Παρασκευή, 27 Φεβρουαρίου 2009

Ashes and Snow

Ως λάτρης και υπηρέτης της Τέχνης, θεωρώ επιβεβλημένο να σχολιάσω αυτό το μοναδικό project του Καναδού καλλιτέχνη Gregory Colbert, "Ashes and Snow". Το project αυτό αποτελεί ένα πάντρεμα φωτογραφικής τέχνης, ταινίας καθώς και απαγγελίας μυθιστορήματος συνταγμένου σε μορφή ταχυδρομικών γραμμάτων. Ένα από τα εντυπωσιακά αυτού του έργου είναι το γεγονός ότι ταξιδεύει από χώρα σε χώρα με το Nomadic Museum , ένα κτίριο φτιαγμένο αποκλειστικά για να φιλοξενεί την έκθεση.

Το θέμα της έκθεσης είναι η συνάντηση του ανθρώπου με τα ζώα και το μοίρασμα των κοινών ευαισθησιών και συναισθημάτων που μας διέπουν. Μέχρι σήμερα, περισσότεροι από 10 εκατομμύρια άνθρωποι έχουν παραστεί στην εν λόγω έκθεση, θέτοντας τον Colbert ως τον πρώτο εν ζωή καλλιτέχνη στην ιστορία, του οποίου η έκθεση έχει (και συνεχίζει) την μεγαλύτερη προσέλευση κοινού.

Το artwork της φωτογραφίας περιλαμβάνει έργα διαστάσεων 3,5 επί 2,5 μέτρων. Το καθένα από αυτά έχει δημιουργηθεί με την τεχνική της κηρογραφίας πάνω σε χειροποίητο ιαπωνικό χαρτί. Ο τομέας των video αποτελείται από μία 60λεπτη ταινία και δύο μικρά haiku φιλμ. Το haiku είναι μια μορφή ιαπωνικής ποίησης. Οι ταινίες θα λέγαμε ότι είναι περισσότερο ποιητικές αφηγήσεις παρά ντοκιμαντέρ. Καμία από τις φωτογραφικές και video εικόνες δεν έχει δεχτεί οποιουδήποτε είδους ψηφιακή επεξεργασία ή υπερπρόσθεση.

Ο τίτλος Ashes and Snow αναφέρεται στη λογοτεχνική σύνθεση της έκθεσης. Ένας άνδρας , κατά τη διάρκεια ενός πολυετούς ταξιδιού, συντάσσει 365 γράμματα προς τη γυναίκα του. Προτάσεις από αυτά τα γράμματα συνθέτουν την αφήγηση των ταινιών. Η Βραζιλία είναι η χώρα που θα φιλοξενήσει την έκθεση το 2009.

Οι ρυθμοί των ταινιών θα έλεγα ότι είναι διαλογιστικοί. Ο τρόπος με τον οποίο, άνθρωποι και άγρια ζώα, μοιράζονται το συναίσθημα μέσα στο Κενό είναι καταπληκτικός. Μαγικός μάλλον. Προσωπικά έμεινα άφωνη όταν ήρθα πρώτη φορά σε επαφή με αυτή τη δουλειά. Όταν πέφτουν οι μάσκες της προσωπικότητας και του Εγώ, όταν ξεγυμνώνουμε την ψυχή μας και της δίνουμε την ευκαιρία να λάμψει μέσα από τη θεϊκή της απλότητα, τότε όλα είναι εφικτά. Όπως το να ατενίζεις την αύρα της ερήμου αγκαλιά με ένα τσιτάχ ή να χορεύεις μέσα στη θάλασσα με μια φάλαινα ή ακόμη και να κοιμάσαι γαλήνια στα πόδια ενός ελέφαντα...



Τετάρτη, 25 Φεβρουαρίου 2009

One Giant Leap

Το "1 Giant Leap" είναι μια από τις συγκλονιστικότερες ταινίες που έχω ως τώρα παρακολουθήσει. Ένα οδοιπορικό σε είκοσι διαφορετικές χώρες, με σκοπό την ανάδειξη της ανθρώπινης ποικιλομορφίας καθώς και την ομορφιά της Ενότητας των Πάντων.
Σπονδυλωτή ταινία, πραγματεύεται έννοιες και κοινωνικούς προβληματισμούς υπό τους ήχους μιας καταπληκτικής μουσικής σύνθεσης.
Υπέροχη φωτογραφία, μαγικές εικόνες, ξεχωριστοί καθημερινοί άνθρωποι του πλανήτη Γη, συναντιούνται για να εξυμνήσουν την Ενότητα που τόσο έχουμε ξεχάσει.
Το παρακάτω video αποτελεί ένα μικρό, αγαπημένο μου, δείγμα αυτής. Στο επίσημο site μπορείτε να δείτε και τα επεισόδια της δεύτερης ταινίας.



Δευτέρα, 23 Φεβρουαρίου 2009

Hang Drum

Εκεί ψηλά στα Highlands της Σκωτίας, ο Rafael Sotomayor, δονεί αυτό το μαγικό όργανο που λέγεται Hang Drum, σε κλίμακα Akebono.
Akebono στα ιαπωνικά σημαίνει
αυγή.
Κλίμακα με πέντε νότες που έχει τη δύναμη να σε ταξιδεύει στα μαγικά σύμπαντα της ψυχής και να θέτει σε κίνηση το τσάκρα της καρδιάς.
Απολαύστε τον !



Πέμπτη, 19 Φεβρουαρίου 2009

Εγκατάλειψη και των Δυο Πλευρών



Μια μέρα ο Τζι Σιεν, ο διάσημος δάσκαλος του Τσαν (Ζεν), δοκίμαζε μια ομάδα μαθητών.

"Στην αναζήτηση του Δρόμου", είπε, "είμαστε σαν ένας άνθρωπος που κρεμιέται με τα δόντια του από το κλαδί ενός ψηλού δένδρου. Ένας άλλος που κάθεται κάτω από το δένδρο, τον ρωτάει: 'Ποιο είναι το νόημα του ερχομού του Πατριάρχη από τη Δύση; (δηλαδή του Βούδα)' Αν δεν τολμήσει να απαντήσει, θα φανεί ανόητος. Αλλά αν ανοίξει το στόμα του, ασφαλώς θα πέσει και θα σκοτωθεί. Πείτε μου", ρώτησε ο δάσκαλος, "τι πρέπει να κάνει για να ξεφύγει από αυτήν την κατάσταση;"


Ανάμεσα στους μαθητές ήταν ένας μοναχός ονόματι Χου Τόου Τζάο (Άριστος Αρχάριος Χου), ο οποίος σηκώθηκε και είπε: "Δε μας νοιάζει τι θα κάνει ο άνθρωπος στο δένδρο. Θέλουμε να μας πεις ποιος ήταν και τι έκανε πριν σκαρφαλώσει στο δένδρο".

Μόλις άκουσε αυτά, ο Τζι Σιεν ξέσπασε σε γέλια, νιώθοντας απόλυτα ικανοποιημένος.


Σχόλιο: Οι περισσότεροι άνθρωποι συνηθίζουν να σκέφτονται τα δύο χωριστά μέρη ή τις αντίθετες ιδέες, όπως "είναι" και "μη είναι", "υπάρχει" και "δεν υπάρχει", "έχει" και "δεν έχει". Καθήκον του δασκάλου του Τσαν είναι να καταστρέψει αυτό το είδος της αντίληψης του νου του μαθητή. Ο Κόσμος γίνεται απεριόριστος όταν το σχετικό όριο των δυο αντίθετων αντιλήψεων καταστραφεί.
Όχι χωριστά μισά, όχι σχετικό όριο δυαδικότητας. Συνεπώς, έτσι δεν υπάρχουν εμπόδια στο δρόμο προς τη φύση του Εαυτού. Μόνο ο μοναχός Χου Τόου Τζάο μπόρεσε να κατανοήσει την ιδέα του Τσαν, φτάνοντας σε μια ανώτερη κατάσταση του Νου. Όσο για τον δάσκαλο, είδε τη δυνατότητα του μοναχού για άμεση αντίληψη και, έτσι, έμεινε πολύ ικανοποιημένος από την απάντηση του.

Τρίτη, 17 Φεβρουαρίου 2009

Η Μαγική Δράση της Μη-Πράξης

Ο Δάσκαλος Ντάο Σου ήταν οπαδός της βόρειας σχολής του Τσαν (Ζεν), την οποία είχε ιδρύσει ο Σεν Σιου. Κάποτε αυτός και μια ομάδα μαθητών αποσύρθηκαν στα βουνά, για να ασκήσουν το Τσαν στη μοναξιά.
Ένα κακοποιό πνεύμα άρχισε να τους πειράζει μέρα και νύχτα, εμφανιζόμενο πότε σαν βρώμικος ζητιάνος ή με τη μορφή των Βουδών και των Μποτισάτβα ή μοναχών ή προκαλώντας μαγικά φώτα και ήχους. Οι νεαροί μοναχοί είχαν τρομοκρατηθεί υπερβολικά εξαιτίας της απίστευτης φύσης αυτών των δαιμονικών κατορθωμάτων. Αλλά ένα πρωί, ύστερα από δέκα χρόνια τεχνασμάτων, το πνεύμα ξαφνικά εξαφανίστηκε για πάντα.

"Αυτός ο θαυματοποιός έκανε πολλά κόλπα, με σκοπό να παραπλανήσει τον νου μας", εξήγησε ο Δάσκαλος. "Υπήρχε μόνο μία διαφυγή από τα κόλπα του δαίμονα - ο δρόμος της μη-πράξης. Αυτό σημαίνει μη-όρασης και μη-ακοής. Ακόμη και μυριάδες κόλπα τελικά θα εξαντληθούν, αλλά όσο για τη μέθοδο της μη-πράξης, αυτή η ίδια είναι απεριόριστη και μπορεί να χρησιμοποιείται παντοτινά!"

Σχόλιο: Αν ο Ντάο Σου είχε προσπαθήσει να αμυνθεί ενάντια στα κόλπα του δαίμονα, καταφεύγοντας στη δική του ικανότητα μεταμόρφωσης, τότε αυτό προφανώς θα κατέληγε σε μια ατελείωτη μάχη ανάμεσα στους δυο μάγους. Μόνο με την εμμονή στη μη-πράξη κατάφερε να υπερνικήσει τον δαίμονα, περιφρονώντας τη δεξιοτεχνία του.
Στην πραγματικότητα, η μέθοδος της μη-πράξης μπορεί να παραγάγει κάτι διαρκές, σε πλήρη αρμονία με τη διδασκαλία του Λάο Τσε, ότι το ανύπαρκτο δημιουργεί την ύπαρξη. Το κάθετι έχει τα όρια του, ακόμη και τα μεγαλύτερα και δυνατότερα πράγματα δεν είναι αθάνατα.
Όσο για το τίποτα, είναι απεριόριστο επειδή είναι ασχημάτιστο και εξαιτίας αυτού μπορεί να χρησιμοποιηθεί παντού. Σύμφωνα με τον νου του Τσαν, το ίδιο συμβαίνει και με την "κενότητα", η οποία αποδεικνύεται ότι είναι το πιο χρήσιμο και πιο σημαντικό από όλα τα αληθινά πράγματα.

Το κοάν αυτό όπως και το σχόλιο του είναι παρμένο από το βιβλίο "Δείχνοντας τη Σελήνη", το οποίο είναι μια συλλογή από εκατό κοάν της παράδοσης του Τσαν ή Ζεν. Ας εξηγήσουμε όμως τι είναι τα κοάν. Οι δάσκαλοι του Ζεν κατανοούν τη σοφία όχι ως μια λογική γνώση αλλά ως ενόραση. Για τη σοφία αυτή είναι πολύ σημαντικό να προσεγγιστεί ένα σημείο "απουσίας της σκέψης". Ο νους πρέπει να είναι ελεύθερος από την επιρροή του εξωτερικού κόσμου, να οδηγηθεί σε μια έντονη εστίαση και να είναι σε επιφυλακή, ώστε να συλλάβει ενορατικά την Αλήθεια.
Για τον σκοπό αυτό έχουν επινοηθεί ειδικές μέθοδοι για την παύση της διανοητικής λειτουργίας και της φαντασίας, που επιτρέπουν στον αγνό Νου να κάνει τη δική του ανακάλυψη.
Η πιο σύνηθης μέθοδος που χρησιμοποιούνταν, ιδιαιτέρως από τον όγδοο ως τον ενδέκατο αιώνα, ήταν το "δημόσιο κυνήγι" ( κουνγκ-αν στα κινέζικα, κοάν στα ιαπωνικά). Αυτή η μέθοδος των ερωτήσεων και της απόσπασης απαντήσεων μπορεί να περιλαμβάνει επιπλήξεις, ραπίσματα ή συνεχή ενασχόληση με παράξενες και αντικειμενικά αβάσιμες ιδέες.
Το επιδιωκόμενο είναι να αφυπνίσουν, να σοκάρουν και να ευαισθητοποιήσουν τον νου του ατόμου, ώστε να το διεγείρουν να αναζητήσει το ίδιο την Αλήθεια.

Σάββατο, 14 Φεβρουαρίου 2009

Γαβριηλίας Μοναχής Λόγοι...

 
 
Δεν μπορώ να πηγαίνω πίσω με το μυαλό μου, γιατί ζω την στιγμή… Το Χθες, δεν υπάρχει. Το Αύριο, είναι του Θεού, όπως και το Χθες ήταν… Και κάθομαι ήσυχα!

Στο Αιώνιο Παρόν του Θεού! Ούτε σκέψη, ούτε τίποτα.


Μη μεριμνάτε, λέει ο Κύριος… Εγώ θα μεριμνήσω για όλα… κι εγώ το βάζω σε πράξη.
Κάθε τόπος μπορεί να γίνει τόπος Ανάστασης. Φτάνει να ζεις την Ταπείνωση τού Χριστού.

Ο σκοπός είναι ακόμα κι όταν στο κεφάλι έχουμε τον... Παράσιτο, στην καρδιά μας να έχουμε τον Παράκλητο.

Όταν δεν περισπάται ο νους στα κοσμικά και είναι ενωμένος με τον Θεό, τότε και η καλημέρα που θα πούμε, είναι σαν να δίνει ευλογία.

Το όχι και κάθε άρνηση καταστρέφει την ενέργειά μας.

Ο Θεός πολλές φορές δεν θέλει την πράξη, αλλά την διάθεση. Του αρκεί να σε δει πρόθυμο να κάνεις την Εντολή Του.

Για να φτάσεις στο δεν υπάρχω, αγαπάς, αγαπάς, αγαπάς κι έτσι ταυτίζεσαι απόλυτα με τον Άλλο, τον εκάστοτε Άλλο, και τότε στο τέλος της ημέρας αναρωτιέσαι: Θέλω τίποτε; Όχι. Επιθυμώ τίποτε; Όχι.
Μου λείπει τίποτε; Όχι... Αυτό είναι!

Μη συσχετίσεις ποτέ τον άνθρωπο με τον κακό τρόπο που σου φέρεται. Να βλέπεις μέσα στην καρδιά του τον Χριστό.

Ποτέ να μην λες «γιατί περνώ αυτό»; Ή όταν βλέπεις τον άλλο με τη γάγγραινα, τον καρκίνο ή την τύφλωση, να μην λες «γιατί το περνά αυτό»; Αλλά να παρακαλείς τον Θεό να σου χαρίσει το όραμα της άλλης όχθης... Τότε θα βλέπεις όπως οι Άγγελοι τα γινόμενα εδώ όπως πραγματικά είναι: ΟΛΑ στο σχέδιο τού Θεού. ΟΛΑ.

Κάποιος σοφός είπε.
Αν είναι να ζεις για τον εαυτό σου, καλύτερα να μην γεννιέσαι.

Μόνο όταν τελειοποιηθείς στην Αγάπη μπορείς να φτάσεις στην Απάθεια.

Ο Θεός, όταν πρέπει, στέλνει κάποιον κοντά μας. Όλοι είμαστε συνοδοιπόροι.

Η γλώσσα του Θεού είναι η σιωπή.

Όποιος ζει στο Παρελθόν, είναι σαν τον πεθαμένο. Όποιος ζει στο Μέλλον με την φαντασία του, είναι αφελής, γιατί το Μέλλον είναι μόνον του Θεού. Η Χαρά του Χριστού βρίσκεται μόνο στο Παρόν. Στο Αιώνιο Παρόν του Θεού.

Δυσκολεύουν οι σχέσεις όταν το Εγώ στέκεται πάνω από το Εσύ. Θέλεις να προσευχηθείς; Ετοιμάσου να απαντήσεις μυστικά τον Κύριο.

Όλοι είμαστε δοχεία. Πότε του Φωτός και πότε του Σκότους.

Την ώρα της κρίσεως και του προβλήματος, μην ανοίξεις το στόμα σου. Μην πεις τίποτε γιατί θα το μετανιώσεις χίλιες φορές. Πες το στους Αγγέλους να το πάνε στα Πόδια του Κυρίου και ζήτησε Του Άγγελο Ειρήνης για να ειρηνεύσεις.

Μη στερείς τους άλλους από τα ψίχουλα που πέφτουν από το τραπέζι, από τον Άρτο της Ζωής που σου προσφέρει Ολόκληρο ο Κύριος. Όλοι πεινούν και διψούν για Αγάπη, σαν τον Λάζαρο που τρεφόταν από τα ψιχία που πέφταν από το τραπέζι του Πλουσίου.

Όλα έχουν δύο όψεις, σαν δίκοπο μαχαίρι. Εκείνο που σήμερα δημιουργεί, αύριο καταστρέφει. Ο νοών νοεί τω.

Η πείρα μου με δίδαξε ότι κανένας δεν μπορεί να βοηθήσει κανέναν, παρ΄ όλη τη θέληση και την αγάπη, η βοήθεια έρχεται μόνον όταν έρθει η Ώρα του Θεού, από τον Έναν.

Η αγάπη είναι της Χάρης του Θεού. Γεννιόμαστε μ’ αυτήν. Εφόσον είμαστε πλάσματα του Θεού, κι εφόσον ο Θεός Αγάπη εστίν. Το τι ακριβώς είναι ο Θεός, όταν το σκεφτούμε με το μυαλό μας, είναι αδύνατο βέβαια να το βρούμε. Γιατί το μυαλό μας είναι περιορισμένο. Αλλά το πνεύμα, η ψυχή, είναι απεριόριστη. Και η ψυχή Τον αισθάνεται Τον Θεό. Δεν Τον βλέπουμε με τα μάτια τα γήινα. Με τα μάτια της ψυχής Τον βλέπουμε.

Όταν πιστέψεις βαθειά, με όλη σου την ψυχή, θα αισθανθείς την Παρουσία Του Θεού, τόσο δυνατή, σαν να είναι μία πραγματικότητα. Και τότε πια δεν θα υπάρχει τίποτε άλλο. Θα δώσεις το χέρι σου στο Χέρι
Του κι όπου σε πάει, … θα πας!

Για τους ανθρώπους μπορεί να είσαι τρελός. Για τους ανθρώπους μπορεί να είσαι επιπόλαιος, παράξενος.

Ο Θεός όταν μας έπλασε, μας φύσηξε και την Πνοή Του. Η Πνοή αυτή του Θεού είναι η Αγάπη.

Παύουμε ν΄ αγαπούμε; Παύουμε να ζούμε. Χωρίς Πνοή, δεν μπορούμε.
Η αγάπη, είναι κάτι που μας δίνεται από τον Θεό. Γιατί ο Θεός είναι Αγάπη.

Η αγάπη που δίνουμε στους άλλους, είναι από την Πηγή, πάει σ’ αυτούς και φεύγει πάλι πίσω, στην Πηγή. Η αγάπη όμως δεν μπορεί να έχει μέτρο. Είναι απεριόριστη.

Όσο για την αχαριστία, ξέγραψε την. Η ευγνωμοσύνη του άλλου πρέπει να φύγει από τον νου σου. Εσύ θα την έχεις πρώτα για τον Θεό, κι ύστερα για όλον τον κόσμο. Το να περιμένεις ευγνωμοσύνη είναι πολύ μίζερο και ταπεινό… Αγνωμοσύνη να δέχεσαι και να χαίρεσαι! 

~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~
Οι παραπάνω φράσεις είναι παρμένες από το βιβλίο "Ασκητική της Αγάπης" της γερόντισσας Γαβριηλίας. Αυτή η λαμπρή μορφή είναι για εμένα ένας μεγάλος Δάσκαλος. Χαρισματική ιεραπόστολος, γύρισε τον κόσμο όλο, χωρίς ποτέ να κουβαλά χρήματα, με μοναδικό σκοπό να υπηρετεί τους κάθε λογής αρρώστους και ταλαιπωρημένους. Τα χέρια της είχαν το χάρισμα της θεραπείας. Η ίδια διέθετε διορατικότητα. Ζούσε για να αγαπάει και να διακονεί τους ανθρώπους.

Κάποτε την είχε χαρακτηρίσει ένας ξένος ιεραπόστολος «κακή χριστιανή», γιατί σε αντίθεση με τους άλλους ιεραπόστολους στην Ινδία, άλλων θρησκειών που γνωρίζανε πολλές ντόπιες διαλέκτους εκείνη δεν ήξερε καμία και μιλούσε μόνο Αγγλικά και αυτή του απάντησε ότι ξέρει πέντε γλώσσες:  

Η πρώτη είναι το χαμόγελο, η δεύτερη τα δάκρυα, η τρίτη είναι το άγγιγμα, η τέταρτη είναι η προσευχή και η πέμπτη είναι η αγάπη. Μ’ αυτές τις πέντε γλώσσες γύριζε όλον τον κόσμο.  

Τότε ο ιεραπόστολος της ζήτησε να ξαναπεί αυτές τις «πέντε γλώσσες» για να της γράψει… Μόνασε σε ηλικία εξήντα ετών όταν, κατά την ίδια, έλαβε το αληθινό κάλεσμα.

Γερόντισσα, σ' ευχαριστώ για όλα όσα μου έμαθες...
Είθε το Φως σου να φωτίζει για πάντα τις καρδιές μας...

Παρασκευή, 13 Φεβρουαρίου 2009

Ειρήνη, Γνώση, Αλήθεια, Αγάπη


Angel

1 - ΕΙΡΗΝΗ

Πρέπει να καταλάβουμε ότι η ειρήνη είναι εσωτερική υπόθεση.
Είναι ανάγκη να υπάρχει σαν αυτοπειθαρχία, είτε πρόκειται για άτομο, είτε για ολόκληρο πολιτισμό. Πρέπει να προέρχεται από μέσα. Αν βάλουμε σε λειτουργία μια εξωτερική δύναμη για να επιβάλλει την ειρήνη,
αυτή η δύναμη θα γίνεται ολοένα ισχυρότερη. Δεν θα υπάρχει καμία εναλλακτική λύση. Το αποτέλεσμα θα είναι μία έκρηξη κατακλυσμιαία και χαοτική. Όταν δημιουργούμε ζεύγη αντιθέτων το ένα θα υπερτερήσει του άλλου, εκτός και αν βρίσκονται σε λεπτή ισορροπία.


Wizzard 2


2 - ΓΝΩΣΗ

Αυτοί που αναζητούν τη γνώση με σκοπό την αμοιβή επαναλαμβάνουν τα λάθη των θρησκειών.
Η γνώση που κατακτιέται εξαιτίας κάποιου φόβου ή της ελπίδας για ανταμοιβή, σε κρατά κλεισμένο σ' ένα σακί άγνοιας. Με τον θάνατο έρχεται η γνώση της ζωής. Χωρίς την αιώνια παρουσία του θανάτου δε μπορεί να υπάρξει ούτε συναίσθηση, ούτε αντίληψη της συνειδητότητας, ούτε αποφυγή των καθορισμένων συμβόλων μέσα στο κενό. Οι ανθρώπινες ηθικοκοινωνικές αξίες, είναι για εκείνους που είναι δέσμιοι της εποχής τους.
Οι αξίες αυτές έχουν νόημα μόνο για τη συγκράτηση των παθών του ανεξέλικτου όχλου. Ο ανώτερος άνθρωπος βασίζεται στην διαίσθηση του, στον αυτοσεβασμό του και στην κατανόηση του. Μηδενίζει κατά το δυνατό τα λάθη του, αρνείται συνειδητά το κακό και βαδίζει προς τη σοφία.


Graal


3 - ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει θρησκεία, επιστήμη ή φιλοσοφία ανώτερη από την Αλήθεια. (Α-Ληθεια, το να βγαίνεις από τη λήθη). Η Αλήθεια μπορεί να είναι μόνο μία (ως προς την ουσία). Παράγει όμως άπειρες εκδοχές (ως προς τη μορφή). Η ουσία της αλήθειας όμως δεν αλλάζει ποτέ ! Εμείς οι ίδιοι αλλάζουμε και μαζί μας αλλάζουν και οι απόψεις μας για την αλήθεια. Αυτοί στους οποίους οι διανοητικές ενέργειες υποστηρίζονται από ένα δυνατό πνεύμα, είναι και οι εκλεκτοί. Η ξυπνημένη αλήθεια έχει αυτοσυνείδηση και αυτάρκεια, ξέρει ότι υπάρχει. Στέκεται ψηλότερα από όλες τις θεωρίες και τα δόγματα, ψηλότερα από την επιστήμη, δε χρειάζεται επιβεβαίωση από κανέναν, δεν ενδιαφέρεται για τη γνώμη των άλλων και οι αποφάσεις της δεν επηρεάζονται από τίποτα. Δε γνωρίζει αμφιβολία ούτε φόβο, αλλά αναπαύεται στην ηρεμία της δικής της υπέρτατης μεγαλειότητας.


Fairy


4 - ΑΓΑΠΗ

Η Αγάπη για να είναι δυνατή, πρέπει να είναι γνήσια, εύστροφη και απαλλαγμένη από εγωιστικούς υπολογισμούς. Αν αγαπάμε κάτι υπολογίζοντας στη χρησιμότητα του για εμάς, στην πραγματικότητα δεν αγαπάμε αυτό, αλλά τον εαυτό μας. Η γνήσια αγάπη δεν αποβλέπει παρά μόνο στην ευχαρίστηση του αντικειμένου της, δεν υπολογίζει κέρδη και δε φοβάται τις απώλειες που μπορεί να προέλθουν από αυτήν την αγάπη.

Σάββατο, 7 Φεβρουαρίου 2009

Το Στέμμα Του Πρίγκηπα


"Μια φορά και έναν καιρό, σε μια χώρα μακρινή, ζούσε ένας νεαρός Πρίγκηπας. Κανείς δεν ήξερε το όνομά του γιατί ο Πρίγκηπας δεν είχε φωνή για να μιλήσει.
Κανείς δεν είχε δει ποτέ τον Πρίγκηπα, γιατί ζούσε μόνος και κλειδωμένος μέσα στο υψηλότερο διαμέρισμα του πύργου του.
Κανείς δε γνώριζε πώς είχε βρεθεί εκεί. Ακόμη και ο ίδιος είχε ξεχάσει...
Παρά το ότι ζούσε χιλιάδες χρόνια, παρέμενε νέος, σχεδόν παιδί.

Ο μοναδικός θησαυρός του ήταν το Στέμμα του. Καμωμένο από ατόφιο χρυσάφι και στολισμένο με κάθε λογής πολύτιμα πετράδια, ήταν ό, τι πιο όμορφο είχε σμιλέψει ποτέ κανείς σ' εκείνη τη μακρινή χώρα. Ένα πραγματικό έργο τέχνης. Μοναδικό στο είδος του. Ακτινοβόλο και εκθαμβωτικό ωσάν τον Ήλιο.
Παρόλο που η μνήμη του είχε ξεθωριάσει, ωστόσο η εικόνα της μητέρας του να του το προσφέρει ως δώρο, διατηρούνταν στο πίσω μέρος του μυαλού του, ως αχνή ανάμνηση.

Η μοναξιά του Πρίγκηπα όμως ήταν μεγάλη και αβάσταχτη. Αλήθεια, πόσο τραγικό μπορεί να είναι το να βρίσκεται κανείς μόνος και κλειδωμένος μέσα στον ίδιο τον πύργο του; Μα και πόσο λυπηρό το να μην έχει λαλιά να μιλήσει, να φωνάξει σε κάποιον ανάμεσα από τις σιδεριές που "κοσμούσαν" το μοναδικό παράθυρο του δωματίου του;

Απελπισμένος και εγκλωβισμένος, λοιπόν, ο Πρίγκηπας καθώς ήταν, άρχισε να χτυπάει με το Στέμμα που φορούσε στο κεφάλι του τις σιδεριές του παραθύρου. Για ώρες ατέλειωτες κάθε που ξημέρωνε δεν έκανε τίποτε άλλο παρά μόνο αυτό.

Ξέρω, σας φαίνεται αστεία και συνάμα πικρή η εικόνα αυτή καθώς την οραματίζεστε...

Όμως, η μουσική που γεννούσε αυτή η κίνηση του Πρίγκηπα ήταν κάτι το πρωτόγνωρο!
Είχε τη δύναμη να ταξιδεύει στα πέρατα τούτης της μακρινής χώρας και να μαγεύει τους κατοίκους της. Κάθε φορά που κάποιος την άκουγε, όπου και αν βρισκόταν, ό,τι και αν έκανε, σταματούσε και εκστατικός αφηνόταν στη μαγεία της.
Και όλοι σαν υπνωτισμένοι άπλωναν τα χέρια τους θέλοντας να αγγίξουν τον αέρα, να νιώσουν τις δονήσεις εκείνης της υπέροχης, μαγικής μουσικής, που μόνο με Ύμνους Αγγέλων μπορούσε να συγκριθεί...
Τέτοια ήταν η ομορφιά και η δύναμή της, που στο άκουσμα της ακόμα και τα θεριά ημέρευαν.

Μα κανείς δε γνώριζε από πού ερχόταν.

Και τα χρόνια περνούσαν και η μουσική αυτή συνέχιζε να μαγεύει τους ανθρώπους εκείνης της χώρας. Ώσπου κάποτε σταμάτησε. Έτσι απλά, σταμάτησε. Με τον ίδιο αναπάντεχο τρόπο που είχε ξεκινήσει.
Η μαγεία της χάθηκε, μαζί με τον νεαρό Πρίγκηπα, όμως ποτέ δεν ξεχάστηκε.
Μένοντας ως ανάμνηση στους παλιούς, που γέννησε τον μύθο, που εξιστορούσαν στους νέους".

Εμπνευσμένο από την ομώνυμη βιογραφική ταινία του πρώτου νεο-εξπρεσιονιστή ζωγράφου, Jean-Michel Basquiat.

Παρασκευή, 6 Φεβρουαρίου 2009

Θεουργία

H τέχνη της θεουργίας υπό την αρχαία Ελληνική θρησκεία και σε συνδυασμό με το φιλοσοφικό σύστημα του Πυθαγορισμού και του Πλατωνισμού.
Θεουργία
1 - Η Πυθαγόρεια Διαδοχή

2 - Μεσολαβητικά Πνεύματα
a. Προσωπικοί Δαίμονες
b. Αλληλεπίδραση με τους Δαίμονες
c. Ιεροί καθοδηγητές

3 - Αναγωγή στο Εν
a. Ερωτική Αναγωγή
b. Ιερουργική Αναγωγή
c. Θεουργική Αναγωγή

4 - Βασικές αρχές της Θεουργίας
a. Σύμβολα και Συνθήματα
b. Παραδείγματα Συμβόλων και Συνθημάτων
c. Θεουργική Επίκληση

5 - Θεουργικές Διεργασίες

6 - Εμψύχωση

7 - Δεσμός και Έκλυσις
a. Δεσμός
b. Έκλυσις
c. Αυτοδεσμός

8 - Σύστασις ή Liaison
a. Συστάσεις με τους προσωπικούς Δαίμονες

9 - Θεουργική Αναγωγή
a. Εξαγνισμός και Προστασία
b. Συμβολικός Θάνατος και Διάλυση
c. Ανάβαση διαμέσων των σφαιρών
d. Ένωσις
e. Κατάβασις

Η Πυθαγόρεια ΔιαδοχήΣτα αρχαία χρόνια η μυστικιστική παράδοση περνούσε προφορικά από δάσκαλο σε μαθητή. Συχνά αυτό συμπεριλάμβανε ο δάσκαλος να υιοθετήσει ιερουργικά τον μαθητή, έτσι γινόντουσαν Πνευματικά τέκνα και Πνευματικοί γονείς. Αυτή η παράδοση αποκαλείτε Διαδοχή και έχει τις ρίζες της στον πρώτο Ιερό προπάτορα, ένα Θεό που αποκάλυψε τα μυστικά του σε ένα θνητό.


Μεσολαβητικά ΠνεύματαΣτην Αρχαία Ελλάδα, Δαίμων μπορούσε να οριστεί σαν οποιαδήποτε θεότητα από θεούς του Ολύμπου μέχρι τις απλές θεότητες. Οι Πυθαγόρειοι ωστόσο περιόρισαν την θέση αυτή αυστηρά στα Μεσολαβητικά Πνεύματα μεταξύ των Θεών και εμάς.
Μερικοί Πυθαγόρειοι αποκαλούσαν τα ανώτερα στρώματα των Δαιμόνων, Αγγέλους επειδή ο ειδικός ρόλος τους ήταν να φέρουν αναγγελίες από τους Θεούς στους ανθρώπους. Τα κατώτερα στρώματα των Δαιμόνων ήταν οι Ήρωες. Μια άλλη τάξη Δαιμόνων είναι οι Άχραντοι που ο ρόλος τους είναι να μετενσαρκώνονται ώστε να βοηθούν την ανθρωπότητα. Οι Πυθαγόρειοι αναφερόντουσαν στους Δαίμονες ως οι Κρείττονες μας. Οι Δαίμονες έχουν μια ενδιάμεση φύση μεταξύ Θεών και ανθρώπων.
Οι Δαίμονες είναι σαν τους Θεούς αθάνατοι αλλά έχουν συναισθήματα όπως οι άνθρωποι σε αντιδιαστολή με τους Θεούς που είναι απαθής εφαρμοστές της θείας πρόνοιας και δικαιοσύνης. Οι περισσότεροι από τους Δαίμονες κατοικούν στο στοιχείο του Αέρα που με κοσμολογικούς όρους είναι το ενδιάμεσο μεταξύ της γης που ζούμε και του ουρανού που κατοικούν οι Θεοί. Στη Σελήνη που είναι το ακρότατο όριο του αέρινου πεδίου με το Αιθερικό πεδίο ενυπάρχουν Δαίμονες με ηγέτη την Εκάτη. Σαν συνέπεια την ενδιάμεσης κατάστασης τους οι Δαίμονες εξυπηρετούν ως μεσολαβητές μεταξύ ανθρώπων και Θεών και άγουν την Θεία Πρόνοια. Οι Δαίμονες μεταφέρουν τα ορίσματα των Θεών για εμάς και είναι οι αίτιοι οραμάτων, χρησμών και τελετών. Υπάρχουν Δαίμονες που νοιάζονται για τους ανθρώπους και αποκαλούνται Σωτήρες.
Σύμφωνα με το Πυθαγόρειο δόγμα οι Θεοί έχουν ψυχή ως καθαρό Νου (το επιθυμητό και το θυμοειδή λείπουν) στον κόσμο των Πλατωνικών Ιδεών, έτσι δεν μπορούν να συσχετίζονται με τους θνητούς σε αυτή την μορφή αλλά υπάρχουν οι Δαίμονες ως αντιπρόσωποι τους (που έχουν το θυμοειδές και επιθυμητό μέρος περισσότερο από τον άνθρωπο ανεπτυγμένο). Κάθε Δαίμονας είναι γόνος Θεού ο οποίος είναι και ο αρχηγός του και ο οποίος Δαίμονας είναι μέτοχος στην ιερή σειρά μέχρι και στους ανθρώπους όπως αναφέρθηκε στην Πυθαγόρεια Διαδοχή.
Εν τούτοις όλοι οι Δαίμονες είναι υπό την αρχηγία της Εκάτης η οποία αποκαλείται Δαιμονιάρχης. Μια Θεία Σειρά επίσης συμπεριλαμβάνει εκτός από Δαίμονες και ανθρώπους και διάφορα φυτά, ζώα, λέξεις κ.τ.λ. ως σύμβολα και συνθήματα τα οποία χρησιμοποιούνται σε διάφορες τελετές μιας και συνδέονται με τον Θεό.

Προσωπικοί ΔαίμονεςΠέραν των πολλών διαφορετικών Δαιμόνων και τις έδρες τους, ο κάθε ένας από μας έχει τον Φύλακα Δαίμονα (ή Φύλακα Άγγελο) που είναι υπεύθυνος να μας κατευθύνει στην ατραπό της Θεία Πρόνοιας των Θεών και ο οποίος υπάρχει από την στιγμή που δημιουργήθηκε η ψυχή μας από τον Θεό των Θεών όπως αναφέρει ο Πλάτων στον Τίμαιο. Ο Ύψιστος Εαυτός μας που οι Πυθαγόρειοι αποκαλούν το Ύψιστο Άνθος της Ψυχής είναι το εσωτερικό μας Δαιμόνιο ή πνεύμα (Ιδίος Δαίμων) που είναι άλλο ένα είδος Δαίμονα που έχουμε. Επίσης έχουμε και το Σκιώδες Πνεύμα ή τον Δοκιμαστή ή Κακό Δαίμονα ο οποίος προέρχεται από όλες τις αντιλήψεις ή και συμπεριφορές που έχουμε και τις θεωρούμε κακές και τις απορρίπτουμε πολλές φορές γιατί έτσι μας το έχουν περάσει. Ο Κακός Δαίμονας δεν μπορεί να εξορκιστεί και αν τον αγνοήσουμε αυτό μπορεί να μας οδηγήσει ακόμα μέχρι και στην τρέλα ή στην κακοτυχία (κακοδαιμονία). Είναι καλύτερο να γνωρίσετε τον Κακό Δαίμονα σας για να ικανοποιήσετε τις ανάγκες του χωρίς να παραχωρήσετε τις ηθικές σας πεποιθήσεις. Ο Φύλακας και Κακός Δαίμονας έχουν το ίδιο φύλο με εσάς τις περισσότερες φορές. Υπάρχουν και άλλοι Δαίμονες που όπως οι Μούσες που μας φέρνουν έμπνευση και οίστρο αλλά και οι Ερινύες που έχουν ως έργο την εκδίκηση των εγκλημάτων ή οι τύψεις της συνειδήσεως.
Αλληλεπίδραση με τους ΔαίμονεςΟι Δαίμονες δεν είναι ούτε καλοί ούτε κακοί από την φύση τους. Οι Δαίμονες μπορούν να καταλάβουν τόσο έμψυχα όσο και άψυχα όντα. Ωστόσο η δαιμονοκαταληψία δεν είναι πάντα κάτι το αρνητικό, πολλές φορές είναι επιθυμητή π.χ. όταν οι Μούσες εμπνέουν τους ποιητές. Βέβαια καταληψία σε κατάσταση μέθης ή υπό την επήρεια ψυχοτρόπων ουσιών είναι μη επιθυμητή. Οι Δαίμονες μπορούν είτε να μας ανυψώσουν είτε να μας καταρρακώσουν. Υπάρχουν διάφοροι τρόποι επικοινωνίας με τους Δαίμονες, η απλούστερη είναι να δημιουργήσετε ιερό χώρο, να προσκαλέσετε τον Δαίμονα και να ξεκινήσετε να μιλάτε μαζί του. Σε κάθε περίπτωση δεν πρέπει να ξεχνάμε πως και εμείς οι άνθρωποι έχουμε μια σπίθα ιερότητας και έτσι δεν πρέπει να εγκαταλείπουμε την ηθική μας αυτονομία.

Ιεροί Καθοδηγητές
Με ένα Δαίμονα ως Μεσολαβητή μπορούμε να έχουμε συζήτηση με τον Θεό ο οποίος είναι ο αρχηγός του. Ωστόσο αναφέρθηκε πως ο Θεός είναι μακριά σε επίπεδο (Αιθερικό Πεδίο) από τα εγκόσμια πεδία και για αυτό χρειάζεται ο Δαίμονας ως μεσολαβητής. Ένας λόγος για το οποίο επιδιώκουμε μια Σύσταση (συνάντηση) με τον Θεό είναι για να αποκτήσουμε γνώση για το θείο πεδίο. Ο σκοπός δεν είναι απλή περιέργεια αλλά αναζήτηση αληθινής γνώσης με την οποία μπορούμε να ξέρουμε πως καλείται μια θεότητα και για άλλες Θεουργικές πράξεις. Βέβαια αν ο Θεός κρίνει ότι δεν είμαστε άξιοι αυτής της γνώσεις μπορεί να πάρουμε λάθος απαντήσεις ή ακόμα να μην πάρουμε καμιά απάντηση. Μια πολύτιμη γνώση είναι τα Σύμβολα και Συνθήματα του εκάστοτε Θεού με τα οποία μπορούμε να επικαλεστούμε την θεότητα.
Αυτά είναι ζώα, φυτά, πέτρες, χρώματα, σχήματα, ώρες της ημέρας ή νύχτας, μαγικές λέξεις ή χαρακτήρες τα οποία ανήκουν στην Θεία Σειρά του εκάστοτε Θεού.
Η Εκάτη από την στιγμή που είναι η Δαιμονιάρχης και η Κλειδούχος των Προπυλαίων του Πεδίου των Δαιμόνων (Σελήνη) είναι μια σημαντική Θεότητα την οποία μπορούμε να επικαλεστούμε ως καθοδηγητή. Η Πυθαγόρεια διαδοχή βασίζεται στην Απολλώνια Σειρά.
Αναγωγή στο Εν
Η Αναγωγή στο Εν είναι η κεντρική πνευματική πρακτική των Πυθαγορείων. Βασίζεται στην αρχή ότι ο άνθρωπος για να κατανοήσει πλήρως το τι είναι ο Θεός πρέπει να ενωθεί μαζί του ώστε να αποκτήσει την εμπειρία βιωματικά.
Η ένωση της ψυχής του ανθρώπου με το θείο στοιχείο ονομάζεται Θέωση.
Επί πλέον από την στιγμή που το Εν είναι η αρχή που όλα τα όντα έχουν ως βάση την ύπαρξη τους με την επιστροφή στο Εν ανακαλύπτουμε ακόμη μια φορά αλλά και διατηρούμε την αιώνια Ουσία που έχουμε μέσα μας (την Θεϊκή σπίθα) και έτσι η Αναγωγή είναι η Σωτηρία της ψυχής στην Πυθαγόρεια παράδοση.
Μέσω της ένωσης με το Εν βλέπουμε πέρα από την ατομικότητα μας και κατανοούμε τον ρόλο μας ως όργανα της Θείας Πρόνοιας. Υπάρχουν τρεις ατραποί Αναγωγής στην Πυθαγόρεια παράδοση και η κάθε μία συνδέεται με μια ιδιότητα του Ενός.
1. Ερωτική Αναγωγή
2. Θεωρητική Αναγωγή
3. Θεουργική Αναγωγή


Ερωτική ΑναγωγήΜπορούμε να αρχίσουμε με την Ερωτική Αναγωγή στην οποία η δύναμη της Αγάπης και του Έρωτα κατευθύνουν την ψυχή κατευθείαν στην Ομορφιά ενώνοντας την ψυχή με το Εν. Οι οδηγοί σε αυτήν την ατραπό είναι η Αφροδίτη και ο Έρωτας. Η Ερωτική Μανία είναι το όχημα της Σωτηρίας που ενώνει τον ερωτευμένο και τον ερωμένο μαζί. Αυτή η στάση φαίνεται ξεκάθαρα στο Συμπόσιο (209E-212C).
Η αναγωγή αυτή εκτελείτε σε τρία στάδια στο πρώτο το υλικό θαυμάζεται η θέα του ωραίου σώματος μέσω των αισθήσεων. Αυτή η αγάπη γενικεύεται για κάθε ωραίο και δεν προσωποποιείται. Το δεύτερο στάδιο συμπεριλαμβάνει τον θαυμασμό της ψυχής και των ηθικών αξιών όπως η δικαιοσύνη, καρτερία, μετριοπάθεια και των διανοητικών αξιών όπως σοφία, γνώση, σωφροσύνη. Στο τρίτο στάδιο γίνεται η ένωση με το θείο στοιχείο και η ψυχή συναντά την Απόλυτη Ομορφιά.
Οράματα φωτιάς είναι συνηθισμένα σε αυτές τις περιπτώσεις. Όπως το έντομο τριγυρνάει γύρω από το φως και στο τέλος καταναλώνεται από αυτό έτσι και η ψυχή αναζητά την ένωση της με το Εν δίνοντας τον εαυτό της ως καιόμενη προσφορά.
Η ιερή φλόγα εξευγενίζει την ψυχή καίγοντας τα χονδροειδή μέρη της και εξαγνίζοντας την.
Θεωρητική ΑναγωγήΗ δεύτερη ατραπός προς το Εν είναι η Θεωρητική Αναγωγή στην οποία η δύναμη της Αλήθειας οδηγεί την ψυχή στην Σοφία του Ενός. Οι καθοδηγητές εδώ είναι η Θεά Αθηνά, θεά της σοφίας και ο Ερμής ψυχοπομπός και αγγελιοφόρος των μηνυμάτων των Θεών. Το μέσο σωτηρίας εδώ είναι η Ιερή φιλοσοφία. Η μέθοδος αυτή περιγράφεται από τον Πλωτίνο. Τα στάδια της αναγωγής περιγράφονται με την βοήθεια της Τετρακτύος.
Ως συνήθως η Αναγωγή ξεκινάει στο υλικό πεδίο με την θεώρηση της Ιερότητας που μας μεταβιβάζουν οι αισθήσεις μας από το περιβάλλον. Αυτό είναι το Ξύπνημα. Μια αναγκαία προϋπόθεση για την Αναγωγή είναι η εφαρμογή των Τεσσάρων Βασικών Αξιών, την Μετριοπάθεια, Καρτερία, Σωφροσύνη, και Δικαιοσύνη οι οποίες αντιστοιχούν στην Γη, Ύδωρ, Αήρ, Πυρ. Το δεύτερο στάδιο είναι η κάθαρση η οποία ελέγχει τις τρεις καταστάσεις της σκέψης, αυτές είναι το αιτιατό, το μη αιτιατό και το νοητικό. Στην κατάσταση αυτή η ψυχή στριφογυρνάει μέσα έξω εμπρός στο Εν. Ο σκοπός είναι να ηρεμήσουν τα χαμηλότερα μέρη της ψυχής και να αναδυθούν τα υψηλότερα σε μια ένωση με το Εν σε πλήρη αταραξία.
Πρώτα πρέπει να ηρεμήσουμε τα μη αιτιατά μέρη της ψυχής που μοιραζόμαστε με τα φυτά και τα ζώα και είναι η αιτία των ορμών μας. Από την στιγμή που εξαιρετικές ευχαριστήσεις ή πόνος μπορεί να διαταράξει την επιθυμία για αταραξία ο ασκητής φιλόσοφος πρέπει να ζει με συγκεκριμένη δίαιτα, ύπνο και άσκηση. (Υπερβολικός ασκητισμός είναι αντιπαραγωγικός). Τα υψηλά μέρη της ψυχής πρέπει να μάθουν πως διαταραχές δημιουργούνται από πνευματικές κρίσεις καταστάσεων παρά από τις αισθήσεις. Τα πάντα αρχίζουν και τελειώνουν με τρόπους σκέψης. Η μάθηση πειθαρχίας της σκέψης υπερβαίνει τις αισθήσεις και την ύλη και οδηγεί στην φιλοσοφική αταραξία (απάθεια). Ο έλεγχος του τρόπου σκέψεις μας οδηγεί στον πλήρη έλεγχο του εαυτού μας και πολλές φορές είναι δυνατή και η υπέρβαση των υλικών αναγκών με την καλλιέργεια των πνευματικών ιδιοτήτων του εαυτού μας.
Όταν τα μη αιτιατά μέρη της ψυχής ηρεμήσουν στρέφετε την προσοχή σας στα αιτιατά επιτυγχάνοντας αταραξία ησυχάζοντας την εσωτερική ομιλία της σκέψης.
Η σκέψη του Ιερού Νου δεν είναι ούτε χωρίς συνέχεια ούτε με συνέχεια, έτσι για να γίνει κάποιος σαν Αυτόν θα πρέπει να ησυχάσει την δικιά του μη συνεχή ή συνεχή σκέψη. Όταν τα αιτιατά μέρη της ψυχής ηρεμήσουν ότι έχει απομείνει είναι το νοητικό μέρος, το οποίο είναι παρόμοιο με τον Ιερό Νου στην διαίσθηση του. Ωστόσο το Εν, ο Ιερός Νους διαφέρει από τον προσωπικό μας νου που ακόμα δραστηριοποιείται στον χρόνο αλλά και στο ότι είναι μέρος του Ενός.
Ωστόσο, αν από μια μη σκόπιμη παράδοση επιτρέψουμε τον νου μας να επικοινωνήσει εσωτερικά και σχηματιστεί ανοδικά, αυτό θα ενεργοποιήσει την αληθινή φύση και προέλευση του Ιερού Νου.
Αυτό μας φέρνει στο τρίτο στάδιο που λέγεται Διαφώτιση όπου αναγόμαστε πέρα από την ψυχή στον Ιερό Νου. Εδώ το ιερό μέρος της ψυχής (ο ανεξάρτητος νους) παίρνει την θέση του στην ιερή κοινότητα, για τους Θεούς είναι ζωντανή, συνειδητή ιδέα σε μια κατάσταση αμοιβαίας διαισθητικής αναγνώρισης ύπαρξης του Θεού.
Οι νόες είναι ξεχωριστοί αλλά και ενωμένοι ως ένα σαν διαπεραστικές αχτίδες φωτός ή σαν τα ανεξάρτητα χρώματα αναμεμιγμένα. Έτσι και ο δικός μας ανεξάρτητος νους βιώνει τον εαυτό του ως ξεχωριστά έναν αλλά και μαζί με άλλους νόες κινούμενοι όλοι μαζί στο ιερό χορό του Ενός

Θεουργική ΑναγωγήΗ τρίτη ατραπός είναι η Θεουργική Αναγωγή στην οποία η Δύναμη της Πίστης (εμπιστοσύνης στο θείο) είναι το μέσο της σωτηρίας και η οποία οδηγεί στην Αγαθότητα του Ενός. Οι οδηγοί Θεοί σε αυτήν την ατραπό είναι η Εκάτη και ο Ήλιος. Η ατραπός αυτή μπορεί να ονομαστεί και Ηλιακή Αναγωγή. Η θεουργική αναγωγή παρουσιάζεται ειδικά στους Χαλδαϊκούς Χρησμούς και στο βιβλίο του Ιάμβλιχου «Επί των Μυστηρίων των Αιγυπτίων» Θα δειχθεί ότι η Θεουργική Αναγωγή έχει πολλά κοινά τόσο με την Ερωτική Αναγωγή όσο και με την Θεωρητική Αναγωγή η μεγάλη διαφορά έγκειται στην χρήση συμβολικών υλικών αντικειμένων. (αγάλματα, πέτρες, βότανα, λιβάνια κ.τ.λ.). Λόγω της χρήσης τέτοιων αντικειμένων μερικές φορές είναι πιο εύκολη από τις Αναγωγές της Αλήθειας και του Έρωτα. Οι Θεουργοί θέτουν τους εαυτούς τους να ενσωματωθούν στο σύστημα του Σύμπαντος. Δείχνοντας εμπιστοσύνη στο Θείο θέτουν τους εαυτούς τους κάτω από την Θεία Πρόνοια.

Σύμβολα και ΣυνθήματαΌταν αντικείμενα μορφοποιούνται από τις ιερές ιδέες όπου και αν βρίσκονται αυτές στη φυσική ή ψυχική πραγματικότητα και χρησιμοποιούνται στην θεουργία αποκαλούνται σύμβολα και συνθήματα. Ένα σύνθημα είναι κάτι το οποίο συνευρίσκεται ή συντίθεται πάνω σε κάτι. Έτσι μπορεί να είναι κάτι ρητό ή ένα σημείο, μια δέσμευση, ένα πνευματικό συμβόλαιο, μια συμφωνία. Το σύνθημα φέρνει σε ένωση δύο μέρη. Έτσι τα συνθήματα αποκαλύπτονται στους θεουργούς από τους Θεούς ως μέσα επικοινωνίας και επίκλησης των Θεών από τους θεουργούς.
Έτσι τα σύμβολα και τα συνθήματα θέτουν τους θεουργούς σε μυστική «κοινωνία» με το Θείο.
Τα σύμβολα και τα συνθήματα είναι μέρος των «θείων σειρών» και αντιπροσωπεύουν την μορφοποίηση των ιδεών και υπάρχουν παντού.
Τα σύμβολα και τα συνθήματα αποκαλύπτονται ευκολότερα όταν ο θεουργός βρίσκεται στην ψυχική κατάσταση του «ιερού ενθουσιασμού».
Όπως λέει και ο Χαλδαϊκός Χρησμός 111 εκδόσεις Ιδεοθέατρον σελ 164.

«Σύμβολα γαρ πατρικός νόος έσπειρεν κατά κόσμον ως τα νοητά νοεί και άφραστα κάλλη νοείται.»


Παραδείγματα Συμβόλων και Συνθημάτων.
Ένα σύμβολο μπορεί να είναι υλιστικό. Για παράδειγμα κάποιο αντικείμενο. Επίσης μπορεί να είναι κάποιο δένδρο ή φυτό, για παράδειγμα το ηλιοτρόπιο που γυρίζει το άνθος του προς τον Ήλιο. Ή το κιννάμωμον που επίσης είναι σύμβολο του Ήλιου. Επίσης σύμβολα μπορεί να είναι ζώα όπως ο πετεινός που καλωσορίζει τον Ήλιο. Ένα σύμβολο μπορεί να είναι γεωμετρικά σχέδια που «σκανδαλίζουν» την ψυχή και την υψώνουν σε ανώτερες νοητικές σφαίρες. Αυτό ακριβώς τον σκοπό έχουν τα αγάλματα που «αγάλουν» την ψυχή.
Άλλες περιπτώσεις συνθημάτων είναι αυτές που επηρεάζουν (σκανδαλίζουν, ενεργοποιούν) την ψυχή όπως τα ποιήματα ή οι ύμνοι ή μουσική . Αυτού του είδους ο σκανδαλισμός γίνεται εκμεταλλευόμενος τα συναισθήματα όπως αγάπη, δέος συγκίνηση κτλ και θέτουν τον θεουργό στην κατάσταση του ενθουσιασμού.

Άλλα σύμβολα και συνθήματα είναι αυτά που φανερώνονται στον ύπνο η σε κατάσταση βαθιάς χαλάρωσης ή ύπνωσης. Αυτά τα σύμβολα προβάλλονται από τον κόσμο των ιδεών κατευθείαν στην νόηση του θεουργού.

Επίσης οι θέσεις των άστρων και η ερμηνεία τους από την αστρολογία είναι είδος συμβόλων και συνθημάτων από τους Θεούς, όπως και όλα όσα εξάγονται από μαντικές τέχνες.

Πώς όμως κάποιος μαθαίνει τα σύμβολα και τα συνθήματα ενός Θεού;
Ένας τρόπος είναι η θεολογική φιλοσοφία. Με τον όρο αυτό εννοούμε την σκέψη που γίνεται γύρω από ένα αντικείμενο και κατά πόσο αυτό μπορεί να αντιστοιχισθεί με μια ιδιότητα του Θεού. Για παράδειγμα το φως είναι ένα σύμβολο της παγκόσμιας ψυχής και των επιμέρους ψυχών. Όπως η πηγή του φωτός είναι μία αλλά η ακτίνες του φωτός πολλές έτσι και η παγκόσμια ψυχή είναι μία αλλά και η κάθε μια ανεξάρτητη ψυχή είναι σαν αχτίδα φωτός της παγκόσμιας ψυχής.
Άλλος τρόπος είναι η μελέτη της μυθολογίας και εύρεση της ερμηνείας των μύθων. Για παράδειγμα ο μύθος της Περσεφόνης που περνά μέρος της ζωής της στο Κάτω κόσμο και μέρος της ζωής στον επάνω, συμβολίζει το «δράμα» της ανθρώπινης ψυχής που ενσαρκώνεται και περνά μέρος της ζωής της μέσα σε σήμα (το ανθρώπινο σώμα) και μέρος της ζωής της στην ουράνια πατρίδα κοντά στους Θεούς, αλλά και πάλι μετενσαρκώνεται και καλά ο κύκλος κρατεί… Επίσης η Δήμητρα αλληγορείτε με την Θεά της γεωργίας και της σποράς, αλλά και οι Θεοί σαν σπόρους βάζουν τις ψυχές μέσα στα ανθρώπινα σώματα ώστε αυτά να βλαστήσουν και να σφυρηλατήσουν με τον βίο τους τα πάθη της ψυχής ώστε να την καθαρίσουν και να την παραδώσουν ένα βήμα πιο τέλεια.

Όταν ο θεουργός βρίσκεται στην κατάσταση του ενθουσιασμού οι Θεοί αποκαλύπτουν τα σύμβολα και τα συνθήματα τους με την μέθοδο του νεύματος και της ανταπόκρισης. Ο θεουργός θα πρέπει να εφιστά την προσοχή του για το αποκαλυπτόμενο νεύμα, αυτό μπορεί να είναι οτιδήποτε θα τραβήξει την προσοχή σας όπως ένας κρότος, ένα φύσημα του αέρα οτιδήποτε θα σας κάνει να νοιώσετε «κάτι σαν νεύμα». Με το που αντιληφθείτε το νεύμα αμέσως έρχεται αδιαλείπτως το επόμενο νεύμα και πάει λέγοντας μέχρι να ολοκληρωθεί η αποκάλυψη η οποία σας γίνεται από τους Θεούς.

Θεουργική Επίκληση.
Είναι απαραίτητο να πούμε μερικά λόγια σχετικά με την θεουργική επίκληση. Όταν επικαλούμαστε δεν μπορούμε να διατάξουμε ή να εξαναγκάσουμε τον Θεό να εμφανιστεί ή να μας πραγματώσει αυτό που θέλουμε. Όπως δεν μπορούμε να διατάξουμε τον ήλιο να λάμψει δεν μπορούμε να διατάξουμε και τον Θεό. Αυτό που μπορούμε να κάνουμε είναι να ανοίξουμε τα παράθυρα μας και να αφήσουμε να μπει το φως μέσα. Έτσι και με τους Θεούς, γινόμαστε δοχεία των ενεργειών τους και της θείας χάρης τους. Ο θεουργός πριν επικαλεστεί κάποιο Θεό πρέπει να προετοιμαστεί ψυχικά και σωματικά. Αυτό περιλαμβάνει ψυχική πειθαρχία και αγνότητα. Αυτά επιτυγχάνονται με διάφορες ασκήσεις όπως η νηστεία η αποχή από συγκεκριμένες τροφές ή από σεξ, ασκήσεις υπομονής, εγκράτειας κτλ. Αυτές οι ψυχικές ασκήσεις καθιστούν τον θεουργό σαν ένα δοχείο του θείου πνεύματος και της χάρης και των ενεργειών των Θεών γι αυτό και ο θεουργός ονομάζεται «δοχεύς». Με άλλα λόγια ο θεουργός συντονίζεται όσο καλύτερα μπορεί με την δόνηση του Θεού που επικαλείται.


Θεουργικές εργασίεςΟι επόμενες εργασίες είναι οι κυριότερες θεουργικές πράξεις:
1. Τελεστική ή εμψύχωση
2. Δεσμός και Έκλυσις
3. Σύστασις ή Liaison
4. Αναγωγή
Τελεστική ή εμψύχωσηΗ πρώτη θεουργική εργασία (πράξις) την οποία θα συζητήσουμε ονομάζεται Τελεστική ή εμψύχωση και σημαίνει την τοποθέτηση κάποιου πνεύματος σε ένα δοχέα. Ο δοχέας στην Τελεστική συνήθως είναι ένα άγαλμα, έτσι στα αγγλικά η τελετή αυτή ονομάζεται "animating a statue," όπου anima είναι μια Λατινική λέξη για την ψυχή και έτσι animation είναι η εμψύχωση ενός αντικειμένου. Έτσι ο θεουργός συμμετέχει στην δημιουργική δράση του Θεού Δημιουργού δηλαδή στην εμψύχωση του υλικού κόσμου. Η εργασία αυτή μπορεί να γίνει για την καθαγίαση αγαλμάτων για την χρήση σε ναούς ή σε ιερούς χώρους, επίσης χρησιμοποιείται και στην επικοινωνία ενός Θεού ή Δαίμονα μέσω του υλικού δοχέα με τον θεουργό για λόγους μαντικής αλλά και για την δημιουργία και καθαγίαση φυλακτών.
Δεν χρειάζεται να πούμε πως δεν μπορούμε να διατάξουμε τον Θεό να εισέλθει στην ύλη. Ο θεουργός θα πρέπει να προετοιμάσει το άγαλμα κατάλληλα και να το καταστήσει δοχέα για την θεία δύναμη. Αυτό γίνεται χρησιμοποιώντας τα αντίστοιχα σύμβολα και συνθήματα του Θεού. Όσο περισσότερα σύμβολα και συνθήματα χρησιμοποιηθούν τόσο πιο κατάλληλο θα γίνει το άγαλμα δοχέας της θείας δύναμης.
Πρώτα από όλα θα πρέπει να επιλεγεί ένα άγαλμα ή μια εικόνα της θεότητας σε χαρακτηριστική πόζα. Μπορεί να είναι αντί της θεότητας κάποιο ιερό ζώο ή φυτό ή αντικείμενο αφιερωμένο στην θεότητα, π.χ. μια λύρα για τον Θεό Απόλλωνα.
Το άγαλμα ή η εικόνα θα πρέπει να χαραχθεί με τα μυστικά επίθετα του Θεού, ή θα πρέπει να έχει μια κοιλότητα όπου θα φυλάσσονται σε χαρτί γραμμένα τα επίθετα και τα μυστικά ονόματα του Θεού. Αν είναι εικόνα ή κάποιος πίνακας θα πρέπει από κάτω από την τοποθεσία που είναι αναρτημένος να υπάρχει ένα κουτί ή δοχείο που θα περιέχει τα μυστικά ονόματα και επίθετα του Θεού γραμμένα σε χαρτί.
Το άγαλμα θα πρέπει να κατόπιν να θυμιατιστεί με τα κατάλληλα αρώματα και θυμιάματα του Θεού και να απαγγελθούν αφιερωτικοί ύμνοι προς την θεότητα.
Επίσης θα πρέπει να ληφθεί υπ’ όψιν και αστρολογικές παράμετροι για τον χρόνο τέλεσης της καθαγίασης του αγάλματος. Γενικά όσο περισσότερα σύμβολα και συνθήματα και παράμετροι χρησιμοποιηθούν τόσο πιο πετυχημένη θα είναι η εμψύχωση.
Το άγαλμα θα γίνει «υπερφυσικό - numinous» όταν είναι υπό την ενέργεια του Θεού ή του Δαίμονα που επικαλούμαστε. Κατά την καθαγίαση φαινόμενα φωτός μπορεί να εμφανιστούν γύρω από το άγαλμα (πυραυγή ή φωτοειδή φάσματα). Όταν συμβεί αυτό η ενέργεια (θεία δύναμις και χάρη) θα ενεργοποιηθεί στην ψυχή του θεουργού και μπορεί να οδηγήσει σε προφητικά όνειρα ή θείες αποκαλύψεις (θεοπαράδοτα).
Αυτή είναι μια κατάλληλη στιγμή για να μάθει περαιτέρω θεουργικές πρακτικές ο θεουργός από την ίδια την θεότητα.

Δεσμός και ΈκλυσιςΜε τις εργασίες του Δεσμού και της Έκλυσης ο Θεός ή ο Δαίμονας καλείτε να καταλάβει προσωρινά έναν άνθρωπο. Ο δοχέας εδώ πρέπει να προετοιμαστεί κατάλληλα ώστε να συντονιστεί όσο γίνεται καλλίτερα με την θεία δύναμη.
Ο Δεσμός είναι ένα είδος τελεστικής εργασίας μόνο που η διαφορά είναι ότι ο δοχέας είναι κάποιο πρόσωπο και όχι κάποιο άψυχο αντικείμενο.
Ο θεουργός που επικαλείται τον Θεό ονομάζεται κλήτωρ ή θεαγωγός και το πρόσωπο που θα καταληφθεί δοχέας, ή κάτοχος ή θεατής της θεουργικής εργασίας.
Η κατάσταση που βρίσκεται ο δοχέας μετά τον Δεσμό ονομάζεται Θεοφορία.
Ο θεαγωγός σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να είναι και δοχέας αλλά εκεί μιλάμε για αυτοδεσμό που θα αναφερθώ παρακάτω.
Στον Δεσμό χρησιμοποιούνται όπως και στην Τελεστική σύμβολα και συνθήματα αλλά και ύμνοι προς την θεότητα που επικαλούμαστε.
Σκοπός είναι να ενεργοποιηθεί η θεία ενέργεια μέσα στον κλήτωρα αλλά και στον δοχέα ώστε να είναι δεκτικοί και οι δύο αλλά περισσότερο ο δοχέας στην θεία ενέργεια. Το πλεονέκτημα στον Δεσμό σε σχέση με την Τελεστική είναι ότι ο δοχέας είναι άνθρωπος και μπορεί να μιλήσει με την φωνή του πνεύματος που τον καταλαμβάνει. Από την άλλη το μειονέκτημα είναι ότι η ψυχή (το εγώ) του δοχέα μπορεί να αλλοιώσει την θεϊκή αποκάλυψη. Ακόμη σπανιότερα υπάρχει ο κίνδυνος ο δοχέας να καταληφθεί από τους προσωπικούς του Δαίμονες αντί του Θεού που επικαλέστηκε ο κλήτωρας.
Για τον λόγο αυτό ο θεουργός στην τελετή του Δεσμού θα πρέπει να καθησυχάσει τους προσωπικούς Δαίμονες και ο δοχέας θα πρέπει να έχει προετοιμαστεί ηθικά και σωματικά κατάλληλα (π.χ. νηστεία, ασκήσεις πειθαρχίας, αποχή από σεξ και από έμψυχα κτλ) και να έχει εξαγνιστεί.

Στην Έκλυση γίνεται η αντίστροφη διαδικασία ώστε ο δοχέας να επιστρέψει στην κοινή συνείδηση και για να ευχαριστήσουμε την Θεότητα για την συνέργια της στην τελετή μας.

Ο ΔεσμόςΠριν την τελετή του Δεσμού υπάρχει η προπαρασκευή του θεουργού και του δοχέα.
Αυτή συμπεριλαμβάνει εξαγνισμό και κάθαρση. Αυτοί οι στόχοι πετυχαίνονται με ασκήσεις πειθαρχίας όπως άσκηση σιωπής για κάποιο χρονικό διάστημα, νηστεία, αποχή εμψύχων, εξομολόγηση, προσευχή.

Πριν το τελετουργικό μέρος του Δεσμού θα πρέπει και ο θεουργός αλλά και ο δοχέας να κάνουν ένα τελετουργικό λουτρό ως ένδειξη καθαρότητας και αγνότητας και να φορεθούν κατάλληλε ενδυμασίες για την τελετή, αυτές συνήθως είναι λευκοί χιτώνες. Και μια ζώνη που φέρει τα σύμβολα του Θεού.

Έπειτα εξαγνίζεται ο χώρος με ύμνους και ρίψη αλατιού ή καμένο θειάφι. Έπειτα ο χώρος προετοιμάζεται με «ατμούς» οι οποίο είναι καμένο θυμίαμα. Το θυμίαμα επίσης είναι και είδος προσφοράς προς την Θεότητα.

Κατά την τελετή ο δοχέας πρέπει να είναι αφοσιωμένος στους «χαρακτήρες» της Θεότητας και να τους οραματίζεται. Για να βοηθηθεί ο δοχέας να αλλάξει κατάσταση συνείδησης και να συντονιστεί με το θείο πνεύμα που επικαλείται ο θεουργός θα πρέπει να έχει ένα σημείο εστίασης. Ένα καλό σημείο εστίασης είναι η φλόγα από κερί ή ελαιόλαμπα ή η εστίαση σε ένα «χαρακτήρα» που έχει γραφεί σε ένα κομμάτι χαρτί. Η κατάσταση στην οποία θα πρέπει να φτάσει ο δοχέας είναι η «Θεοφορία» ή «ενθουσιασμός» ή «επίπνοια».

Υπάρχουν διάφορα «σημεία» που ο δοχέας μπορεί να βιώσει και να καταλάβει αν έχει έρθει σε κατάσταση «Θεοφορίας». Αυτά συμπεριλαμβάνουν αλλαγή της φωνής, και της έκφρασης του προσώπου, επίσης ασυνήθιστη κίνηση μυών του σώματος ή μετεώριση ή και αντοχή στον πόνο, αλλοίωση ή απουσία της γεύσης κτλ.
Η «Θεοφορία» συνοδεύεται και από «φωτεινά οράματα» τα οποία μπορεί να δει ο δοχέας ή ο θεουργός.
Άλλες φορές ο δοχέας καταλαμβάνεται πλήρως από το Θεό και μπορεί να μείνει αναίσθητος και να μην θυμάται τα βιώματα της «Θεοφορίας».
Επίσης έχει αναφερθεί και αλλαγή στις φλόγες των κεριών από απλές μικρές φλόγες σε μεγάλες δυνατές φλόγες.


Η ΈκλυσιςΗ εργασία της Έκλυσης πραγματοποιείται από τον θεουργό όταν αυτός αντιληφθεί ότι το θείο πνεύμα έχει απέλθει από τον δοχέα ή όταν ο δοχέας είναι αρκετά κουρασμένος για να κρατήσει την Θεοφορία περαιτέρω.
Ο θεουργός ευχαριστεί και επικαλείται την θεότητα να αποχωρήσει.

Να ξανατονιστεί ότι δεν διατάζουμε την θεότητα αλλά την παρακαλούμε και την επικαλούμαστε.

Στην Έκλυση γίνεται η αντίστροφη διαδικασία από τον Δεσμό. Ο θεουργός πρέπει να αποσυντονίσει τον δοχέα από τις δονήσεις της θεότητας και να αποκαταστήσει την κατάσταση της συνείδησης του δοχέα στον υλαίο πεδίο. Αυτό συνήθως γίνεται με την λειτουργία σωματικών ενεργειών του δοχέα παρά πνευματικών. Η μουσική και ο χορός μπορεί να φέρει το επιθυμητό αποτέλεσμα αλλά και ένα γεύμα. Συνήθως το γεύμα που έπαιρναν οι δοχείς για τον λόγο αυτό ήταν ψωμί και κρασί.
Το σημείο εστίασης επίσης απομακρύνεται από τον δοχέα και σκεπάζονται τα σύμβολα και τα αγάλματα με λινά υφάσματα για να μην επηρεάζουν άλλο τον δοχέα.
Επίσης σταματάει το θυμιάτισμα και πρέπει να εισέλθει καθαρός αέρας στον χώρο και τα κεριά σβήνονται.
Τέλος ο θεουργός και οι θεατές βγάζουν τα ιερουργικά τους ρούχα και φεύγουν από τον χώρο.
Αυτό ολοκληρώνει την τελετή της Έκλυσης.
Η εργασία της Έκλυσης παρατείνεται όσο ο θεουργός αντιλαμβάνεται ότι ο δοχέας δεν έχει αποδεσμευτεί από τον θείο έλεγχο. Για τον λόγο αυτό ο θεουργός θα πρέπει να προσέχει για σημάδια από τον δοχέα που θα φανερώνει μια τέτοια κατάσταση.


ΑυτοδεσμόςΌπως ειπώθηκε προηγουμένως ο δοχέας και ο θεαγωγός μπορεί να είναι το ίδιο πρόσωπο, αυτή η εργασία ονομάζεται Αυτοδεσμός.
Καταρχάς από την στιγμή που δράτε σε δύο ρόλους θα πρέπει να είστε ταυτόχρονα ενεργητικοί και παθητικοί. Συγκεντρωθείτε στα σύμβολα της θεότητας και αφεθείτε στο αίσθημα του ενθουσιασμού. Η δυσκολία της εργασίας αυτής έγκειται στο γεγονός ότι ο θεουργός μπορεί να «κολλήσει» στην αλλαγμένη συνειδησιακή κατάσταση και να εξουθενωθεί από την στιγμή που δεν μπορούμε να αντέξουμε την Θεοφορία για μεγάλο χρονικό διάστημα. Αν συμβεί κάτι τέτοιο ο θεουργός θα χάσει τις αισθήσεις του και το πολύ-πολύ να αποκοιμηθεί. Προφητικά όνειρα μπορεί να εμφανισθούν και ο ενθουσιασμός μπορεί να παραμένει και αφότου ξυπνήσει ο θεουργός.
Βασική εργασία του Αυτοδεσμό είναι και η επιστροφή στο υλαίο επίπεδο. Για να γίνει κάτι τέτοιο ασχοληθείτε περισσότερο με τα του σώματος όπως περιγράφονται στην εργασία της Έκλυσης. (φάτε, χορέψτε, κάντε σεξ κτλ).
Βασικές εργασίες του Αυτοδεσμό είναι αυτές της «προόδου» και της «επιστροφής» όπως περιγράφονται στις Εννεάδες του Πλωτίνου.

Σύστασις ή LiaisonΗ εργασία της Σύστασης είναι η συνάντηση ή η συνύπαρξη στο ίδιο κοσμικό επίπεδο του θεουργού και ενός πνευματικού όντος που μπορεί να είναι ένας Δαίμονας ή ένας Θεός. Η εργασία της Σύστασης εκτελείται για να επιφέρει μια «φιλία» ή μια «συνεργασία» του πνευματικού όντος και του θεουργού.
Με την Σύσταση μπορείτε να τεθείτε υπό την προστασία και την καθοδήγηση ενός Θεού. Όταν γίνει αυτό ο Θεός αποκαλείται «Πάρεδρος» (αυτός που βρίσκεται δίπλα).

Η διαδικασία της Σύστασης περιλαμβάνει εξαγνισμό του χώρου για την άφιξη της θεότητας αλλά και προετοιμασία του θεουργού με πνευματικές ασκήσεις.
Και οι δύο τεχνικές έχουν αναφερθεί στις προηγούμενες εργασίες.
Σύστασις με προσωπικούς ΔαίμονεςΌλοι μας έχουμε προσωπικούς Δαίμονες οι οποίοι συνδέονται με την ζωή μας και ίσως και στις μετενσαρκώσεις μας. Για παράδειγμα έχουμε έναν Φύλακα Δαίμονα ή Προσωπικό Δαίμονα (ιδίος Δαίμων) ο οποίος μεσολαβεί μεταξύ εμάς και του Θεού στου οποίου την σειρά βρισκόμαστε. Επίσης ο Φύλακας Δαίμονας μας συμβουλεύει και μας καθοδηγεί βάσει του πεπρωμένου μας. Όπως και να έχει η συνεργασία με τους προσωπικούς Δαίμονες θα οδηγήσει σε μια πιο βελτιωμένη ζωή για τον λόγο αυτό κρίνεται απαραίτητη η Σύστασις με τους προσωπικούς Δαίμονες (Σύστασις ιδίου Δαίμονος).
Ένας άλλος προσωπικός Δαίμονας είναι ο Κακός Δαίμων ο οποίος κρατάει όλα τα χαμένα κομμάτια της ψυχής και του εγώ μας. Αυτά είναι οτιδήποτε, συνειδητά ή υποσυνείδητα, θεωρείται «κακό» και το απορρίπτετε όπως αυτά διαμορφώνονται από την οικογενειακή ή πολιτιστική επιρροή του κοινωνικού περιβάλλοντος.
Ο Κακός Δαίμων δεν είναι το απόλυτο κακό όπως π.χ. ο Χριστιανικός Σατανάς ούτε είναι ο ίδιος κακός. Απλά ονομάζεται κακός γιατί μαζεύει ότι εσείς θεωρείται «κακό».
Μια άλλη ονομασία του είναι «Δοκιμαστής» γιατί δοκιμάζει ηθικά και πνευματικά την ψυχή αν έχει εξελιχθεί και έχει τεθεί πάνω από ότι νομίζεται καλό ή κακό. Αυτό γίνεται στην εργασία της Αναγωγής στο Εν πριν η ψυχή του θεατή ενωθεί με κάποιο πνευματικό ον (Θεό) και αποτελεί είδος καθαρμού όταν η δοκιμασία ξεπερνιέται.
Οι προσωπικοί Δαίμονες μπορεί να καταλάβουν τόσο άψυχα αντικείμενα όσο και έμψυχα π.χ. ανθρώπους που συναναστρέφεστε για να σας δοκιμάσουν.

Η συνάντηση με τον Κακό Δαίμονα είναι το τελευταίο πράγμα που κάποιος θα επιθυμούσε αλλά αν γίνει Σύσταση του Κακού Δαίμονος τότε θα μπορείτε να τον αναγνωρίζετε όποτε θα σας δοκιμάζει και θα μπορείτε να τον ξεπερνάτε.
Επίσης καλό είναι να γνωρίζετε ότι οι προσωπικοί Δαίμονες δεν εξορκίζονται άρα δεν μπορούν να αποφευχθούν. Το μόνο που μπορεί να γίνει είναι να τους καλέσετε για αναγνώριση και να μάθετε τι δοκιμασίες θα σας βάλουν ώστε να τις ξεπερνάτε και να μαζεύετε τα χαμένα κομμάτια της ψυχής σας.
Στη Σύσταση με τους προσωπικούς Δαίμονες δεν θα πρέπει να εγκαταλείπεται η προσωπική αυτονομία και η ηθική ούτε να πράττουμε ότι μας λένε οι Δαίμονες. Κάθε τι θα πρέπει να φιλτράρεται από την λογική και την διαίσθηση μας προτού ενεργήσουμε.
Θεουργική ΑναγωγήΤώρα ερχόμαστε στην τελευταία και πιο προχωρημένη θεουργική εργασία, την θεουργική Αναγωγή ή αλλιώς Ιερατική Αναγωγή. Η περιγραφή της μοιάζει με αυτήν του Δεσμού και της Έκλυσις ωστόσο εδώ υπάρχει μια διαφορά. Στην αναγωγή δεν βιώνεται ο Θεός ως άλλη οντότητα αλλά το πνεύμα του Τετελεσμένου ενώνεται με την Θεότητα.
Σε αυτή την περίπτωση δεν μιλάμε για θεοφορία ή ενθουσιασμό αλλά για θέωση.
Η θεουργική αναγωγή σαν σκοπό έχει την συνειδητή ένωση του πνεύματος του Τετελεσμένου με κάποιο Θεό ή Δαίμονα. Αυτό περιλαμβάνει τόσο κατώτερους Δαίμονες όσο και το Εν. Με την ένωση με το Θεό βιώνεται η ιερότητα του προσωπικού πνεύματος που φέρει ο άνθρωπος και έτσι τίθεται σε αρμονία με την θεία πρόνοια. Η συνειδητοποιημένη συμμετοχή στην θεία πρόνοια δίνει νέα ερμηνεία στην ζωή του ανθρώπου που βιώνει την ένωση.

Σε αντιδιαστολή με τις άλλες αναγωγές (Ερωτική, Θεωρητική) που είναι πιο νοητικές και πιο δύσκολες να επιτευχθεί αλλαγή της κατάστασης της συνείδησης η θεουργική αναγωγή επειδή χρησιμοποιεί υλικά μέσα (σύμβολα, θυμίαμα, αγάλματα) για την αλλαγή της συνείδησης μπορεί να θεωρηθεί λίγο πιο εύκολη.
Οι Πυθαγόρειοι ονομάζανε την «εικόνα – προβολή» του Ενός στο υλαίο επίπεδο Άνθος πάσης της ψυχής και εννοούσαν τον πνεύμα που έχει κάθε άνθρωπος. Κάθε άνθρωπος είναι τριπλή οντότητα πνεύμα «εικόνα του Ενός», ψυχή, ύλη. Υποσυνείδητα η ένωση με το Εν γίνεται μέσω του πνεύματος μας αλλά εδώ, στην θεουργική αναγωγή σκοπός είναι να γίνει ενσυνείδητη η ένωση αυτή. Στην ουσία αυτό που γίνεται είναι αλλαγή του επιπέδου της συνείδησης και συντονισμό αυτής με τις δονήσεις μιας Θεότητας ή του Ενός. Αυτό το βίωμα της αλλαγής της συνείδησης ονομάζεται διέλευση μέσω των κοσμικών σφαιρών, υλαία σφαίρα (επίπεδο ύλης ανθρώπων, ζώων, φυτών), αιθερική σφαίρα (επίπεδο Δαιμόνων, ψυχών, Θεών) και έμπυρη σφαίρα (επίπεδο του Ενός). Μερικοί στο έμπυρο επίπεδο τοποθετούν τους Θεούς ενώ άλλοι μόνο το Εν. Εγώ προσωπικά είμαι της δεύτερης γνώμης όπως αυτό προκύπτει από τον διάλογο του Πλάτωνα «Παρμενίδη».
Όλος ο «Κόσμος» διέπεται από μια τριπλή ενέργεια του Ενός, αυτή είναι η πρόοδος (εκπόρευση ενέργειας - δύναμης), μονή ή στάση (η μονιμότητα της ενέργειας σε κάποιο επίπεδο ισχύος δημιουργώντας άλλα όντα υπό-στάσεις) και η επιστροφή (επιστροφή της ενέργειας στο Εν με την νοητική διαδικασία κάθε όντος).
Η θεουργική αναγωγή είναι μια εργασία που αποσκοπεί στην επιστροφή του προσωπικού μας πνεύματος στην πηγή του στο Εν. Βέβαια δεν είναι σίγουρο πως κάθε θεουργική αναγωγή φτάνει μέχρι το Εν, μπορεί να σταματήσει σε πιο κατώτερη πνευματική οντότητα του Ενός, όπως κάποιος Δαίμονας ή Θεός.
Η θεουργική αναγωγή έχει μια τελετή συμβολικού θανάτου (θάνατος πριν πεθάνεις).
Πριν περιγράψουμε την πράξη της θεουργικής αναγωγής πρέπει να ειπωθεί ότι είναι μια συνεργασία μεταξύ ανθρώπου που ανάγεται και ονομάζεται «Τετελεσμένος» και του θεουργού που βοηθά τον τετελεσμένο και ονομάζεται «Τελεσιουργός».
Μερικές φορές ο Τελεσιουργός είναι και ο ίδιος και Τετελεσμένος αλλά σπάνιες φορές αφού είναι πολύ δύσκολη περίπτωση εργασίας.
Βήμα 1: Καθαρμός και προστασίαΠροπαρασκευαστικά πριν την αναγωγή εκτελείται η κάθαρση της ψυχής του οχήματος της και του σώματος. Ο βασικός στόχος είναι να προετοιμαστεί ο τετελεσμένος όσο γίνεται καλύτερα και να γίνει όσο πιο όμοιος προς τον Θεό.
Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να γίνει «αγαθός» αφού πας Θεός αγαθός κατά τους Πλατωνιστές.

Για να επιτευχθεί η κάθαρση γίνεται ασκητική προετοιμασία. Ο τετελεσμένος πρέπει να αναπτύξει πρώτα ισχυρή θέληση, αυτό επιτυγχάνεται απέχοντας από κάθε σεξουαλική πράξη για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα. Η λίμπιντο (ερωτική επιθυμία) που θα «χτίσει» ο τετελεσμένος θα πρέπει να μεταμορφωθεί σε έντονη επιθυμία για την ψυχή και το πνεύμα και όχι για την λαγνεία του σώματος. Αυτός ο τρόπος σκέψης (έντονη επιθυμία για ψυχή και πνεύμα) δονεί την ψυχή του τετελεσμένου σε υψηλές δονήσεις κοντά σε ανώτερους Δαίμονες και Θεούς, και αυτός είναι ο σκοπός.

Μια άλλη ασκητική πρακτική που μπορεί να εφαρμοστεί είναι η αποχή εμψύχων και η νηστεία. Με αυτό τον τρόπο γίνεται κάθαρση της ψυχής από δονήσεις χαμηλές όπως φόνος ζώων κτλ. Αλλά και «χτίσιμο» της θέλησης του «εγώ».

Το τρίτο στάδιο περιέχει την «εξομολόγηση». Όταν ο τετελεσμένος ανεβαίνει τις κοσμικές σφαίρες μπορεί να έρθει σε επαφή με τον Κακό Δαίμονα του και να εγκλωβιστεί στις δοκιμασίες του. Για να αποφευχθεί αυτό ο τετελεσμένος με την εξομολόγηση αποβάλει από το υποσυνείδητο του με τρόπο συνειδητό ότι πράξη τον «βαρύνει» και θα τον έθετε σε μια περιορισμένη συνειδησιακή αντίληψη με αποτέλεσμα να «κολλήσει» σε μια κοσμική σφαίρα και να μην προχωρήσει στην αναγωγή του.

Τέταρτο στάδιο είναι η μυστική εκφώνηση ενός είδους προσευχής που δρα σαν αυθυποβολή. Αυτή η προπαρασκευαστική μέθοδος προετοιμάζει το υποσυνείδητο του τετελεσμένου για την θεουργική αναγωγή. Για να επιτευχθεί αυτή η προσευχή απαιτείται ένα σημείο εστίασης όπως π.χ. ένα αντικείμενο που θα κρατάτε στα χέρια σας όπως ένα δαχτυλίδι (μοναχοί διάφορων θρησκειών έχουν υιοθετήσει το κομποσκοίνι) κάθε φορά που θα λέτε την προσευχή θα περιστρέφεται μια φορά το δαχτυλίδι κτλ. Η προσευχή θα πρέπει να είναι λιτή και σύντομη και γεμάτη περιεχόμενο κατάλληλη να διαμορφώσει το υποσυνείδητο του ασκητή. Κατάλληλες τέτοιες προσευχές είναι η πλήρης παράδοση στην επιρροή της θεότητας ή η εξάλειψη φόβων. Πολλοί φοβούνται ότι οι Δαίμονες είναι κακοί και θέλουν το κακό των ανθρώπων. Για την εξάλειψη αυτής της φοβίας μια προσευχή θα μπορούσε να είναι «Πας Θεός και Δαίμων αγαθός εστί».

Γενικά η προετοιμασία για την θεουργική αναγωγή δεν είναι μια διαδικασία που επιτυγχάνεται σε μια νύχτα μέσα αλλά απαιτεί μεγάλο χρονικό διάστημα ίσως και χρόνια ασκητικής ζωής.

Όταν ο τετελεσμένος είναι έτοιμος για την θεουργική αναγωγή κάνει ένα τελετουργικό λουτρό που συμβολίζει την αγνότητα και κάθαρση της ψυχής και του σώματος. Έπειτα ντύνεται ένα λευκό χιτώνα (χιτών τερμιόεις). Τελετουργικά ο τετελεσμένος αλείφεται με λάδι και άλλα αρώματα και καίγεται θυμίαμα για προσφορά στον Θεό.
Η χρήση συνθημάτων και συμβόλων και εδώ είναι απαραίτητη. Ύμνοι απαγγέλλονται και επικαλείται η Θεότητα για αρωγή στην θεουργική αναγωγή.
Πολλές φορές απαγγέλλονται επωδές που ονομάζονται «αποτρόπαια».
Τα «αποτρόπαια» έχουν σαν σκοπό να απομακρύνουν του υλαίους Δαίμονες γιατί αυτοί εμποδίζουν την αναγωγή του πνεύματος στις κοσμικές σφαίρες. Οι υλαίοι Δαίμονες σαν σκοπό έχουν την «ενσωμάτωση» ιδεών από τον Πρώτο Νου στο υλαίο επίπεδο και είναι μέρος της προόδου της θείας δύναμης. Από την άλλη η θεουργική αναγωγή είναι μέρος της επιστροφής του πνεύματος πίσω στο Εν. Είναι σαν να είστε μέσα σε ένα ποτάμι και να προσπαθείτε να πάτε κόντρα στην ροή του. Οι «αποτρόπαιες» επωδές έχουν σαν σκοπό να απομακρύνουν του υλαίους Δαίμονες από την ροή της επιστροφής σας πίσω στο Εν και έτσι η αναγωγή να είναι ευκολότερη. Οι υλαίοι Δαίμονες επίσης ονομάζονται «Σκύλοι της Εκάτης» όπως αναφέρουν τα Χαλδαϊκά Λόγια.

Ενώ οι υλαίοι Δαίμονες είναι μέρος της προόδου της θείας Δύναμης οι Ήρωες είναι μέρος της επιστροφής. Έτσι αν επικαλεστούμε έναν Ήρωα για Πάρεδρο η αναγωγή μας θα είναι ευκολότερη.
Βήμα 2: Συμβολικός θάνατος και ΔιάλυσηΤο επόμενο βήμα είναι ένας συμβολικός θάνατος που ονομάζεται «Θάνατος αυθαίρετος». Ακολουθεί συμβολική κηδεία και ενταφιασμός. Η διαδικασία προέρχεται από μια εσωτερική ερμηνεία της κηδείας του Πάτροκλου στην Ιλιάδα (XVIII.343-53).

«τον λούσαν έπειτα, τον άλειψαν με μυρωμένο λάδι,
και με αλοιφή ως απάνω εννιάχρονη γέμισαν τις πληγές του' μετά σε στρώμα τον εξάπλωσαν, ψιλό σεντόνι ρίχνουν, κι ακέριο από κορφής τον σκέπασαν, και μια αντρομίδα απάνω κι ολονυχτίς θρηνούσαν έπειτα τον Πάτροκλο με βόγγους»

Οι τελεσιουργοί (θεουργός και οι βοηθοί του) απλώνουν ένα νεκρικό ύφασμα σε μια κλίνη όπου πάνω θα ξαπλώσει ο τετελεσμένος.
Τα πόδια του τετελεσμένου πρέπει να βλέπουν προς την ανατολή όπου θεωρείται η «έξοδος» των ψυχών στον Άδη. Για την «πρόθεση» ο τετελεσμένος ξαπλώνει πάνω στο νεκρικό ύφασμα έχοντας ένα μαξιλάρι κάτω από το κεφάλι του. Οι τελεσιουργοί απλώνουν πάνω από τον τετελεσμένο τον «κόσμο» ένα λευκό μανδύα που συμβολίζει την «Μητέρα Γη» όπου αυτή δέχεται στα σπλάχνα της τον ενταφιασμένο. Οι βοηθοί τοποθετούνται γύρω από την κλίνη και ο θεουργός βρίσκεται στη κεφαλή του τετελεσμένου. Όταν ο τετελεσμένος είναι έτοιμος για την συμβολική ταφή τοποθετείται πάνω από το πρόσωπο του ο λευκός μανδύας. Οι βοηθοί αρχίζουν το μοιρολόι και τους θρήνους αλλά ο θεουργός μετά από λίγο τους διακόπτει λέγοντας κάτι σαν το παρακάτω:
«Ευφημείτε! Προς τι αυτή η παράξενη κραυγή; Ας μην υπάρξει κανένας θρήνος για (τον/την όνομα του τετελεσμένου) όπου διάλεξε να πεθάνει ενώ βρίσκεται μέσα στο σώμα του/της. Η τελευτή ενός/μιας πρέπει να γίνεται σε ιερή σιγή.»

Έπειτα ακολουθούν τα «Ανακαλυπτήρια», στα οποία ο θεουργός ξεσκεπάζει το πρόσωπο του τετελεσμένου. Η κεφαλή του τετελεσμένου ξεσκεπάζεται γιατί είναι η κατοικία του αθάνατου νου ο οποίος βρίσκεται στο σφαιρικό κρανίο όπως ο Ιερός Πρώτος Νους βρίσκεται στην Έμπυρη σφαίρα. Έπειτα από μερικές επιπρόσθετες κηδευτικές τελετές και έθιμα ο θεουργός ξεκινά να ψέλνει επωδούς και ύμνους ενώ οι τελεσιουργοί βοηθοί περιέρχονται γύρω από την κλίνη.

Για τον «ενταφιασμό» οι τελεσιουργοί επιστρέφουν και μένουν ακίνητοι στις θέσεις τους γύρω από την κλίνη. Ο θεουργός συμβολικά θάβει τον τετελεσμένο ρίχνοντας τρεις χούφτες χώμα πάνω στον λευκό μανδύα πάνω στο σώμα του τετελεσμένου.


Το χώμα εμποδίζει την «μόλυνση» των ιερών πεδίων από το σώμα του τετελεσμένου και επιτρέπει την διάλυση και αποχωρισμό της ψυχής του από το σώμα.

Στην συνέχεια είναι μια πολύ σημαντική εργασία που ονομάζεται «Αναπνοή και ψυχής έξωσης». Ο θεουργός κρατάει στα χέρια του το κεφάλι του τετελεσμένου με τα δύο του χέρια και επικαλείται τους Θεούς να βοηθήσουν στην έξοδο της ψυχής του τετελεσμένου. Κατόπιν ο θεουργός υποδεικνύει στους βοηθούς να θωρακιστούν με το «ηχούμενο φως» και την «τριπάνοπλη δύναμη» και να προετοιμαστούν να ανέβουν τα ιερά πεδία. Ο θεουργός μπορεί να πει κάτι σαν το παρακάτω:
Εσσάμενον πάντευχον ακμήν φωτός κελάδοντος, αλκή τριγλώχινι νόον ψυχήν θ' οπλίσαντα, παν τριάδος σύνθημα βαλείν φρενί μηδ' επιφοιτάν εμπυρίοις σποράδην οχετοίς, αλλά στιβαρηδόν (Χαλδαϊκά Λόγια απόσπασμα 114 εκδόσεις Ιδεοθέατρον)
«Τέκνο μου,
αφού ενδυθείς την πάνοπλον ακμήν ενός ηχούντος φωτός και οπλίσης την ψυχήν και τον νουν σου δια της ισχύος της εχούσης τρεις αιχμάς, ρίψε μέσα στο πνεύμα σου κάθε σύμβολο της τριάδος και μη συχνάζεις εδώ και εκεί (διασπώμενος) εις τους εμπυρίους ρύακας αλλά συγκεντρούμενος»
Ο θεουργός αρχίζει να καλεί την ψυχή του τετελεσμένου, επικαλούμενος την τριπάνοπλη δύναμη, τον θείο σπινθήρα της Νόησης του Ενός που υπάρχει μέσα μας και το αποκαλούμε πνεύμα, την προβολή του Ενός στην ψυχή του ανθρώπου που ονομάζεται Άνθος της ψυχής. Προτρέπει τον τετελεσμένο να οραματιστεί αλλά και να βιώσει την «ένδυση» της ψυχής του με φωτεινό μανδύα και να σκαρφαλώσει στην έμπυρη σφαίρα. Ενώ ο θεουργός «καλεί» την ψυχή του τετελεσμένου οι βοηθοί αρχίζουν να ανασαίνουν πιο βαριά και βαθιά και γρήγορα σε συγχρονισμό με τις επωδές και τις ψαλμωδίες.
Βήμα 3: Ανάβαση διαμέσω των σφαιρώνΟι βοηθοί με καθοδήγηση από τον θεουργό ρυθμίζουν τον ήχο και την ένταση των επωδών και των ψαλμωδιών και της μουσικής ώστε να διευκολύνουν την ψυχή του τετελεσμένου να ανέβει τις κοσμικές σφαίρες όσο πιο «ψηλά» μπορεί.
Για αυτό οι βοηθοί αναπνέουν από το στόμα (για να ακούγονται).

Μετά από μια φάση χαλάρωσης ο τετελεσμένος μπορεί να βιώσει την αντενέργεια των Υλαίων Δαιμόνων. Με συγκέντρωση στα συνθήματα και την βοήθεια του Πάρεδρου Ήρωα ο τετελεσμένος μπορεί να προσπεράσει τις αντενέργειες.

Μια άλλη δυσκολία που μπορεί να συναντήσει είναι οι δοκιμασίες από τον Κακό Δαίμονα. Ο Κακός Δαίμονας θα προβάλει στην ψυχή του τετελεσμένου κάθε απόρριψη της δημιουργώντας έτσι ένα αίσθημα δυσφορίας και ενοχής. Όσο πιο πετυχημένη ήταν η κάθαρση στο προπαρασκευαστικό στάδιο και ιδιαίτερα η εξομολόγηση τόσο λιγότερη θα είναι η επιρροή του Κακού Δαίμονα. Εδώ ο τετελεσμένος θα πρέπει να απεγκλωβιστεί από την «νοητική φυλακή» του Κακού Δαίμονα και να προχωρήσει στην ανάβαση του. Για να το κάνει αυτό θα πρέπει να αποδεχτεί το λάθος του και να υποσχεθεί ότι θα επανορθώσει σε αυτήν η σε μελλοντική ζωή. Αν δεν το κάνει αυτό θα εγκλωβιστεί στα συναισθήματα ενοχής και δυσφορίας και θα διακοπεί η θεουργική αναγωγή.
Επίσης μπορεί ο Κακός Δαίμονας να «δοκιμάσει» τα πιστεύω σας.
π.χ. όταν σας φανερώνεται ένας Θεός σαν μια πύρινη σφαίρα και σας καλεί να ενωθείτε μαζί του ο Κακός Δαίμονας θα προσπαθεί να σας πείσει ότι η φωτιά είναι καταστροφική και θα σας αφανίσει. Με αυτόν τον τρόπο δοκιμάζει την εμπιστοσύνη σας στον Θεό και βλέπει αν πραγματικά πιστεύετε ότι «Πας Θεός αγαθός».
Ο τετελεσμένος εδώ καλείται να αποδείξει την πίστη του στην αγαθότητα του θείου και να ξεπεράσει τυχόν φόβους του (καταστροφή από φωτιά).

Καθώς η ανάβαση προχωράει ο τετελεσμένος σε κάθε όραμα του ενώνεται με μικρούς Θεούς και Δαίμονες στην αρχή και προχωράει όσο διαρκεί η αναγωγή πιο πολύ σε δυσκολότερες ενώσεις και δοκιμασίες από τον Κακό Δαίμονα.
Κάθε φορά που ο Κακός Δαίμονας «ξεπερνιέται» γίνεται ψυχική αποσυμφόρηση από την ψυχή του τετελεσμένου. Τελικός σκοπός είναι να ενωθεί ο τετελεσμένος με το Εν. Ο Κακός Δαίμονας σε κάθε ψυχική αποσυμφόρηση μεταβάλει μέρος του σε θεία ενέργεια του Φύλακα Δαίμονα. (αφού οι φοβίες ξεπερνιούνται και μετατρέπονται σε θείες συμβουλές και μαθήματα «ζωής»). Ο Κακός Δαίμονας θα σας ακολουθεί σε όλη την διαδικασία της αναγωγής μέχρι το Εν. Μοναδικός τρόπος να απαλλαγείτε από αυτόν είναι να τον αποδεχτείτε και να ενωθείτε μαζί του αλλά ταυτόχρονα και με το Εν (θυμάστε ότι το Εν εσωκλείει όλες τις υποστάσεις με τρόπο μυστικό). Αυτή η ένωση είναι η μέγιστη απόδειξη «αγάπης» του εαυτού σας που είχατε απαρνηθεί τόσο καιρό και έτσι τόσο το ατομικό πνεύμα όσο και ο Κακός Δαίμονας μετατρέπονται σε θεία ενέργεια του Ενός.

Κατά την αναγωγή ο τετελεσμένος «θυσιάζει» μέρη από την ψυχή του λαμβάνοντας νέα ως θείο δώρο. Τα πρώτα μέρη που αφήνονται είναι το θυμικό και το επιθυμητό, το λογικό παραμένει αφού περικλείει το θείο σπινθήρα ή αλλιώς την προβολή του Ενός στο υλαίο επίπεδο, το ατομικό πνεύμα μας.
Κάθε κομμάτι της ψυχής που θυσιάζεται αντικαταστείτε με ένα νέο πιο εξευγενισμένο. Έτσι ο τετελεσμένος μετά την αναγωγή αποκτά πιο εξευγενισμένα χαρακτηριστικά όπως ασυνήθιστη πραότητα, υπομονή, μεγαλύτερη κατανόηση, και αγάπη αλλά και μεταφυσικά χαρακτηριστικά όπως θεραπευτική ικανότητα με την σκέψη, διαίσθηση, τηλεπάθεια κτλ. Αυτά είναι τα λεγόμενα «θεία δώρα» της χάριτος των Θεών και του Ενός.
Βήμα 4: ΈνωσιςΤο βίωμα της ένωσης δεν μπορεί να περιγραφτεί αφού είναι πέρα από κάθε συλλογιστική διαδικασία.
Βήμα 5: Κατάβασις Ο τετελεσμένος δεν μπορεί να μείνει για μεγάλο χρονικό διάστημα στην κατάσταση της «Ένωσης» και για αυτό αρχίζει να κατέρχεται τα κοσμικά επίπεδα και να αποκτά νέα μέρη στην ψυχή του πιο εξευγενισμένα. Υπάρχει η περίπτωση ο τετελεσμένος να κατέρχεται σε κάποιο επίπεδο μιας κοσμικής σφαίρας π.χ. σε κάποιο επίπεδο του Αιθέριου πεδίου να «ξαποσταίνει» και να επανέρχεται στην ανάβαση ξανά στο Εν.
Αυτή η τελευταία ενέργεια μπορεί να κρατήσει αρκετό χρονικό διάστημα με κατάλληλη πνευματική άσκηση.
Ο θεουργός μόλις καταλάβει ότι ο τετελεσμένος εκτελεί την κατάβαση τον βοηθά με κατάλληλες ωδές και ύμνους. Εδώ πάρεδρος μπορεί να είναι κάποιος υλαίος Δαίμονας. Μέθοδοι από την εργασία της Έκλυσης μπορούν να χρησιμοποιηθούν.
Μόλις τελειώσει η κατάβασις και ο τετελεσμένος ανακτήσει τις αισθήσεις του εκτελείται ο απενταφιασμός, το λευκό πέπλο αφαιρείται και οι βοηθοί υποδέχονται το τετελεσμένο με χαρούμενους ύμνους και επωδές. Η ψυχή του τετελεσμένου από εδώ και πέρα έχει «ρίζες» στο Εν και έχει μεταμορφώσει τον τετελεσμένο σε «θείο ανήρ» ή αλλιώς «άχραντος». Υπάρχει περίπτωση με την αναγωγή του στο Εν ο τετελεσμένος να έχει αναλάβει μια θεία αποστολή που θα οδηγήσει την ανθρωπότητα σε μια νέα φάση εξέλιξης.
Σύνδεσμοι:

Πρωτότυπο κείμενο

http://www.cs.utk.edu/~mclennan/BA/ETP/V.html

Άλλοι σύνδεσμοι

http://www.theurgia.org/

Οι πηγές είναι οι παρακάτω:

1. Athanassiadi, Polymnia. "A Contribution to Mithraic Theology: The Emperor Julian's Hymn to King Helios," Journal of Theological Studies, N.S., XXVIII, Pt. 2, October 1977. 2. Burkert, Walter. Lore and Science in Ancient Pythagoreanism, tr. Edwin L. Minar, Jr. Cambridge: Harvard University Press, 1972.
3. Butterworth, E. A. S.
Some Traces of the Pre-Olympian World. Berlin: Walter de Gruyter & Co., 1966.
4. Butterworth, E. A. S. The Tree at the Navel of the Earth. Berlin: Walter de Gruyter & Co., 1970.
5. Dillon, John. The Middle Platonists: 80 B.C. to A.D. 220, rev. ed. Ithaca: Cornell University Press, 1996.
6. Gwyn Griffiths, J. Triads and Trinity. Cardiff: University of Wales Press, 1996. A wide-ranging study of triads and triunities in the ancient world.
7. Johnston, Sarah Iles. Hekate Soteira: A Study of Hekate’s Role in the Chaldean Oracles and Related Literature. Atlanta: Scholars Press, 1990.
8. Ker
ιnyi, Carl. The Gods of the Greeks. London: Thames & Hudson, 1979. General mythological reference.
9. Ker
ιnyi, Carl. The Heroes of the Greeks. London: Thames & Hudson, 1959. General mythological reference.
10. Kingsley, Peter. Ancient Philosophy, Mystery, and Magic: Empedocles and Pythagorean Tradition. Oxford: Oxford University Press, 1995. A comprehensive, profound study of the roots of the Pythagorean Tradition.
11. Kingsley, Peter. In the Dark Places of Wisdom. Inverness: Golden Sufi Center, 1999. Especially concerned with the role of Parmenides in the Pythagorean Tradition.
12. Lamberton, Robert. Homer the Theologian: Neoplatonist Allegorical Reading and the Growth of the Epic Tradition. Berkeley: University of California Press, 1986.
13. Lewy, Hans. Chaldean Oracles and Theurgy: Mysticism, Magic and Platonism in the Late Roman Empire, new ed. by Michel Tardieu. Paris:
Ιtudes Augustiniennes, 1978.
14. Majercik, Ruth. The Chaldean Oracles: Text, Translation, and Commentary. Leiden: E. J. Brill, 1989.
15. Mallory, J. P. In Search of the Indo-Europeans: Language, Archaeology and Myth. London: Thames & Hudson, 1989.
16. Opsopaus, John. "The Ancient Greek Esoteric Doctrine of the Elements." Circle Magazine, issues 68-71 (1998-9). Expanded version available at omphalos.org/BA.
17. Opsopaus, John. Guide to the Pythagorean Tarot: An Interpretation Based on Pythagorean and Alchemical Principles. St. Paul: Llewellyn, 2001.
18. Opsopaus, John. "Liber de Octo Mutationibus: The Book of Eight Changes: Universal Cycles and the Trigrams." 1995. Available at omphalos.org/BA.
19. Opsopaus, John. "Orphica Holodemiurgia." 1998. Available at omphalos.org/BA. The annotations contain additional information on Ai
τn, Time, the Celestial Spheres, etc.
20. Opsopaus, John. "The Ritual of the Labyrinth: Ta Hiera Laburinthou." 1997. Available at omphalos.org/BA.
21. Plato. Plato’s Cosmology: The Timaeus of Plato, translated with a running commentary, by F. M. Cornford. New York: Humanities Press, n.d., c.1937.
22. Plutarch. "Isis and Osiris," in Moralia, vol. V, transl. F. C. Babbitt. Loeb Classical Library, Cambridge: Harvard University Press, 1936.
23. Proclus. The Elements of Theology, 2nd ed., rev. text, transl., & comm., E. R. Dodds. Oxford: Oxford University Press,1963.
24. Proclus. The Theology of Plato, tr. Thomas Taylor. Vol. VIII of Thomas Taylor Series. Somerset: Prometheus Trust, 1995.
25. Sallustius. Concerning the Gods and the Universe, ed. with proleg. & transl., A. D. Nock. Chicago: Ares Publishers, 1996; reprint of Cambridge, 1926, ed.
26. Schibli, Hermann S. Pherekydes of Syros. Oxford: Oxford University Press, 1990.
27. Shaw, Gregory. Theurgy and the Soul: The Neoplatonism of Iamblichus. University Park: Pennsylvania State University Press, 1995.
28. Siorvanes, Lucas. Proclus: Neo-Platonic Philosophy and Science. Edinburgh: Edinburgh University Press, 1996.
29. Watkins, Calvert (Ed.). The American Heritage Dictionary of Indo-European Roots, 2nd ed. Boston: Houghton Mifflin Company, 2000. Modern etymology.
30. West, M. L. Early Greek Philosophy and the Orient. Oxford: Oxford University Press, 1971. Zurv
βn, Zoroastrianism, etc.
31. Woodhouse, C. M. Gemistos Plethon: The Last of the Hellenes. Oxford: Oxford University Press, 1986.
Αλλά και από εδώ :
ΑΛΚΜΑΙΩΝ
* TESTIMONIA
*
ΠΕΡΙ ΦΥΣΕΩΣ
ΑΠΟΛΛΩΝΙΟΣ ΤΥΑΝΕΑΣ
*
ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ
*
ΒΙΒΛΟΣ ΣΟΦΙΑΣ
*
ΕΠΙΣΤΟΛΗ
ΑΡΧΥΤΑΣ
* TESTIMONIA
*
ΑΡΜΟΝΙΚΟΣ
ΕΜΠΕΔΟΚΛΗΣ
*
ΠΕΡΙ ΦΥΣΕΩΣ
* TESTIMONIA
*
ΕΠΙΓΡΑΜΜΑ
ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ
* TESTIMONIA
*
ΟΜΗΡΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ
*
ΠΕΡΙ ΦΥΣΕΩΣ
ΙΑΜΒΛΙΧΟΣ
*
ΠΡΟΤΡΕΠΤΙΚΟΣ
* De communi mathematica scientia
*
ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΝΙΚΟΜΑΧΟΥ ΑΡΙΘΜΗΤΙΚΗΣ
*
ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΑΙΓΥΠΤΙΩΝ ΜΥΣΤΗΡΙΩΝ
*
ΠΥΘΑΓΟΡΕΙΟΣ ΒΙΟΣ.rtf
*
ΤΑ ΘΕΟΛΟΓΟΥΜΕΝΑ ΤΗΣ ΑΡΙΘΜΗΤΙΚΗΣ
ΙΕΡΟΚΛΗΣ
*
ΣΧΟΛΙΑ ΙΕΡΟΚΛΕΟΥΣ ΕΙΣ ΤΑ ΧΡΥΣΑ ΕΠΗ ΠΥΘΑΓΟΡΕΙΩΝ
ΝΟΥΜΗΝΙΟΣ
*
ΠΕΡΙ ΑΓΑΘΟΥ
ΟΡΦΕΑΣ
* testimonia
*
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ
*
ΑΡΓΟΝΑΥΤΙΚΑ
*
ΛΙΘΙΚΑ ΚHΡYΓΜΑΤΑ
*
ΛΙΘΙΚΑ
*
ΟΡΦΙΚΟΙ ΥΜΝΟΙ
*
ΠΕΡΙ ΩΡΟΣΚΟΠΟΥΝΤΩΝ ΖΩΔΙΩΝ
ΠΑΡΜΕΝΙΔΗΣ
* TESTIMONIA
*
ΠΕΡΙ ΦΥΣΕΩΣ
ΠΛΩΤΙΝΟΣ
*
ΕΝΝΕΑΔΕΣ
ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ
*
ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΠΛΩΤΙΝΟΥ ΒΙΟΥ
*
ΠΥΘΑΓΟΡΟΥ ΒΙΟΣ
ΠΡΟΚΛΟΣ
*
ΧΡΗΣΤΟΜΑΘΕΙΑ
*
ΥΠΟΤΥΠΩΣΕΙΣ ΤΩΝ ΑΣΤΡΟΝΟΜΙΚΩΝ ΥΠΟΘΕΣΕΩΝ
*
ΥΠΟΜΝΗΜΑ ΕΙΣ ΤΟΝ ΠΛΑΤΩΝΟΣ ΠΑΡΜΕΝΙΔΗΝ
*
ΥΠΟΜΝΗΜΑ ΕΙΣ ΤΙΜΑΙΟΝ ΠΛΑΤΩΝΟΣ
*
ΥΠΟΜΝΗΜΑ ΕΙΣ ΤΑΣ ΠΛΑΤΩΝΟΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ
*
ΥΠΟΜΝΗΜΑ ΕΙΣ ΠΡΩΤΟΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ ΕΥΚΛΕΙΔΟΥ
*
ΥΠΟΜΝΗΜΑ ΕΙΣ ΚΡΑΤΥΛΟΝ ΠΛΑΤΩΝΟΣ
*
ΥΜΝΟΙ
*
ΣΤΟΙΧΕΙΩΣΙΣ ΦΥΣΙΚΗ
*
ΣΤΟΙΧΕΙΩΣΙΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ
*
ΠΛΑΤΩΝΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ
*
ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΤΩΝ ΚΑΚΩΝ ΥΠΟΣΤΑΣΕΩΣ
*
ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΚΑΤΑ ΠΛΑΤΩΝΑ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ
*
ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΚΑΘ ΕΛΛΗΝΑΣ ΙΕΡΑΤΙΚΗΣ ΤΕΧΝΗΣ
*
ΠΕΡΙ ΠΡΟΝΟΙΑΣ
*
ΕΠΙΓΡΑΜΜΑ
*
ΕΚ ΤΗΣ ΑΥΤΗΣ ΧΑΛΔΑΪΚΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ
*
ΕΙΣ ΤΟΝ ΠΛΑΤΩΝΟΣ ΠΡΩΤΟΝ ΑΛΚΙΒΙΑΔΗΝ.rtf
ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
* TESTIMONIA
*
ΑΛΕΙΠΤΙΚΑ ΣΥΓΡΑΜΜΑΤΑ
*
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΣΤΡΟΛΟΓΙΚΑ
*
ΕΠΙΓΡΑΜΜΑ
*
ΠΥΘΑΓΟΡΙΚΑ ΧΡΥΣΑ ΕΠΗ
ΦΕΡΕΚΥΔΗΣ
* TESTIMONIA
*
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ
ΦΙΛΟΛΑΟΣ
* TESTIMONIA
*
ΠΕΡΙ ΡΥΘΜΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΡΩΝ
*
ΠΕΡΙ ΦΥΣΕΩΣ