Πέμπτη, 29 Μαρτίου 2012

Μοναχικός Ασκητισμός





 Ή άπάθεια τής ψυχής καί ή θέωσις


Σπουδαίον στοιχείον άσκησαν έπίδρασιν έπί τής διαμορφώσεως τής φιλοσοφικής σκέψεως, ύπήρξε καί ό μοναχικός βίος. "Ηδη άπό τών πρώτων χριστιανικών αιώνων ανεπτύχθη ή μοναχική ζωή καί έδημιούργησεν ιδίαν νοοτροπίαν. Ό χριστιανικός μοναχισμός είς πολλά σημεία δύναται νά παραβληθή μέ τήν στωικήν καί κυνικήν φιλοσοφίαν. Πολλαί δέ αντιλήψεις τών Στωικών και Κυνικών έγένοντο αποδεκταί από τούς μοναχούς. Ούτω είς αποσπάσματα τών συγγραμμάτων τού έκ Πόντου καταγόμενου Εύαγρίου, καί διά τοΰτο Ποντικού έπικαλουμένου, δράσαντος κατά τό δεύτερον ήμισυ τοΰ 5ου αιώνος, χαρακτηρίζεται ή απάθεια μετά τής γνώσεως τών όντων ώς συστατικόν τής βασιλείας τών ούρανών: 


«Βασιλεία ούρανών έστίν απάθεια ψυχής μετά γνώσεως τών όντων άληθοΰς» 
(Έλλην. Πατρολ. 40, 1221). 


Ή τελείωσις τού μοναχού γίνεται κατά τόν Εύάγριον διά τής πρακτικής (ήθικής ζωής) άφ' ένός καί διά της γνώσεως αφ' έτέρου. Τό τέρμα τής πρακτικής εΐναι ή αγάπη, τής δέ γνώσεως ή θεολογία: «Πέρας μέν πρακτικής άγάπη, γνώσεως δέ θεολογία. Άρχαί δέ έκατέρων πίστις καί φυσική θεωρία». Δια τούτο ό Χριστιανισμός όρίζεται ώς «δόγμα τοΰ Σωτήρος ήμών Ιησοΰ Χριστοΰ έκ πρακτικής και φυσικής καί θεολογικής συνεστώς». Ό μοναχός ώς ένδειξιν πιστοποιούσαν ότι έφθασεν είς τήν απάθειαν έχει τό ότι αρχίζει ό νούς του νά βλέπη τό ίδικόν του φώς: «Άπαθείας τεκμήριον, νοΰς άρξάμενος τό οίκείαν φέγγος όράν» (Έλλ. Πατρολ. 40, 1232). Είς τό χωρίον τοΰτο έχομεν μίαν τών άρχαιοτέρων μαρτυριών περί τής έπί τού νού όράσεως έσωτερικού φωτός. Ή γνώσις, μάς λέγει έπίσης ό Εύάγριος, άναρπάζει τήν ψυχήν άπό τά αισθητά: «Νούς σύν Θεω πρακτικήν κατορθώσας καί προσπελάσας τή γνώσει, όλίγον ή ουδόλως τοΰ άλόγου τής ψυχής έπαισθάνεται, τής γνώσεως αύτόν άρπαζούσης μετάρσιον καί χωριζούσης τών αίσθητών» (αύτόθι) (Ό νοΰς μέ τήν βοήθειαν τοΰ Θεού αφού έπιτύχη είς τήν ήθικήν πρακτικήν ζωήν καί αφοΰ πλησιάση είς τήν γνώσιν, μικράν ή ούδεμίαν έχει αίσθησιν τοΰ αλόγου τμήματος τής ψυχής, διότι ή γνώσις τόν ανυψώνει είς τά ουράνια καί τόν χωρίζει άπό τά αϊσθητά). 


Διά της πρακτικής ασκήσεως και της θεωρητικής γνώσεως κατορθούται ή άπελευθέρωσις τής ψυχής άπό τό σώμα. Ό χωρισμός τού σώματος άπό τής ψυχής είναι, λέγει ό Εύάγριος, έργον τό όποιον έναπόκειται εις τον Θεόν. 'Αλλά και ή αρετή δύναται, δια της μελέτης του θανάτου να πραγματοποιήση τον χωρισμόν τής ψυχής άπό τοΰ σώματος: «Σώμα μεν χωρίσαι ψυχής μόνον του συνδήσαντος. Ψυχήν δέ άπό σώματος και τοΰ έφιεμένου της αρετής. Την άναχώρησιν, μελέτην θανάτου καί φυγήν τοΰ σώματος οί Πατέρες ήμών όνομάζουσιν» (Ό χωρισμός τοΰ σώματος άπό τής ψυχής είναι έργον τοΰ πραγματοποιήσαντος τον δεσμόν Θεού. Ό χωρισμός όμως της ψυχής άπό τοΰ σώματος είναι έργον εκείνου όστις ποθεί τήν αρετήν. Την άναχώρησιν άπό τον κοσμικόν βίον οι Πατέρες την ονομάζουν μελέτην θανάτου καί άπελευθέρωσιν άπό τό σώμα) (αυτόθι 1228). Ό Πλάτων εις τον «Φαίδωνα» εΐχεν όμιλήσει περί τής φιλοσοφίας ώς μελέτης θανάτου, δι' ής ή ψυχή άποκαθαίρεται άπό τήν έπαφήν με τά αισθητά. Δέν εΐχεν όμως άποφανθή αν ήτο δυνατός εις τοιούτος χωρισμός έν όσω ό άνθρωπος ζή. Ό Εύάγριος προχωρών περισσότερον βέβαιοί ότι είναι δυνατός ό τοιούτος έξαρπασμός τής ψυχής καί κατά την διάρκειαν τής έπιγείου ζωής. Ώς συνάγεται έκ χωρίου του, όπερ παραθέτει ό Β. Στεφανίδης είς τήν «'Εκκλησιαστικήν ίστορίαν» του (σελ. 392) έκ τής έκδόσεως τών προγνωστικών προβλημάτων τοΰ Έύαγρίου (Centurien), ύπό τοΰ μυστικιστοΰ τούτου διατελούντος προφανώς υπό τήν έπίδρασιν τής στωικής «περί τής δι' όλων κράσεως» θεωρίας, γίνεται άποδεκτή ώς τέρμα τής υψώσεως τής ψυχής ή συνένωσις μέ τον θεόν. «Ώς δι' άναβαθμών δι' άρετών αυτήν (τήν ψυχήν) πρός τελείαν τοΰ Θεού σύμμιξιν άναβιβάζουσιν». 'Ομοίως δε έκλαμβάνει ώς σύμμιξιν μέ τό θείον τήν θέωσιν και ό Μακάριος ό Αιγύπτιος, όπως έσημειώθη είς τά προηγούμενα. Παρομοίας δέ αντιλήψεις έξέφερε και ό κατά τά μέσα τοΰ 5ου αιώνος ζήσας Διάδοχος ό 'Επίσκοπος τής 'έν τή Ήπείρω πόλεως Φωτίκης κειμένης όπου είναι σήμερον έκτισμένη ή κώμη τής Βελλάς.
Είς τήν μοναχικήν φιλολογίαν άνήκει και ή «Λαυσαϊκή ιστορία» τοΰ περί τό 400 έπισκόπου τής έν Βιθυνία Έλενοπόλεως Παλλαδίου. Άλ' ή συγγραφή αΰτη στερείται φιλοσοφικού ενδιαφέροντος, διότι διηγείται άνέκδοτα τοΰ βίου τών μοναχών. Λαϊκόν χαρακτήρα έχει και ό «Λειμών» τοΰ 'Ιωάννου Μόσχου ή Εύκρατά, γεννηθέντος έν Δαμασκω περί τό 545.

Νεώτερον εγκυκλοπαιδικόν λεξικόν "Ηλίου"

Τετάρτη, 21 Μαρτίου 2012

Οι Δυνάμεις Ενός Μύστη


Αυτές είναι οι δυνάμεις και τα προνόμια αυτού που στο δεξί του χέρι 
κρατά τις κλείδες του Σολομώντα και στο αριστερό του 
το κλαδί της ανθισμένης αμυγδαλιάς.


Άλεφ. Βλέπει το θεό πρόσωπο με πρόσωπο, αθάνατος και συζητά οικεία με τις επτά διάνοιες που διατάζουν ολόκληρη την ουράνια στρατιά. 
Μπεθ. Είναι υπεράνω όλων των θλίψεων και φόβων.
Γκίμελ. Βασιλεύει με τα ουράνια και είναι υπηρέτης του το χθόνιο.
Ντάλετ. Παρέχει την υγεία και τη ζωή του και παρομοίως επηρεάζει την υγεία και τη ζωή των άλλων.
Χε. Δεν τον εκπλήσσει η δυστυχία, δεν παρασύρεται από τις καταστροφές ούτε νικιέται από τους εχθρούς του.
Βάου. Γνωρίζει την αιτία του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος.
Ζαΐν. Κατέχει το μυστικό της ανάστασης των νεκρών και την κλείδα της αθανασίας. 


Αυτά είναι τα επτά κύρια προνόμια και όσα ακολουθούν έχουν ως εξής:


Τσετ. Η εύρεση της φιλοσοφικής λίθου. 
Τετ. Η απόλαυση του καθολικού γιατρικού. 
Γιοντ. Η εξοικείωση με τους νόμους της αέναης κίνησης και η ικανότητα απόδειξης του τετραγωνισμού του κύκλου.
Καφ. Η μεταστοιχείωση σε χρυσό όχι μόνο όλων των μετάλλων αλλά και της ίδιας της γης και ακόμη και των σκουπιδιών της γης. 
Λαμέντ. Υποτάσσει και τα πιο άγρια ζώα και είναι ικανός να εκφωνεί τις λέξεις που παραλύουν και μαγεύουν τα ερπετά.
Μεμ. Κατέχει την Ars Notaria που παρέχει την καθολική επιστήμη. 
Νουν. Συζητά σοφά για κάθε θέμα χωρίς προετοιμασία και χωρίς μελέτη. 


Τέλος, αυτές είναι οι επτά μικρότερες δυνάμεις του μάγου. 


Σαμέκ. Να γνωρίζει με την πρώτη ματιά τα βαθιά πράγματα των ψυχών των ανδρών και τα μυστήρια της καρδιάς της γυναίκας.
Aγίν. Να αναγκάζει τη φύση να τον ελευθερώνει όποτε θέλει αυτός.
Πε. Να προβλέπει όλα τα μελλοντικά συμβάντα που δεν εξαρτώνται από μια ανώτερη ελεύθερη βούληση ή αόρατη αιτία.
Τζαντί. Να προσφέρει αμέσως και στον καθένα τις αποτελεσματικότερες παρηγοριές και τις πιο ολοκληρωμένες συμβουλές. 
Κοφ. Να θριαμβεύει στις αντιξοότητες. 
Ρες. Να νικά την αγάπη και το μίσος. 
Σιν. Να κατέχει το μυστικό του πλούτου, να είναι πάντα ο αφέντης και ποτέ ο σκλάβος του. Να γνωρίζει πώς να διασκεδάζει ακόμη και τη φτώχια και ποτέ να μη γίνεται δουλικός ή κακομοίρης. 
Τάου. Σε αυτές τις τρεις επτάδες ας προσθέσουμε ότι ο σοφός κυριαρχεί τα στοιχεία, ημερεύει καταιγίδες, με το άγγιγμα του θεραπεύει τους ασθενείς και ανασταίνει τους νεκρούς.

Eliphas Levi





Τετάρτη, 14 Μαρτίου 2012

Η Ατραπός της Μύησης




"Αν το φως μέσα σου σβήσει, πόσο βαθύ θα είναι αυτό το σκοτάδι!"


 Ο Πρώτος Μυητής είναι ο εντός μας Χριστός. Την είσοδο της Ατραπού πρέπει να την αποζητάμε μέσα μας και όχι έξω από εμάς, γιατί αποτελεί μια κατάσταση εξυψωμένης συνείδησης. Αλλά από τη στιγμή που θα επιτευχτεί αυτή η κατάσταση, η Ατραπός γίνεται υποκειμενική και ταυτόχρονα αντικειμενική. Ορισμένοι εκπαιδευτές υποστηρίζουν ότι η Ατραπός είναι εντελώς υποκειμενική, λέγοντας ότι σκοπός της μύησης είναι η τελειοποίηση του ανθρώπου, άλλοι διδάσκουν ότι η μύηση είναι μία αστρική εμπειρία. Η λαϊκή φαντασία συχνά πιστεύει ότι ο αναζητητής της μύησης θα τη βρει σε κάποια απόμακρη περιοχή, πίσω από ψηλούς τοίχους. Καμία από αυτές τις απόψεις δεν αντιπροσωπεύει ολόκληρη την αλήθεια, ενώ σε όλες περιέχεται κάποιο στοιχείο της.


Για να επιτευχτεί η μύηση είναι απαραίτητη η ανύψωση της συνείδησης σ' ένα ανώτερο βαθμό από εκείνον του μέσου ανθρώπου. Η συνείδηση όχι μόνο πρέπει να υπερβεί τις πέντε βασικές αισθήσεις, αλλά πρέπει να ξεπεράσει και το συνηθισμένο ψυχισμό, αν πρόκειται βέβαια για τη μύηση σύμφωνα με την έννοια που της αποδίδουμε εμείς. Η μύηση είναι πνευματική και όχι αστρική εμπειρία. Ο υποψήφιος μετατοπίζει το κέντρο της συνείδησής του από την προσωπικότητα, τη μονάδα της ενσάρκωσης, στην ατομικότητα, το αθάνατο εγώ, τη μονάδα της εξέλιξης. Η συνείδηση της ατομικότητας, αφηρημένη και άμορφη, είναι ικανή να κατανοήσει τις εμπειρίες του πνεύματος που δεν εκδηλώνονται στους κόσμους της μορφής.


Ο μυημένος μετατοπίζει την εστίαση της συνείδησής του από την προσωπικότητα στην ατομικότητα και κατά συνέπεια αντιλαμβάνεται καταστάσεις που είναι απρόσιτες στον κοινό άνθρωπο. Ζώντας μία εξέλιξη και όχι μία ενσάρκωση, αλλάζουν όλες του οι αξίες. Μπορεί να δει βαθιά μέσα στο βασίλειο των αιτιών, αντιλαμβανόμενος γεγονότα που σχηματίζονται στα εσωτερικά πεδία, πολύ πριν αυτά εκδηλωθούν στον εξωτερικό κόσμο· γι' αυτό θεωρείται πως έχει το χάρισμα της προφητείας. Συχνά βλέποντας τις αιτίες, μπορεί να τις ελέγξει. Γι' αυτό φαίνεται να κατέχει μαγικές δυνάμεις. Eργαζόμενος στα ανώτερα πεδία, τα οποία ενεργούν σαν κέντρα ελέγχου των κατώτερων, μπορεί να εξισορροπήσει τις αντίρροπες δυνάμεις με τον παράγοντα της θέλησής του, με αποτέλεσμα να αλλάζει τη ροή των γεγονότων στον υλικό κόσμο. Αυτές είναι οι βασικές αιτίες που ο μυημένος θεωρείται ότι κατέχει μαγικές δυνάμεις· όμως αυτές οι δυνάμεις δεν έχουν τίποτα μαγικό. Ο μυημένος πετυχαίνει τους σκοπούς του χρησιμοποιώντας τις δυνάμεις του ανώτερου εαυτού του στα ανώτερα πεδία - είναι σαν τον οδοιπόρο που η προσευχή του βρίσκει ανταπόκριση.


Ο Δρόμος που οδηγεί στη μύηση είναι ο δρόμος της ζωής που καταξιώνει τον άνθρωπο ν' ανυψωθεί πάνω από τις επιθυμίες και τους περιορισμούς της προσωπικότητάς του και να ζήσει στον ανώτερο εαυτό του. Η εμπειρία της μύησης είναι η μετάθεση της συνείδησης από την προσωπικότητα στην ατομικότητα. Ο άνθρωπος από τη στιγμή που θα επιθυμήσει τη μύηση βάζει το πόδι του πάνω στην Ατραπό. Κάνει το πρώτο βήμα και πραγματικά είναι πολύ απλό. Αλλά μόνο η διατήρηση αυτής της επιθυμίας θα αποτελέσει την κινητήρια δύναμη των ποδιών για να βαδίσουν την Ατραπό. Λίγες είναι οι ψυχές εκείνες που η επιθυμία τους αυτή είναι τόσο σταθερή ώστε η πρόοδός τους να γίνει αντιληπτή. Αν όμως επιμείνουν, σύντομα θα διαπιστώσουν πως έχουν πετύχει τον επιθυμητό στόχο. Ο ζηλωτής θα διαπιστώσει πως μέσα από διάφορα κανάλια του έρχεται η απαραίτητη γνώση που θα του προσφέρει τη δυνατότητα να κάνει προμελετημένες προόδους και να κατευθύνει τις προσπάθειές του προς ένα καθορισμένο σκοπό. Αυτή είναι η αιτία που οι Δάσκαλοι ιδρύουν και υποστηρίζουν οργανώσεις όπως η Θεοσοφική Εταιρεία, η Ανθρωποσοφική Εταιρεία, η Ροδοσταυρική Αδελφότητα και πολλές άλλες, λιγότερο γνωστές αλλά όχι λιγότερο χρήσιμες. Όλοι όσοι έχουν δει τον ήλιο ν' ανατέλλει μέσα τους, υποστηρίζουν όλες αυτές τις εταιρείες από ευγνωμοσύνη για το φως που οι ίδιοι δέχτηκαν και ακόμα για να γίνει η Ατραπός ευκολότερη για τους νεώτερους.


Από τα βιβλία και τις διαλέξεις αυτών των οργανώσεων ο υποψήφιος μαθαίνει ότι το όραμά του μπορεί να πραγματοποιηθεί και ακόμα ότι αυτή η εσωτερική του τάση στηρίζεται σε κάποιο αληθινό ένστικτο. Θα του δώσουν ένα χάρτη της Ατραπού, αλλά μόνο ο ίδιος μπορεί να τη βαδίσει. Μέσα από αυτές τις οργανώσεις, επίσης θα μάθει για την καταγωγή του ανθρώπου και τις θείες δυνατότητες, για την εξέλιξή του μέσα από τις επταπλές εμπειρίες της μορφής και για την οριστική αντιμετώπιση της μορφής με την ανάπτυξη της θείας πραγματικότητας. Θα μάθει ακόμη για τα επτά πεδία και για τις δυνατότητές τους, καθώς και για την ύπαρξη των Δασκάλων. Πώς όμως ο υποψήφιος θα κατορθώσει να μετατρέψει όλη τη θεωρία της εσωτερικής επιστήμης σε πράξη; Πώς θα μπορέσει ο ίδιος ν' αποχτήσει εμπειρία αυτών που διαβάζει; Μπορεί ν' αποχτήσει αντίληψη του αστρικού κόσμου χρησιμοποιώντας την αυτοϋπνωση και τα ναρκωτικά. Η μέθοδος είναι απλή, οι συνέπειές της όμως είναι καταστρεπτικές για τον ανώτερο εαυτό. Μπορεί επίσης με τη χρήση της μαγείας να φέρει τον αστρικό κόσμο σε εκδήλωση στο υλικό πεδίο. Η γνώση αυτών των μεθόδων, όμως, διαφυλάσσεται προσεχτικά και δεν είναι εύκολο ούτε να τις αποχτήσει κανείς, ούτε να τις χρησιμοποιήσει με ασφάλεια, εκτός αν είναι Μύστης.


Το δρόμο για την απόχτηση προσωπικής γνώσης των ανώτερων κόσμων μπορούμε εύκολα να τον δείξουμε, αλλά δεν είναι το ίδιο εύκολο να τον ακολουθήσει κανείς. Οι αισθήσεις της ατομικότητας μπορούν να συλλάβουν αυτούς τους κόσμους. Γι' αυτό, αν οι ανώτερες όψεις του ανθρώπου - η πνευματική του φύση και η δύναμη της αφηρημένης σκέψης - καλλιεργηθούν αρκετά και αν η εστίαση της συνείδησης μετατοπιστεί από την προσωπικότητα (τη μονάδα που ενσαρκώνεται) στην ατομικότητα (τη μονάδα που εξελίσσεται) θα είναι δυνατή η παραπέρα ανάπτυξη αυτών των όψεων, μέχρι που να κατανοήσει ολόκληρο το σύμπαν μέσα από την αφηρημένη σκέψη και την πνευματική διαίσθηση. Η μετατόπιση της εστίασης της συνείδησης κατορθώνεται με τη μετατόπιση της εστίασης της επιθυμίας από τα αντικείμενα των αισθήσεων στους σκοπούς του πνεύματος. Δεν αρκεί όμως να κατευθυνθεί η θέληση σε κάποιον πνευματικό στόχο. Πρέπει να πραγματοποιηθεί και κάποιος βαθμός εσωτερικής ανάπτυξης, με αποτέλεσμα ακόμη και οι αυθόρμητες επιθυμίες να κατευθύνονται προς αυτό το στόχο. Πολλοί επίδοξοι μυημένοι νομίζουν ότι η θέληση για μύηση είναι αρκετή, αλλά αυτό είναι λάθος. Η πλειονότητα των επιθυμιών μας - συνειδητές και υποσυνείδητες - πρέπει να απομακρυνθεί από τα αντικείμενα των αισθήσεων και να στραφεί στις πνευματικές επιδιώξεις. Και καθώς ο υποσυνείδητος νους περιέχει πολλές επιθυμίες που αφορούν την παιδική ηλικία της φυλής και τείνουν προς την πιο παχυλή ύλη, είναι απαραίτητο να διευρύνουμε τη συνείδησή μας τόσο, ώστε να περιλάβει και τις περιοχές του υποσυνείδητου, με σκοπό να αφομοιωθούν οι ενστικτώδεις επιθυμίες από τους σκοπούς της πνευματικής μας φύσης.


Για να επιτευχτεί όμως αυτή η αφομοίωση προϋποθέτει τη γνώση των πρωτόγονων όψεων του εαυτού μας και τον εξευγενισμό τους, μέχρι να αφομοιωθούν από την προσωπικότητα. Γιατί πρέπει πρώτα να ολοκληρωθεί η προσωπικότητα από μόνη της, ώστε με τη δική της θέληση να αναζητήσει την εκπλήρωση της ζωής της μέσα από τα ιδανικά της ατομικότητας. Αυτή είναι η αποθέωση της προσωπικότητας. Αυτή είναι η αιτία που διαρκώς ακούγεται η απεγνωσμένη κραυγή της ψυχής. Δεν μπορεί να βρει καμιά ικανοποίηση στα αντικείμενα των αισθήσεων. Η ένωση με τη θεϊκή όψη του εαυτού, το Θεό μέσα μας, πρέπει να προηγείται της επίγνωσης του Θεού της Ολότητας, του οποίου δεν αποτελεί παρά ένα μέρος. Το πνευματικό περιεχόμενο της ανθρώπινης φύσης είναι ένα περιορισμένο τμήμα του Ενός Πνεύματος, του Όλου, της Ασύλληπτης όψης της εκδήλωσης. Γι' αυτό και η ανθρώπινη φύση θεωρείται Ασύλληπτη - ή μια υποκρυπτόμενη πραγματικότητα - και δεν μπορεί να υπάρχει ικανοποίηση στο φαινομενικό, στην εμπειρία του προβαλλόμενου σύμπαντος. Ο σπινθήρας του Θείου Φωτός, που αποτελεί τον πυρήνα του ενσαρκωμένου εγώ, δηλαδή της ατομικότητας, πρέπει να συσχετιστεί με τους όμοιους του, αν πρόκειται να βιώσει τη συντροφικότητα (η πνευματική όψη του ένστικτου της αγέλης μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο μέσω της ένωσης με το Πνεύμα). Στον κόσμο των φαινομένων δεν έχει κάποια μόνιμη κατοικία. Αν η συνείδηση κατορθώσει έστω και για μια φορά να κατανοήσει την πνευματική πραγματικότητα, ποτέ πια δεν πρόκειται να δεχτεί σαν έγκυρο τίποτε που να στερείται πνευματικού πυρήνα. Η εμπειρία αυτής της πραγματικότητας δημιουργεί την πλήρη ικανοποίηση της ίδιας της ζωής, όχι με τη μορφή κορεσμένης όρεξης, και προσδιορίζει επίσης την εγκυρότητα κάθε μελλοντικής ικανοποίησης. Από τη στιγμή που καταγράφεται μία τέτοια εμπειρία μέσα στην ιστορία του ενσαρκωμένου εγώ, δεν ξεχνιέται ποτέ πια. Μεταφέρεται από ζωή σε ζωή και αποτυπώνεται στο υποσυνείδητο της προσωπικότητας, μέχρις ότου έρθει ο κατάλληλος χρόνος και το εξελικτικό στάδιο, όπου η υπερσυνείδητη κατάσταση θα γίνει συνειδητή.


Η πρώτη μύηση είναι η αναλαμπή της κοσμικής συνείδησης, όπου το εγώ βλέπει με τα μάτια του πνεύματος αντί με τα μάτια του φυσικού σώματος. Αυτό επιτυγχάνεται μονάχα με την έξαρση της συνείδησης που πηγάζει από μέσα μας. Αλλά εφόσον δοκιμαστεί αυτή η εμπειρία, για να την επαναλάβει κανείς σε κάποια επόμενη ενσάρκωση χρειάζεται απλά να συνδεθεί η συνείδηση με το υποσυνείδητο, με τη βοήθεια κάποιου συνειρμού, ώστε αυτό που βρίσκεται στο υποσυνείδητο να έρθει στην επίγνωση του συνειδητού. Η τελετουργική μύηση και ο συμβολισμός που χρησιμοποιείται στο τυπικό είναι σχεδιασμένος έτσι ώστε μέσα από τον κατάλληλο συνειρμό να συνδέσει τη συνείδηση με το άλλο άκρο, που είναι η ανάμνηση του Φωτός της Πραγματικότητας.


Η τελετουργική μύηση δε μπορεί να προσφέρει τίποτε περισσότερο, αλλά αυτό είναι αρκετό. Γιατί μέσα στο Μεγάλο Φως περιλαμβάνεται η Αδελφότητα των Δασκάλων. Ο αναπτυγμένος ψυχικός ή ο πλήρως εξασκημένος μάγος μπορούν να γίνουν Μύστες σε όλα τα επίπεδα του κύβου της εκδήλωσης. Ωστόσο πέρα από όλα αυτά τα επίπεδα,  υπάρχει κάτι περισσότερο, που είναι Κοσμικό από τη φύση του και σχετίζεται με αυτό που, ως προς το ηλιακό σύστημα, είναι ανεκδήλωτο. Κανείς δε μπορεί να θεωρηθεί μυημένος αν δεν έχει την εμπειρία της κοσμικής συνείδησης. Αν φτάσει κανείς στους βαθμούς των Ανώτερων Μυστηρίων χωρίς αυτή την εμπειρία, μόνο ψυχική αναστάτωση θα αποκομίσει, έχοντας τυφλωθεί από το υπερβολικό φως, για το οποίο η συνείδηση δε θα κατέχει κανένα σύμβολο προκειμένου να το ερμηνεύσει. Από την άλλη, αν ο νεόφυτος προετοιμαστεί κατάλληλα, μπορεί να δει το Φως πίσω από τα σύμβολα και να δεχτεί τη φώτιση.


Dion Fortune

Σάββατο, 10 Μαρτίου 2012

Μόνο Πτώση και Σπάσιμο






Ζούσε κάποτε ένας ερημίτης από το Σαν - γκιέ, που ήταν γνωστός για το ακατανόητο όνομά του «Πεσμένη και Σπασμένη Εστία» (Πο Τζάο Ντο). Στο βουνό Σανγκιέ, όπου ζούσε, υπήρχε ένας μικρός ναΐσκος με μια εστία. Επί χρόνια, πολλοί προσκυνητές πήγαιναν εκεί για να θυσιάσουν σε όλους τους Βούδες, σκοτώνοντας και μαγειρεύοντας χιλιάδες ζώα στην εστία. Μια μέρα ο ερημίτης έφερε μαζί του ένα πλήθος μοναχών από διαφορετικά μέρη, για να επισκεφθούν τη διαμονή του. Μπαίνοντας στο ναΐσκο, άρχισε να χτυπάει την εστία με το ραβδί του, λέγοντας: 


- «Αυτή είναι μόνο μια τούβλινη εστία! Τι είδους πνεύματα μπορεί να διαμένουν σ' αυτήν; Πώς είναι δυνατόν η δύναμη όλων των θυσιών να κάθεται μέσα της;»


Το χτύπημα επαναλήφθηκε τρεις φορές. Τότε η εστία έπεσε και έσπασε σε κομμάτια. Στη θέση της μια οντότητα με ένα τυπικό γαλάζιο ένδυμα εμφανίστηκε μπροστά στους μοναχούς και υποκλίθηκε με σεβασμό.


- «Ποιος είσαι εσύ;» ρώτησε ο ερημίτης.


- «Είμαι το πνεύμα της εστίας», απάντησε. «Για πολύ καιρό ανταμείφθηκα με πολλές θυσίες. Σήμερα, χάρη στα λόγια του σεβάσμιου δασκάλου, εγκατέλειψα την προηγούμενη μορφή μου, για να εισέλθω στην ατραπό του Ουρανού. Γονατίζω μπροστά σου, ω Δάσκαλε, για να εκφράσω τις ευχαριστίες μου και να υποβάλω τα σέβη μου σ' εσένα.»


- «Δεν αξίζω κανένα σεβασμό», διαμαρτυρήθηκε ο Πο Τζάο Ντο, «γιατί αυτή ήταν η αρχική σου φύση.»


Ως απάντηση, το πνεύμα υποκλίθηκε τρεις φορές και ύστερα εξαφανίστηκε.


Όταν το είδαν αυτό οι άλλοι, άρχισαν να μιλάνε όλοι μαζί. 


- «Πριν από πολύ καιρό», είπαν, «γίναμε μοναχοί, αλλά ποτέ δε δεχτήκαμε τις συμβουλές σου, Δάσκαλε. Πες μας, ποιο μυστικό είπες στο πνεύμα της εστίας, ώστε μόλις το αντιλήφθηκε ανήλθε κατευθείαν στον ουρανό;»


- «Το ακούσατε. Είπα μόνο ότι αυτή η εστία είναι φτιαγμένη από τούβλα. Τι άλλο θα μπορούσα να προσθέσω σ' αυτό, αδελφοί μου;»


Οι άλλοι δεν είχαν τίποτε να πουν. Ύστερα ο ερημίτης ρώτησε ξανά: 


- «Δεν το αντιλαμβάνεστε;»


- «Όχι, πραγματικά».


- «Αυτή ήταν η δική του πρωταρχική φύση», είπε ο δάσκαλος. «Ήταν τόσο δύσκολο να το καταλάβετε;»


Όλοι οι μοναχοί, μόλις άκουσαν αυτό, αμέσως φωτίστηκαν. Ο ένας μετά τον άλλο άρχισαν να εκφράζουν τις ευχαριστίες τους στον ερημίτη, ενώ αυτός αναφωνούσε: 


- «Απλώς πτώση και σπάσιμο! Απλώς πτώση και σπάσιμο!»


Σχόλιο: Το πνεύμα της εστίας εξαρτιόταν και απολάμβανε τις θυσίες που δεχόταν επί τόσα πολλά χρόνια μέσω της εστίας ως «σώμα» του. Τελικά, χάρη στον ερημίτη τού δόθηκε μια ευκαιρία να αντιληφθεί μόνο του την κοινή φύση πνεύματος και σώματος - εστίας. Η εστία ήταν φτιαγμένη από τούβλα, σε τελική ανάλυση. Τα οστά και η σάρκα επίσης αποτελούνται από αναρίθμητα στοιχεία. Στον Βουδισμό αποτελούνται από τα τέσσερα βασικά στοιχεία: γη, νερό, αέρα και πυρ. Στο σημείο αυτό η μορφή της εστίας από υλική άποψη είναι ίδια με κάθε πλάσματος. Το πνεύμα όλων των πλασμάτων βασίζεται σε οστά, σάρκα και σπονδυλική στήλη. Μ' αυτόν τον τρόπο μπορεί κανείς να δει την άμεση σύνδεση ανάμεσα στην εστία και στο πνεύμα της' είναι το ίδιο.


Ο ερημίτης οδήγησε τους μοναχούς μέσα από το δικό τους συλλογισμό σ' αυτό. Το καθήκον του ήταν να καταστρέψει μέσα στο νου τους τα σχετικά όρια του «σώματος» και του «πνεύματος», του «εγώ» και των «άλλων πραγμάτων». Μέσω της καταστροφής της εστίας ο δάσκαλος τους έκανε να ανέλθουν στην περιοχή της Κενότητας και να δουν την κενή φύση της ύπαρξης. Ευχαριστήθηκε που είδε τους μοναχούς τελικά να το αντιλαμβάνονται, και έτσι η αναφώνηση του «Απλώς πτώση και σπάσιμο» σήμαινε «Ούτε μορφή ούτε πνεύμα!» Δεν υπήρχε απολύτως τίποτε, σε συμφωνία με την αρχή του Τσαν, η οποία λέει ότι:


 «Οι Τέσσερις Μεγάλες Περιοχές δεν αποτελούνται από τίποτε. 
Οι Πέντε Απεριόριστες Σφαίρες περιέχουν μόνο Κενότητα».