι η γενίκευσις της περί ροής των όντων δοξασίας εγένετο υπό του Κρατύλου, αφορμηθέντος από τα αποσπάσματα 49α και 91. Ότι η περί γενικής ροής εν τω σύμπαντι θεωρία είναι υστερωτέρα αποδεικνύεται και εκ της υπό του Αριστοτέλους αναφερομένης εις το ανωτέρω απόσπασμα διακρίσεως των όντων εις αισθητά και μη αισθητά. Τοιαύτη διάκρισις παρά τω Ηρακλείτω δεν υπάρχει. Παρ' αυτώ δύναται να γίνει διαστολή μεταξύ φανερών και μη φανερών, "αφανών" όντων. Τοιούτο "αφανές" ον είναι και το πυρ ως κοσμογονική βάσις. Το αφανές πυρ πρέπει να διαστέλλεται από το εγκόσμιον πυρ. Διότι μένει πάντοτε ζωντανόν "αείζωον" και ουδέποτε δύει (απ. 16). Φαίνεται ότι ο γενικεύσας την περί ροής γενικήν θεωρίαν την αναφερομένην εις τα φανερά γεγονότα του σύμπαντος, υπήρξεν ο διδάσκαλος του Πλάτωνος Κρατύλος. Δια τον Ηράκλειτον δεν υπάρχει μόνον ροή εν τω σύμπαντι αλλά και σταθερότης εκπροσωπουμένου εκ του λόγου, του νόμου, της Δίκης και του Ενός. 

~

Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν "Ηλίου"

Δευτέρα, 8 Απριλίου 2013

Οι Διδασκαλίες του Δον Χουάν




1. Ο εγωισμός είναι το υπ' αριθμόν ένα πρόβλημα του πολεμιστή, γιατί καταναλώνει πολύ ενέργεια.

2. Μια από τις μεγαλύτερες δυνάμεις στη ζωή του πολεμιστή, είναι ο φόβος γιατί τον σπρώχνει στη μάθηση.

3. Οι άψογοι πολεμιστές μπορούν να δουν τρομαχτικούς κόσμους κι όμως την άλλη στιγμή λένε ένα αστείο γελώντας με τους φίλους τους, ή με ξένους.

4. Οι πολεμιστές προετοιμάζονται για να συνειδητοποιούν. Η πλήρης συνείδησή τους έρχεται μόνο όταν δεν έχει μείνει πια εγωισμός, μέσα τους. Μόνο όταν δεν είναι πια τίποτα, γίνονται τα πάντα.

5. Ο εγωισμός είναι η κινητήρια δύναμη για κάθε κρίση μελαγχολίας. Οι πολεμιστές δικαιούνται να έχουν έντονες στιγμές μελαγχολίας, αλλά η μελαγχολία υπάρχει μόνο και μόνο για να γελούν.

6. Οι πολεμιστές υπάρχουν για να εκπαιδεύουν τους εαυτούς τους. Να είναι αντικειμενικοί παρατηρητές ώστε να αντιλαμβάνονται τα μυστήρια του εαυτού τους και να απολαμβάνουν την ικανοποίηση της ανακάλυψης του τι είναι.

7. Το να είσαι άψογος σημαίνει πως κάνεις σωστή χρήση της ενέργειάς σου. Δεν είναι θέμα ηθικής αλλά στρατηγικής.

8. Το να είσαι άψογος σημαίνει να έχεις ελεύθερη ενέργεια, σημαίνει ότι έχεις ξεφορτωθεί τις λογικές απόψεις και τους λογικούς φόβους.

9. Το χιούμορ είναι ο μοναδικός τρόπος για να αντισταθμιστεί η ακαταμάχητη τάση της ανθρώπινης συνείδησης, που κατατάσσει και δημιουργεί άβολες κατηγορίες.

10. Προσοχή είναι η τιθάσευση και η αύξηση της συνείδησης, μέσω της διαδικασίας της Ζωής.

11. Μαντική είναι να εξοικονομείς ενέργεια. Ένας πολεμιστής πρέπει να μάθει ότι η κρυμμένη δύναμη βρίσκεται μέσα του.

12. Η σιωπηλή γνώση στο πολεμιστή είναι θέμα βίωσης και όχι λογικής.

13. Σκοπός είναι η διεισδυτική μέθοδος που μας αναγκάζει να αντιλαμβανόμαστε. Δεν συνειδητοποιούμε επειδή αντιλαμβανόμαστε, αλλά μάλλον μπορούμε να αντιληφθούμε σαν αποτέλεσμα πίεσης και επέμβασης του σκοπού.

14. Το αίσθημα που ξέρουν όλοι ως έμπνευση είναι η ενεργοποίηση του δεσμού μας με το Σκοπό.

15. Σύμφωνα με τη σύνδεσή του με το Σκοπό, ένας πολεμιστής περνά τέσσερα στάδια : 1) Όταν είναι ένας σκουριασμένος αναξιόπιστος κρίκος με το Σκοπό. 2) Όταν έχει καταφέρει να τον καθαρίσει. 3) Όταν μαθαίνει να τον χειρίζεται. 4) Όταν μαθαίνει να δέχεται τις επιταγές του αφηρημένου.

16. Ένας πολεμιστής βρίσκεται σε συνεχή επιφυλακή ενάντια στη σκληρότητα της ανθρώπινης συμπεριφοράς.

17. Πόλεμος για ένα πολεμιστή είναι μια ολική πάλη ενάντια στην ατομικότητα που έχει στερήσει τον άνθρωπο από τη δύναμή του.

18. Η κατεύθυνση του μονοπατιού του πολεμιστή είναι προς την εκθρόνιση της σημασίας του "εγώ".

19. Το να είσαι άψογος είναι μόνο την καλύτερη χρήση της ενεργειακής σου στάθμης. Απαιτεί λιτότητα, περίσκεψη, απλότητα, αθωότητα και πάνω από όλα έλλειψη αυταρέσκειας.

20. Όταν νιώθει κάποιος σημαντικός γίνεται βαρύς, αδέξιος, ματαιόδοξος. Για να γίνει όμως Άνθρωπος της Γνώσης πρέπει να είναι ελαφρύς και ρευστός.

21. Μαγεία είναι η εφαρμογή της θέλησης κάποιου, σε ένα βασικό σημείο. Μαγεία σημαίνει παρέμβαση.

22. Η ιδέα του θανάτου είναι η μόνη που δίνει το μέτρο του πνεύματος ενός πολεμιστή.

23. Στον πολεμιστή ο θάνατος δε πρέπει να γίνει έμμονη ιδέα αλλά να αντιμετωπιστεί με αδιαφορία.

24. Η επίγνωση του θανάτου οδηγεί το πολεμιστή, τον κάνει να αποσπαστεί από τη ζωή και ταυτόχρονα να τη ποθεί σιωπηλά.

25. Για να γίνεις πολεμιστής πρέπει να είσαι καθαρός σαν κρύσταλλος.

26. Ο πολεμιστής ξέρει ότι περιμένει και για τι πράγμα περιμένει. Ενώ περιμένει, δε θέλει τίποτα και έτσι όσο μικρό κι αν είναι αυτό που παίρνει, είναι πάντα περισσότερο από αυτό που επιθυμούσε να πάρει.

27. Ο πολεμιστής πρέπει να χρησιμοποιεί τη θέληση και την υπομονή του για να ξεχνά. Στη πραγματικότητα διαθέτει μόνο τη θέληση και την υπομονή του και με αυτά οικοδομεί.

28. Ο πολεμιστής πρέπει να είναι ο αφέντης της κάθε εκλογής του Πρέπει να καταλαβαίνει ότι η εκλογή είναι δική του ευθύνη και ότι δεν έχει καιρό για μετανιώματα και υποσχέσεις.

29. Η ζωή του πολεμιστή είναι μια άσκηση στη στρατηγική.

30. Ο πολεμιστής αισθάνεται τη κάθε του μάχη σαν τη τελευταία του. Έτσι το αποτέλεσμα λίγο τον ενδιαφέρει.

31. Ο πολεμιστής γνωρίζει ότι ο κόσμος θ' αλλάξει μόλις σταματήσει να μιλάει στον εαυτό του και πρέπει να είναι προετοιμασμένος γι' αυτό το τράνταγμα.

32. Ο πολεμιστής αντιμετωπίζει το κόσμο σαν ένα μυστήριο και αυτά που κάνουν οι άνθρωποι σαν παντοτινή τρέλα.

33. Ένας πολεμιστής πρέπει να εξασκεί περισσότερο τ' αυτιά του και όχι τα μάτια του.

34. Η θέληση είναι σαν μια δύναμη που αποτελεί τη σύνδεση ανάμεσα στους ανθρώπους και το κόσμο.

35. Ο μέσος άνθρωπος αναζητά τη βεβαιότητα στα μάτια του θεατή και αυτό το ονομάζει αυτοπεποίθηση. Ο πολεμιστής επιδιώκει να είναι άψογος στα μάτια του και αυτό το ονομάζει ταπεινότητα.

36. Ένας πολεμιστής δέχεται με ταπεινότητα αυτό που είναι, όχι σαν βάση για οίκτο αλλά σαν ζωντανή πρόκληση.

37. Ο πολεμιστής δε σκύβει το κεφάλι του σε κανένα. Όμως ταυτόχρονα δεν επιτρέπει σε κανένα να σκύψει το κεφάλι του σε αυτόν.

38. Ένας πολεμιστής πρέπει να φοβάται τους κοινούς ανθρώπους, που είναι μαύροι μάγοι, γιατί έχουν χαράξει τα μονοπάτια της λογικής του. Δεν πρέπει να φοβάται τους πολεμιστές, αυτούς δηλαδή που φέρνουν ελευθερία.

39. Ο πολεμιστής ξεκινά με τη πεποίθηση ότι το πνεύμα του δεν έχει ισορροπήσει. Ζώντας με πλήρη έλεγχο και επαγρύπνηση αλλά χωρίς βιασύνη ή καταναγκασμό, κάνει ότι καλύτερο μπορεί για να αποχτήσει αυτή την ισορροπία.

40. Υπάρχουν τρία είδη κακών συνηθειών και μια, η άψογη του πολεμιστή.

Πρώτη κακή είναι να παραβλέπεις ότι γίνεται ή έγινε και να νιώθεις σαν να μην έγινε τίποτα. Είναι ο δρόμος του φανατικού.

Δεύτερη, να δεχόμαστε το καθετί όπως μας παρουσιάζεται και να νιώθουμε ότι ξέρουμε τι συμβαίνει. Αυτός είναι ο δρόμος του πιστού.

Τρίτη, να βασανιζόμαστε από ένα γεγονός, είτε γιατί δε μπορούμε να το παραβλέψουμε, είτε γιατί δε μπορούμε να το δεχτούμε ολόψυχα. Αυτός είναι ο δρόμος του τρελού.

Ο τέταρτος, ο σωστός δρόμος, είναι αυτός όπου ο πολεμιστής ενεργεί σαν να μην έχει συμβεί ποτέ τίποτα, γιατί δε πιστεύει σε τίποτα κι ωστόσο δέχεται καθετί όπως του παρουσιάζεται. Ποτέ δε νιώθει ότι γνωρίζει. Ενεργεί σαν να ελέγχει τον εαυτό του, ακόμη κι αν τρέμουν τα πόδια του. Με αυτό το τρόπο σκορπίζονται οι βασανιστικές σκέψεις.

41. Μια από τις πράξεις του πολεμιστή είναι ότι ποτέ δε θα αφήσει τίποτα να τον επηρεάσει. Μπορεί να δει και το διάβολο, όμως ποτέ δε θα αφήσει κανένα να το μάθει. Ο έλεγχος ενός πολεμιστή πρέπει να είναι άψογος.

42. Ένας πολεμιστής δε πρέπει να αντικρίζει τον κόσμο με την αίσθηση ότι καθετί είναι βαρύ γι' αυτόν.

43. Ένας κανόνας για το πολεμιστή είναι να παίρνει τις αποφάσεις του, τόσο προσεχτικά που τίποτα από ότι θα μπορούσε να συμβεί σαν αποτέλεσμά της να μην μπορεί να τον ξαφνιάσει και πολύ περισσότερο να εξαντλήσει τη δύναμή του.

44. Η ελευθερία του πολεμιστή είναι ή να ενεργεί άψογα, ή να ενεργεί σαν μπούφος. Δεν έχει άλλη επιλογή.

45. Η ραχοκοκαλιά του πολεμιστή είναι η ταπεινότητα και η αποτελεσματικότητα.

46. Η αγαπημένη Ντάμα του πολεμιστή είναι η ζωντανή γη, που τον υποδέχεται, τον τρέφει, τον ντύνει και του δίνει όλα τα εφόδια για το πόλεμό του. Είναι ο ίδιος ο κόσμος.

47. Ένας πολεμιστής είναι πάντα χαρούμενος γιατί η αγάπη του είναι αμετάβλητη και, η αγαπημένη του, η γη, τον αγκαλιάζει και του προσφέρει ασύλληπτα δώρα. Η θλίψη ανήκει σε αυτούς που μισούν τη γη, που τους δίνει καταφύγιο.

Τετάρτη, 2 Ιανουαρίου 2013

Sri Aurobindo (Μέρος Πρώτο)


Ο Sri Aurobindo, (Ωρομπίντο Γκος) γεννήθηκε στην Καλκούτα στις 15 Αυγούστου 1872, από Ινδούς γονείς. Για δεκατέσσερα χρόνια, από το 1879 μέχρι το 1893, έζησε στην Αγγλία όπου σπούδασε πρώτα στο Σαιντ Πωλ, όπου έμαθε ελληνικά και λατινικά, και δαπάνησε τρία χρόνια στην ανάγνωση της λογοτεχνίας, ιδιαίτερα στην Αγγλική ποίηση και αργότερα στο Κίνγκς Κόλλετζ του Κέμπριτζ με υποτροφία για δύο χρόνια. Σύμφωνα με τις κατηγορηματικές εντολές του πατέρα του, οι σπουδές του είχαν μιαν ολοκληρωτικά δυτική κατεύθυνση και του είχε απαγορευθεί οποιαδήποτε επαφή με την Ινδική και Ασιατική πολιτιστική παράδοση. Η μόρφωση λοιπόν που πήρε ο Ωρομπίντο του παρείχε μιαν ευρεία εισαγωγή στον πολιτισμό της αρχαίας, μεσαιωνικής και σύγχρονης Ευρώπης. Ευφυέστατος σπουδαστής Ελληνικών και Λατινικών, έμαθε Γαλλικά ήδη από την παιδική του ηλικία και ήταν αυτοδίδακτος στα Γερμανικά και Ιταλικά, ικανός να διαβάσει Γκαίτε και Δάντη στο πρωτότυπο. Στις πτυχιακές εξετάσεις του Κέμπριτζ του δόθηκε τιμητική διάκριση για την Αρχαία Ελληνική και Λατινική ποίησή του.

Τον Ιανουάριο του 1893 έφυγε από την Αγγλία, και για τα επόμενα δεκατρία χρόνια δούλεψε στην Μπαρόντα της Ινδίας σαν γραμματέας του Μαχαραγιά και υποδιευθυντής του εκεί Κολλεγίου. Τα χρόνια αυτής της περιόδου ήταν γι' αυτόν χρόνια αυτοκαλλιέργειας, λογοτεχνικής δραστηριότητας (η περισσότερη από την ποίησή του, που δημοσιεύθηκε αργότερα στο Ποντισερύ, γράφτηκε αυτή την εποχή) και προετοιμασίας για τη μελλοντική του δουλειά. Έμαθε Σανσκριτικά και διάφορες σύγχρονες Ινδικές γλώσσες και αφομοίωσε το πνεύμα του Ινδικού πολιτισμού στις παρελθούσες και σημερινές μορφές του. Το μεγαλύτερο μέρος των τελευταίων χρόνων αυτής της περιόδου το πέρασε σε μυστική πολιτική δραστηριότητα, επειδή η θέση του στη Διοικητική Υπηρεσία της Μπαρόντα του απαγόρευε το δικαίωμα της πολιτικής δράσης. Το ξέσπασμα όμως της κινητοποίησης εναντίον της διχοτόμησης της Βεγγάλης το 1905 του έδωσε την ευκαιρία να παραιτηθεί και να προσχωρήσει ενεργά πλέον στο πολιτικό κίνημα. Έφυγε από την Μπαρόντα το 1906 και πήγε στην Καλκούτα, όπου διορίσθηκε διευθυντής του μόλις τότε ιδρυθέντος Εθνικού Κολλεγίου της Βεγγάλης.

Η πολιτική του δράση κάλυψε οκτώ χρόνια: από το 1902 μέχρι το 1910.
Κατά τη διάρκεια των πέντε πρώτων χρόνων αυτής της περιόδου, δούλεψε στο παρασκήνιο, προετοιμάζοντας με άλλους συνεργάτες την απαρχή του κινήματος του Σουαντέσι (Ινδικού Σιν Φέιν), μέχρις ότου η αναταραχή στη Βεγγάλη παρουσίασε ένα άνοιγμα για τη δημόσια παρουσίαση μιας πιο προωθημένης και άμεσης πολιτικής δράσης και αλλαγής από τον μέτριο ρεφορμισμό, που ήταν η μέχρι τότε ιδεολογία του Εθνικού Ινδικού Συνέδριου. Ο Ωρομπίντο έπεισε τους ηγέτες της επιτροπής στη Βεγγάλη να παρουσιασθούν δημόσια σαν ένα παν-Ινδικό κόμμα με συγκεκριμένο και εντατικό πρόγραμμα, και να επιτεθούν στην τότε κυρίαρχη μετριοπαθή (ρεφορμιστική ή φιλελεύθερη) ολιγαρχία των βετεράνων πολιτικών, και να τους πάρουν το Συνέδριο και τη χώρα. Αυτή ήταν η αφετηρία της ιστορικής διαμάχης μεταξύ Μετριοπαθών κι Εθνικιστών (οι αντίπαλοί τους, τους αποκαλούσαν Εξτρεμιστές), που σε διάστημα δύο χρόνων άλλαξε τελείως το πρόσωπο της Ινδικής πολιτικής.

Το εκτελεστικό του πρόγραμμα είχε κοινά γνωρίσματα με την πολιτική γραμμή του Σιν Φέιν, που δημιουργήθηκε λίγα χρόνια αργότερα στην Ιρλανδία. Ο Ωρομπίντο ήλπιζε να κατακτήσει το Συνέδριο και να το κάνει το διευθυντικό κέντρο μιας οργανωμένης εθνικής δράσης, ένα ανεπίσημο Κράτος εν Κράτει, που θα συνέχιζε τον αγώνα για ελευθερία μέχρι την τελική νίκη. Έπεισε το κόμμα να αποδεχθεί και να χρηματοδοτήσει σαν το αναγνωρισμένο κομματικό του όργανο την πρόσφατα ιδρυθείσα εφημερίδα Μπαντέ Ματαράμ, της οποίας ήταν ο αρχισυντάκτης. Η πολιτική γραμμή της Μπαντέ Ματαράμ, από την αρχή του 1907 μέχρι το απότομο τέλος της το 1908, όταν ο Ωρομπίντο ήταν στη φυλακή, κατευθυνόταν ολότελα από τον ίδιο και κυκλοφορούσε σχεδόν από την αρχή της σ' ολόκληρη την Ινδία. Κατά τη διάρκεια της σύντομης, αλλά βαρυσήμαντης για τη χώρα ύπαρξής της, άλλαξε την πολιτική σκέψη της Ινδίας, η οποία, βασικά, ακόμα διατηρεί τη σφραγίδα που της προσδόθηκε τότε. Όμως ο αγώνας που εγκαινιάστηκε πάνω σ' αυτές τις γραμμές, παρότι σφοδρός και ταραχώδης και γεμάτος από τη σπουδαιότητα του μέλλοντος, δεν βάστηξε πολύ. Όχι μόνον η χώρα δεν ήταν ακόμα ώριμη για ένα τόσο τολμηρό πρόγραμμα, αλλά και οι Άγγλοι κατακτητές δεν κάθισαν με σταυρωμένα τα χέρια.

Ο Ωρομπίντο Γκος διώχθηκε ποινικά για ανατροπή του καθεστώτος το 1907, αθωώθηκε όμως, και μετά την αποφυλάκισή του βγήκε πλέον στο προσκήνιο σαν ο αναγνωρισμένος αρχηγός του κόμματός στη Βεγγάλη. Το 1908 φυλακίστηκε πάλι για ένα χρόνο, κι αυτήν τη φορά, όταν βγήκε από τη φυλακή της Άλιπορ το Μάιο του 1909, βρήκε την οργάνωση του κόμματος διαλυμένη, τους ηγέτες του διασκορπισμένους, φυλακισμένους, απελασμένους ή αυτοεξόριστους και το ίδιο το κόμμα υπαρκτό μεν αλλά άφωνο, καταπτοημένο κι ανίκανο για οποιαδήποτε επίπονη προσπάθεια. Για έναν περίπου χρόνο πάσχισε αβοήθητος και σαν ο μόνος εναπομείναντας αρχηγός των Εθνικιστών στην Ινδία να επαναφέρει στη ζωή το κίνημα. Δύο εβδομαδιαίες εφημερίδες ήταν ο καρπός αυτής της περιόδου: ο Κάρμα-γιόγκι και το Ντάρμα. Η προσπάθειά του όμως να αναστηλώσει το κίνημα ήταν άκαρπη, και τελικά αναγκάστηκε να αναγνωρίσει πως το έθνος δεν ήταν ακόμα επαρκώς έτοιμο για την πολιτική γραμμή και το πρόγραμμά του. Όχι μόνο δεν είχε έρθει ακόμα η ώρα γι' αυτού του είδους τα κινήματα, αλλά κι αυτός ο ίδιος δεν ήταν ο προορισμένος ηγέτης τους.

Εκτός αυτού, από τον καιρό της φυλάκισής του στην Άλιπορ, είχε στραφεί τελείως στην πρακτική της Γιόγκα, με αποτέλεσμα η εσώτερη πνευματική του ζωή να τον πιέζει να συγκεντρωθεί όλο και πιο αποκλειστικά σ' αυτή την πρακτική, γι' αυτό και αποφάσισε να αποχωρίσει από το πολιτικό πεδίο για ένα διάστημα, έτσι τουλάχιστον πίστευε τότε. Το Φεβρουάριο του 1910 αποσύρθηκε από την ενεργή δραστηριότητα και στις αρχές Απριλίου πήρε το πλοίο για το Ποντισερύ της Γαλλικής Ινδίας. Τον ίδιο καιρό ασκήθηκε εναντίον του μια ακόμα ποινική δίωξη για κάποιο άρθρο του στον Κάρμα-γιόγκι, ακυρώθηκε όμως από το Ανώτατο Δικαστήριο της Καλκούτας και, για τρίτη φορά, απέτυχε η δίωξη εναντίον του. Ο Ωρομπίντο έφυγε από τη Βεγγάλη με την πρόθεση να επιστρέψει στο πολιτικό πεδίο κάτω από πιο ευνοϊκές συνθήκες, σύντομα όμως συνειδητοποίησε τις διαστάσεις της πνευματικής εργασίας που είχε αναλάβει και είδε πως χρειαζόταν όχι μόνο την αποκλειστική του προσοχή αλλά και τη συγκέντρωση όλων των ενεργειών του. Διέκοψε λοιπόν τις διασυνδέσεις με την πολιτική, αρνήθηκε επανειλημμένα να αναλάβει την Προεδρία του Εθνικού Συνεδρίου και αποσύρθηκε τελείως από το πολιτικό προσκήνιο.


Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο Ποντισερύ από το 1910 μέχρι το θάνατό του το Δεκέμβριο του 1950, παρέμεινε αποκλειστικά αφοσιωμένος στην πνευματική του δουλειά και σάντανα (πνευματική άσκηση). Το 1914, μετά από τέσσερα χρόνια σιωπηρής Γιόγκα, άρχισε την έκδοση του Άρυα, ενός μηνιαίου φιλοσοφικού περιοδικού όπου δημοσίευσε τα σπουδαιότερα από τα έργα του. Αυτά τα έργα ήταν η υλική υπόσταση της εσώτερης γνώσης που απέκτησε μέσω της πρακτικής της Γιόγκα του και αφορούν το πνεύμα και τη σημασία του Ινδικού πολιτισμού και πολιτιστικής κληρονομιάς, το αληθινό νόημα της Βέντα, την πρόοδο της ανθρώπινης κοινωνίας, τη φύση και την εξέλιξη της ποίησης, τη δυνατότητα της ενοποίησης της ανθρώπινης φυλής. Αυτή την περίοδο άρχισε να δημοσιεύει και ποίηση. Ο Άρυα σταμάτησε να εκδίδεται το 1921, μετά από εξήμισι χρόνια συνεχούς έκδοσης.

Στην αρχή ο Ωρομπίντο ζούσε απομονωμένος στο Ποντισερύ, με τέσσερις-πέντε συντρόφους-μαθητές που τον είχαν ακολουθήσει από τη Βεγγάλη. Σιγά-σιγά όμως όλο και περισσότεροι άρχισαν να έρχονται για να ακολουθήσουν τον πνευματικό του δρόμο, κι ο αριθμός τους μεγάλωσε τόσο, ώστε να θέσει τελικά τα θεμέλια του Σρι Ωρομπίντο Άσραμ, κοινότητα που αναπτύχθηκε μάλλον γύρω του παρά δημιουργήθηκε.

Ο Σρι Ωρομπίντο άρχισε την πρακτική της Γιόγκα του το 1905. Πρώτα συγκέντρωσε τα πλέον ουσιώδη στοιχεία της πνευματικής εμπειρίας μέσα από τα μονοπάτια της θείας μέθεξης και πνευματικής πραγμάτωσης που είχε μέχρι τότε ακολουθήσει η Ινδία, αργότερα όμως συνέχισε με την έρευνα μιας πιο ολοκληρωμένης εμπειρίας στην οποία ένωσε κι εναρμόνισε τα δύο άκρα της ύπαρξης, το Πνεύμα και την Ύλη.

Οι περισσότεροι τρόποι της Γιόγκα είναι μονοπάτια προς το Υπερβατό που οδηγούν προς το Πνεύμα και  που τελικά απομακρύνονται από τη ζωή. Ο Σρι Ωρομπίντο ανυψώνεται προς το Πνεύμα, για να ξανακατέβει όμως με τα οφέλη του στην Ύλη και να φέρει το φως και τη δύναμη και την ευδαιμονία του Πνεύματος στη ζωή, με σκοπό να τη μετασχηματίσει. Σύμφωνα με αυτή την άποψη ή ενόραση των πραγμάτων, η παρούσα ύπαρξη του ανθρώπου στον υλικό κόσμο είναι μια ζωή στην Άγνοια κι έχει τη βάση της στο Μη-συνειδητό, αλλά, ακόμα και στο σκοτάδι της άγνοιάς της, ενυπάρχει κιόλας η προϋπόθεση της παρουσίας και οι δυνατότητες του Θείου. Ο δημιουργημένος κόσμος δεν είναι λάθος, ματαιότητα και αυταπάτη που θα παραπετάξει η ψυχή στην επιστροφή της προς τα ουράνια ή τη Νιρβάνα, αλλά είναι το σκηνικό μιας πνευματικής εξέλιξης μέσω της οποίας και μέσα απ' αυτό το υλικό Ασύνειδο, θα πραγματωθεί προοδευτικά η Θεία Συνείδηση στα πράγματα. Ο νους έχει φτάσει στην ανώτερη εξελικτική του κατάσταση, αλλά το παρόν εξελικτικό του σημείο δεν είναι και το ανώτατο προς το οποίο είναι ικανός να φτάσει. Πέραν αυτού υπάρχει ο Υπερνούς ή η αιώνια Αλήθεια-συνείδηση, που είναι από φύση της το αυτόγνωρο κι αυτόβουλο φως και η δύναμη μιας Θείας Γνώσης. Ο νους είναι η άγνοια που αναζητά την Αλήθεια, αλλά αυτή η Αλήθεια είναι μια αυθύπαρκτη Γνώση που εκδηλώνει αρμονικά το παιχνίδι των μορφών και των δυνάμεών της. Μονάχα με την κάθοδο αυτού του υπερνού θα πραγματωθεί η τελειότητα που έχει ονειρευτεί η ανθρωπότητα μέσα από τις πιο υψηλόφρονες προσδοκίες της. Με το άνοιγμα σε μιαν ανώτερη θεία συνείδηση, είναι δυνατόν ν' ανυψωθεί κανείς σ' αυτήν τη δύναμη του φωτός και της ευδαιμονίας, να ανακαλύψει τον αληθινό του εαυτό, να παραμείνει σε μια συνεχή ένωση με το Θείο και να κατεβάσει την υπερνοητική Δύναμη για το μετασχηματισμό του νου και της ζωής και του σώματος. Η πραγματοποίηση αυτής της δυνατότητας έχει υπάρξει ο δυναμικός στόχος της Γιόγκα του Σρι Ωρομπίντο.

Το κεντρικό θέμα του οράματος του Σρι Aurobindo είναι η εξέλιξη της ζωής στη «θεία ζωή». Με δικά του λόγια: "Ο άνθρωπος είναι ένα μεταβατικό όν. Αυτό δεν είναι το τελικό. Το βήμα από τον άνθρωπο (όπως τον γνωρίζουμε σήμερα), στο επόμενο στάδιο εξέλιξής του πλησιάζει να εκδηλωθεί στη γη. Είναι αναπόφευκτο, διότι είναι ταυτόχρονα η πρόθεση του εσωτερικού πνεύματος και η λογική της διαδικασίας της Φύσης".

Ένα από τα κύρια φιλοσοφικά του επιτεύγματα ήταν να εισαχθεί η έννοια της εξέλιξης στη Βεδαντική σκέψη. Πρότεινε την εξέλιξη του πνεύματος μαζί με εκείνη της ύλης. Ένα από τα θεμελιώδη της φιλοσοφίας του Σρι Aurobindo είναι η αλήθεια της ύπαρξης της Πανταχού Παρούσας Πραγματικότητας η οποία υπερβαίνει το εκδηλωμένο σύμπαν και είναι εγγενής σε αυτό.  Απέρριψε μια σημαντική σύλληψη της ινδικής φιλοσοφίας που λέει ότι ο κόσμος είναι Μάγια (ψευδαίσθηση). Έλεγε ότι είναι δυνατό, όχι μόνο να ξεπεραστούν οι περιορισμοί της ανθρώπινης φύσης, αλλά και να μεταμορφωθεί εντελώς ο άνθρωπος, ζώντας στον κόσμο με μια νέα συνείδηση και ένα νέο χαρακτήρα, αντιλαμβανόμενος αυθόρμητα την αλήθεια των πραγμάτων και λύνοντας  όλα τα ζητήματα επί τη βάσει της εσωτερικής ενότητας, της αγάπης και του φωτός.

Για την θεωρία του σχετικά με την ποίηση, γράφει για τη σημασία που έχουν η τέχνη και ο πολιτισμός για την πνευματική εξέλιξη της ανθρωπότητας. Πίστευε ότι μια νέα, βαθιά, και διαισθητική ποίηση θα μπορούσε να είναι μια ισχυρή ενίσχυση για την αλλαγή της συνείδησης και της ζωής που απαιτείται για να επιτευχθεί η πνευματική μοίρα της ανθρωπότητας που οραματίστηκε. Σε αντίθεση με τη φιλοσοφία ή την ψυχολογία, η ποίηση θα μπορούσε να αποκαλύψει τόσο την πραγματικότητα του Πνεύματος όσο και την ομορφιά του.