Παρασκευή, 11 Φεβρουαρίου 2011

Οι Δύο Ατραποί (Γ' Μέρος)


Δε μπορεί κανείς να διαχωρίσει τη Λευκή από τη Μαύρη Μαγεία με μία μόνο γραμμή. Υπάρχει και εκείνο που περιγράφεται σαν γκρι μαγεία, με την οποία ασχολούνται οι άνθρωποι από άγνοια ή αγάπη του αισθησιασμού. Στη Λευκή Μαγεία καθετί σχεδιάζεται πάντα και εκτελείται με σεβασμό προς τον Κοσμικό Νόμο. Οποιαδήποτε εσωτερική διαδικασία δε λαμβάνει υπόψιν της τον Κοσμικό Νόμο αλλά βαδίζει σύμφωνα με τα δικά της σχέδια, μπορεί να ταξινομηθεί στη γκρι απόχρωση. Οποιαδήποτε εργασία αψηφά εσκεμμένα τον Κοσμικό Νόμο, μπορεί να ταξινομηθεί στη μαύρη. Ας το ξεκαθαρίσουμε όμως αυτό δίνοντας κάποια παραδείγματα. Μερικοί άνθρωποι που βρίσκουν ότι η νοητική τροφή της σύγχρονης ζωής είναι ελλειμματική σε πνευματικές βιταμίνες, στρέφονται για έμπνευση στους αρχαίους θεούς του παγανισμού. Αυτό δεν είναι μαύρη μαγεία, αν βέβαια εξασφαλιστεί ότι το άτομο αναγνωρίζει τη διαφορά μεταξύ Λευκής και Μαύρης Ίσιδας. Στην πραγματικότητα, αποτελεί μια πολύ χρήσιμη θεραπευτική μέθοδο για τον σύγχρονο νου. Από την άλλη μεριά, η χωρίς διάκριση ενασχόληση με συγκεντρώσεις διάμεσων, διάφορες μαντείες, ψυχισμό και τα σχετικά, σύμφωνα με τον ορισμό μας ταξινομούνται σαν γκρι. Σε αυτές τις περιπτώσεις δε λαμβάνεται υπόψιν τίποτε άλλο πέραν των προσωπικών επιθυμιών και δεν υπάρχει κανένας προβληματισμός περί της πνευματικής ποιότητος αυτού που κάνουν. Φυσικά, επειδή δεν εκδηλώνεται κανένα εμφανές κακό, ενώ αντιθέτως υπάρχει έντονη και αυξημένη μία αληθοφανής ευλάβεια κατά την οποία καλείται ο Θεός να ευλογήσει όσα γίνονται, θεωρείται σαν δεδομένο πως όλα αυτά αποτελούν μια ακίνδυνη διασκέδαση ή ότι ανυψώνουν το νου πάνω από τον υλισμό και έτσι ενισχύουν την πίστη. Τα αποτελέσματα τέτοιων πρακτικών δε λαμβάνονται υπόψιν και η εμπειρία δείχνει ότι αυτά δεν έρχονται αμέσως. Και ίσως δε συνεπάγονται απαραίτητα την ηθική κατάπτωση των ατόμων, που έχουν συγκροτημένο χαρακτήρα αλλά προκαλούν μια αξιοσημείωτη χειροτέρευση στην ποιότητα του νου και ειδικά στην ικανότητα για λογική και κρίση. Η δράση του μυημένου δεν καθορίζεται από κάποιον ηθικό κανόνα αλλά εξαρτάται από την εξελικτική πορεία των γεγονότων και των καταστάσεων. Μετράει όλα τα πράγματα σύμφωνα με το ρεύμα της εξέλιξης. Για κάθε εκδηλωμένη πράξη ή αλληλουχία γεγονότων αναρωτιέται: κινούνται στην ίδια κατεύθυνση με αυτήν της εξέλιξης; Είναι ο ρυθμός τους πιο γρήγορος ή πιο αργός από εκείνον της εξέλιξης; Αν επιθυμεί να αξιολογεί δίκαια καταστάσεις και ανθρώπους θα πρέπει να λαμβάνει υπόψιν του τη βαθμίδα της εξελικτικής κλίμακας στην οποία βρίσκεται το καθετί, γιατί οι αρχές αν και παραμένουν αναλλοίωτες, εφαρμόζονται ανάλογα με το στάδιο της εξέλιξης. Για παράδειγμα, ο πρωτόγονος για να εκτελέσει το καθήκον του απέναντι στην κοινωνία του πρέπει να είναι και πολεμιστής και κυνηγός. Αν όμως αυτές οι πρωτόγονες τάσεις εμφανιστούν σε μια πολιτισμένη κοινωνία, οδηγούν στο έγκλημα. Έχει παρατηρηθεί ότι πολλοί καθ' έξιν εγκληματίες διακρίνονται στους πολέμους, ενώ αντίστοιχα υπάρχει μια σημαντική μείωση της εγκληματικότητας όταν αυτά τα ένστικτα βρουν διέξοδο στις μεγαλειώδεις περιπέτειες της φυλής. Ο επαγγελματίας εγκληματίας δεν είναι πάντα άτομο αχρείας ιδιοσυγκρασίας. Συχνά έχει τις αρετές ενός ήρωα. Συνήθως, είναι ένα άτομο που δεν του ταιριάζει ο πολιτισμός και που επαναστατεί με τις επικρατούσες συνθήκες της σύγχρονης ζωής. Είναι "κακός" γιατί βρίσκεται εκτός εποχής. Οι ενέργειες που τον δραστηριοποιούν δεν εξυπηρετούν πλέον κάποιον κοινωνικό σκοπό. Είναι ένα αταβιστικό προϊόν, ένα πισωγύρισμα σε πρωτόγονες συνθήκες. Οι αρχές αυτές μας βοηθούν να αξιολογήσουμε τη Δεξιά και την Αριστερή Ατραπό, τον Λευκό και τον Μαύρο Αποκρυφισμό. Δεξιά Ατραπός θεωρείται εκείνη που προεκτείνει τη γραμμή της εξέλιξης και οδηγεί άμεσα στον σκοπό της. Ανάλογα με το επίπεδο που έχει φτάσει κάποιος είναι ο πιο σύντομος δρόμος ανάμεσα στο Κάλεσμα και στη Θεία Ένωση. Είναι , λοιπόν, γεγονός ότι κανένας ιδιαίτερος δρόμος δε μπορεί να καθοριστεί σαν αληθινή Ατραπός ή σαν το σύστημα που πρέπει όλοι να ακολουθήσουν. «Οι δρόμοι του Θεού είναι τόσοι πολλοί, όσες και οι ανάσες των Υιών των ανθρώπων». Η αμεσότητα ή μη του δρόμου είναι εκείνη που έχει σημασία. Η ακαθαρσία έχει οριστεί σαν τη λαθεμένη τοποθέτηση της ύλης. Παρόμοια, το κακό μπορεί να οριστεί σαν τη λαθεμένη τοποθέτηση της δύναμης. Η δύναμη ενδέχεται να χρησιμοποιηθεί άστοχα μέσα στον χρόνο ή στον χώρο. Εκείνο που τη μια φορά μπορεί να είναι σωστό, ενδέχεται την επόμενη να είναι λάθος. Ο Μαύρος Αποκρυφισμός, λοιπόν, μπορεί να οριστεί σαν την κακή εφαρμογή της δύναμης ή σαν τη χρήση ξεπερασμένων μεθόδων. Η κατεξοχήν Ακτίνα του αριστερού μονοπατιού είναι αυτή που αντιστοιχεί στο κατώτερο αστρικό πεδίο, η οποία είναι γνωστή ως Νορβηγική Ακτίνα. Το όνομά της το οφείλει στο γεγονός ότι οι αγνότερες επαφές αυτής της πολυδιεφθαρμένης παράδοσης ,που έχουμε διαθέσιμες στη Δύση, ανήκουν στην αρχαία σκανδιναβική μυθολογία. Το κατώτερο αστρικό πεδίο είναι το πεδίο των πρωτόγονων ενστίκτων και των άγριων παθών που απορρέουν από αυτά. Ο εξευγενισμός αυτών των παθών δίνει την έκσταση της μύησης αυτής της επαφής. Στη νορβηγική παράδοση αυτή η έκσταση πηγάζει από μια μετουσίωση της έννοιας του θάρρους. Σε άλλες παραδόσεις, η Ακτίνα αυτή προσλαμβάνει διαφορετικές μορφές. Στο ινδουϊστικό σύστημα αντιπροσωπεύει την τρομερή λατρεία της Κάλι. Σε αυτήν την ακτίνα περιλαμβάνεται και η Πριαπική όψη της φαλλικής λατρείας, η οποία βεβαίως δεν έχει καμία σχέση με τη Διονυσιακή. Δεν πρέπει ωστόσο να θεωρείται ότι η ακτίνα αυτή είναι «κακή». Τίποτα από όσα έχει δημιουργήσει η Θεότητα δεν είναι κακό από μόνο του. Η διαστρέβλωση και η διαστροφή προκαλούν το κακό. Η νορβηγική ακτίνα είναι αυτή των ηρωικών αρετών του θάρρους, της αντοχής και της σταθερότητας. Όταν δεν υπάρχει αυτό το κυρίαρχο πρωτόγονο στοιχείο, οι άνθρωποι παρακμάζουν, γίνονται νευρωτικοί, εκκεντρικοί και μανιακοί, αναγκάζοντας τα φυσικά ένστικτα να λειτουργήσουν παρά φύσει. Η εποχή που εκδηλώθηκε αυτή η Ακτίνα στη γη είναι τόσο μακρινή, ώστε οι λειτουργίες της αναφέρονται στην παρεγκεφαλίδα, η οποία λειτουργούσε πριν την ανάπτυξη του μετωπιαίου λοβού, του τμήματος εκείνου του εγκεφάλου που αντιστοιχεί με το ανθρώπινο μέτωπο. Φυσιολογικά, οι νοητικές διαδικασίες που λαμβάνουν χώρα στην παρεγκεφαλίδα, δε γίνονται αντιληπτές από την καθημερινή συνείδηση. Είναι υποσυνείδητες και ανέρχονται στην επιφάνεια μόνο σε περιόδους έντονων συγκινήσεων ή όταν τα πιο πρόσφατα αναπτυγμένα τμήματα του εγκεφάλου αδρανοποιούνται κάτω από την επίδραση χημικών ουσιών ή κάποιας ασθένειας. Φυσικά είναι η κατεξοχήν ακτίνα της Μαύρης Μαγείας και κατά συνέπεια έχει βεβηλωθεί σε μεγάλο βαθμό. Οι επαφές της χρησιμοποιούνται μόνο στις πρωτόγονες λατρείες και μάλιστα από πολύ υψηλά εκπαιδευμένους αποκρυφιστές. Λέγεται ότι ένα από τα ιδιαίτερα καθήκοντα του Αρχάγγελου Μιχαήλ είναι να φρουρεί τις Πύλες του Κάτω Κόσμου, εμποδίζοντας να ξεχυθεί στο γήινο πεδίο η δίνη του Χάους και της Αρχαίας Νύχτας...
Dion Fortune ...Κοίταξε Πάνω από σενα ή κοίταξε Κάτω από σενα θα βρεις το ίδιο πράγμα γιατί όλα δεν είναι παρά μέρος της Ενότητας που είναι στην Πηγή του Νόμου... Εύχομαι ΦΩΣ για σενα, ΖΩΗ σε σενα. Είθε να είσαι ΗΛΙΟΣ στον ανώτερο κύκλο.

Τετάρτη, 9 Φεβρουαρίου 2011

Οι Δύο Ατραποί (Β' Μέρος)


Σκοπός της μελέτης του Αποκρυφισμού είναι ο Δρόμος της Θείας Ένωσης. Σταδιακά, μέσα από τους κόσμους της Μορφής, ο ζηλωτής εκπαιδεύεται έτσι ώστε ο νους του να λειτουργεί κάτω από νέες μορφές, που προσεγγίζουν περισσότερο την πνευματική πραγματικότητα. Ας μην ξεχνάμε όμως ποτέ ότι όλες οι μορφές αποκρύπτουν το Φως και ότι τις γνωρίζουμε μονάχα από τις σκιές που ρίχνουν σε ένα κατώτερο επίπεδο. Ο εκπαιδευόμενος οφείλει να χρησιμοποιεί τα σύμβολα του αποκρυφισμού για να εκπαιδεύει και όχι για να εφοδιάζει με αυτά τη συνείδηση του. Στόχος του είναι να απορρίψει όσο το δυνατόν συντομότερα αυτά τα σύμβολα, όταν μέσα του αρχίσει να ανατέλλει η καθαρή συνείδηση. Όσο ανυψωνόμαστε, τόσο εξαφανίζονται τα σύμβολα. Το Ένα είναι σύμβολο της Πρώτης Εκδήλωσης ή του Απόλυτου. Οτιδήποτε ενοποιεί σε σύνολο κάτι πολλαπλό, πλησιάζει το Κέντρο – αυτό ισχύει και για τη μεταμόρφωση ενός σύνθετου και συγκεκριμένου, σε κάτι απλό και αφηρημένο. Η προσέγγιση του Κέντρου δεν είναι μια κίνηση στο διάστημα αλλά μια Ενοποίηση. Παρατήρησε τώρα τη διαφορά ανάμεσα στην ενοποίηση και στην απλοποίηση, γιατί αποτελεί Κλειδί για την κατανόηση πολλών διεργασιών. Η ενοποίηση επιτυγχάνεται με την εξέλιξη και η απλοποίηση με τον εκφυλισμό. Η ενοποίηση αποτελεί την τελική δυνατή σύνθεση, ενώ η απλοποίηση την τελική δυνατή ανάλυση. Η πρώτη σημειώνει μια πρόοδο στην ολοκλήρωση ενώ η δεύτερη σημειώνει οπισθοδρόμηση και επιστροφή στο σημείο εκκίνησης. Η σύλληψη της επιστροφής στο Κέντρο θα πρέπει να θεωρείται σαν επέκταση του Κέντρου γιατί όταν κάτι επιστρέφει στο Κέντρο, αυτό επεκτείνεται. Διδάχτηκες ότι η Επιστροφή στο Κέντρο είναι ο σκοπός της Εξέλιξης. Αν διαλογιστείς πάνω σε αυτήν την ιδέα, θα διαπιστώσεις ότι αυτή η επιστροφή στο Κέντρο, συνεπάγεται πάντα την επέκτασή του, γιατί προκειμένου να γίνουν εσωτερικά όσα είναι εξωτερικά, τα όρια του Κέντρου θα πρέπει να επεκταθούν, να διευρυνθούν. Η Επιστροφή στο Κέντρο, λοιπόν, σημαίνει ότι το Κέντρο επεκτείνεται προς την περιφέρεια και όλα τα πράγματα γίνονται σαν το Κέντρο. Αυτό υποδηλώνει την πνευματικοποίηση όλων των επιπέδων. Αυτή η σύλληψη έχει δύο όψεις – την όψη της μορφής και την όψη της δύναμης. Η δύναμη καθώς αποσύρεται από την περιφέρεια, ρέει προς το Κέντρο. Αυτό συνεπάγεται ότι το Κέντρο για να μπορέσει να τη χωρέσει, θα πρέπει να κυλήσει και αυτό προς τα έξω. Έτσι, επειδή η έμφυτη δύναμη της ουσίας κάθε επιπέδου αποσύρεται, ξαναφορμάρεται από τις επιρροές του επεκτεινόμενου Κέντρου, σε μορφές που προσεγγίζουν εκείνες που είχαν επικρατήσει παλιότερα στο Έβδομο Επίπεδο. Όταν μία δύναμη αποσύρεται, σημειώνεται το τέλος μιας Κοσμικής Ημέρας και η απαρχή μιας Κοσμικής Νύχτας. Η εκροή του Κέντρου είναι έργο της Κοσμικής Νύχτας – και τα μυστικά της Κοσμικής Νύχτας δεν έχουν ποτέ μέχρι τώρα αποκαλυφθεί. Η εκροή του Αγνού Πνεύματος πάνω σε όλα τα επίπεδα της ύλης συμβαίνει κατά τη διάρκεια της Κοσμικής Νύχτας, και έτσι, γαλβανίζονται όλες οι αρχετυπικές μορφές που παραμένουν στην περιοχή των μαγνητικών τάσεων – μόνο που αυτές δεν έχουν μέσα τους αληθινή ζωή, γιατί δε διαθέτουν ακόμη τη δυνατότητα της μετεμψύχωσης και επομένως δεν έχουν μνήμη. Κατά συνέπεια, όταν τελειώσει η Κοσμική Νύχτα, οι Πνευματικές Παλίρροιες αποσύρονται, αφήνοντας το πεδίο στην Κενότητα της Κοσμικής Αυγής. Αλλά οι μορφές πάνω στις οποίες έχει κυλήσει η Κοσμική Παλίρροια, έχουν διευθετηθεί σε Κοσμικές τάσεις και επομένως όλες οι μορφές «κακού» έχουν διορθωθεί. Αυτός είναι ο εξαγνισμός της ύλης, ο οποίος γίνεται στο μεσοδιάστημα ανάμεσα σε κάθε Κοσμική Ημέρα και εξουδετερώνει τις δυνάμεις της αδράνειας. Καθώς οι δυνάμεις της αδράνειας έχουν τις ρίζες τους στο Νόμο του Περιορισμού και ο Νόμος του Περιορισμού έχει τις ρίζες του στο Κοσμικό Κακό, βλέπεις πόσο σημαντικό είναι το έργο της Κοσμικής Νύχτας. Βλέπεις επίσης τη βαθύτερη έννοια των λέξεων «Οι Δυνάμεις του Σκότους». Αν επιθυμείς να κατανοήσεις τη βαθύτερη σημασία του αποκρυφισμού, πρέπει να συνειδητοποιήσεις ότι το σκοτάδι οδηγεί μέσα από το λυκόφως στην αυγή και ότι η ημέρα οδηγεί και πάλι μέσα από το λυκόφως στο σκοτάδι. Το «Καλό» και το «Κακό» μπορούν να θεωρηθούν και σαν περιοχές Φωτός και Σκιάς, μέσα από τις οποίες περιστρέφεται ένας περιδινιζόμενος Δακτύλιος. Το «Κακό» πρέπει να κάνει το έργο του, όπως ακριβώς και το «Καλό». Ο Θεός του Φωτός και ο Θεός του Σκότους δεν είναι παρά οι πράξεις του δεξιού και αριστερού χεριού του Πατέρα. Το δεξί χέρι δίνει και το αριστερό παίρνει. Το δεξί δίνει εκείνο που πρόκειται να συμβεί και το αριστερό παίρνει εκείνο το οποίο έχει ήδη συμβεί. Το δεξί στέλνει στην εκδήλωση και το αριστερό γνέφει ξανά, καλώντας το εκδηλωμένο προς τα πίσω. Αλλά εσείς, σαν να κοιτάτε σε καθρέφτη, ονομάζετε το δεξί αριστερό και το αριστερό δεξί. Η Έλξη προς το Κέντρο διεξάγεται πάνω στην Ατραπό της Επιστροφής. Αν αυτή η Έλξη αρχίσει πρόωρα, αναγκάζει τη ζωή να κυλήσει προς τα πίσω, σε μια προγενέστερη όψη. Αυτό έχει σαν συνέπεια τον εκφυλισμό της μορφής. Η επιστροφή στο Κέντρο σημαίνει τη δύση μιας Ημέρας της Εκδήλωσης. Και καθώς το φως της ημέρας σβήνει, αρχίζει να εξαπλώνεται στα πεδία της ύλης το σκοτάδι του Ανεκδήλωτου, το οποίο πνευματοποιεί. Αυτό πρέπει να το θυμάσαι πάντα, όταν μελετάς το συγκεκριμένο πρόβλημα, γιατί καθώς το φως αποσύρεται από την εξωτερική περιφέρεια της ύλης, οι επιρροές που πνευματοποιούν αρχίζουν να κυλάνε έξω από την εσώτερη περιφέρεια του Πνεύματος. Αυτή η διαδικασία συνεχίζεται μέχρις ότου αποσυρθεί όλο το φως και οι ομόκεντροι κύκλοι της Εκδήλωσης πλημμυρίσουν από τα καθαρτήρια Ύδατα του Σκοταδιού. Στο μεταξύ, όμως, υπάρχει ένα μεταβατικό στάδιο, κατά τη διάρκεια του οποίου τα Ύδατα του Σκοταδιού (των οποίων το όνομα είναι σύμβολο πνευματικής ειρήνης, καθαρμού και αναγέννησης), προετοιμάζουν το έδαφος για μια νέα ζωή. Αυτά τα ύδατα λοιπόν διεισδύουν στα επίπεδα της εκδήλωσης και έτσι το ορατό διαπερνάται από το αόρατο. Μία από τις όψεις της Έλξης του Κέντρου είναι και ο εκφυλισμός ή δρόμος της Αριστερής Ατραπού, αναφορικά με τη συνείδηση. Σε σχέση με την εξέλιξη, ο εκφυλισμός σημαίνει την απόσυρση της ζωής από κάθε δοσμένο τύπο μορφής και την αποσύνθεση της μορφής. Τα συστήματα των μαγνητικών τάσεων που δημιούργησε η ζωή, εγκαταλείπονται σαν άδεια κελύφη στα αιθερικά υποπεδία. Αυτά τα κελύφη πρέπει να περιμένουν τον καθαρμό των Υδάτων της Αναγέννησης, που κυλάνε προς τα έξω στη διάρκεια της παλίρροιας της Κοσμικής Νύχτας. Μερικές φορές, όμως, οι ψυχές αναπτύσσονται αρκετά και φτάνουν στο σημείο να αισθάνονται την Έλξη του Κέντρου πάνω στην Ατραπό της Επιστροφής. Εντούτοις, επειδή δεν έχουν αναπτύξει ακόμη σε ικανοποιητικό βαθμό ορισμένες όψεις τους και δεν έχουν ολοκληρώσει την ανέλιξη τους, δε μπορούν να εξελιχθούν και να πάρουν τον δρόμο της επιστροφής προς το Κέντρο, προτού περάσουν από το Ναδίρ. Οι ψυχές αυτές θα κινηθούν κατά συνέπεια περνώντας από τα επίπεδα από τα οποία η ζωή έχει αποσυρθεί και όπου βρίσκονται τα άδεια κελύφη, που περιμένουν τον ερχομό των παλιρροιών της Κοσμικής Νύχτας. Οι ψυχές τούτες θα εκμεταλλευτούν τα συστήματα των μαγνητικών τάσεων που βρίσκονται εκεί, έστω και αν ανήκουν σ’ έναν πρωτόγονο τύπο, για να εκφραστούν οι ίδιες. Αν διαλογιστείς πάνω σε αυτό, θα ερμηνεύσεις πολλά. Σε κάποια στιγμή πάντως οι ψυχές αυτές μεγαλώνουν πολύ και καταστρέφουν τα κελύφη τους – γι’ αυτό παρεμποδίζεται και η μεταγενέστερη εξέλιξή τους. Συνεχίζουν τότε την εκφυλιστική τους πορεία και φτάνουν σ’ ένα σημείο, όπου δεν υπάρχουν πια άλλα κελύφη για να τα εμψυχώσουν. Τότε πια είναι ανίκανες να διατηρήσουν κάποια μορφή και διαλύονται στα στοιχεία που τις συνέθεσαν. Παύουν τότε να παίζουν οποιοδήποτε ρόλο, Κακό ή Καλό. Αυτό είναι το μητρώο της Αριστερής Ατραπού. Η εξέλιξη στη Δεξιά Ατραπό πραγματοποιείται με την απόσυρση της τελειοποιημένης Ζωής από τις μορφές που παίζουν χωριστικό ρόλο, με τη σύνθεση των αρχών που εκφράζανε οι μορφές αυτές, με τον εξευγενισμό των αρχών σε ιδεώδη και με την αντίληψη των ιδανικών αυτών από τη Λογοϊκή Συνείδηση. Αυτό είναι το μητρώο της εξέλιξης πάνω στη Δεξιά Ατραπό. Φαίνεται, λοιπόν, ότι η ουσία της εξέλιξης είναι η Ενοποίηση. Η έκφραση της ενοποιητικής αυτής αρχής στα επίπεδα της εκδήλωσης είναι η Αγάπη. Η Αγάπη αυτή είτε πρόκειται για τη διανοητική συμπάθεια (στο επίπεδο του συγκεκριμένου νου) είτε για τη φυσική ένωση (στο επίπεδο της ύλης) είναι σε όλες της τις όψεις σύμβολο του Λόγου ως Μονάδα. Σκοπός της Εξέλιξης είναι να ενοποιήσει όλα τα πράγματα. Στα επίπεδα της εκδήλωσης δεν υπάρχουν παρά μόνο δύο παράγοντες που κάνουν όλα τα πράγματα Ένα – ο Θάνατος και η Αγάπη. Ο Θάνατος είναι η εκδήλωση της Αριστερής Ατραπού ενώ η Αγάπη αποτελεί την εκδήλωση της Δεξιάς. Εκείνος που αγαπάει, όσο αμυδρή και αν είναι η σύλληψη του για την Αγάπη, εκδηλώνει μια μορφή ενοποίησης και αυτή η ενοποίηση είναι ο σκοπός της Εξέλιξης. Ο Θεός είναι το Ένα – και επομένως σωστά λέγεται ότι ο Θεός είναι Αγάπη.
Όποιος εκφράζει την Αγάπη, εκδηλώνει το Πνεύμα, που είναι Το Ένα. Η χωριστικότητα είναι θάνατος. Διάλεξε λοιπόν την Αγάπη και Ζήσε. Dion Fortune

Δευτέρα, 7 Φεβρουαρίου 2011

Οι Δύο Ατραποί (Α' Μέρος)


Ο αναζητητής που ακόμη και μέσα στην Κόλαση θυμάται όσα του έχουν αποκαλυφθεί στο Όρος του Οράματος είναι εκείνος που φτάνει στη Φώτιση.

Ναι, ακόμα και αν η δόξα Σου τον χτύπαγε σαν κεραυνός,
Τυφλός και βασανισμένος, 
αποτρελαμένος και μόνος,
Ακόμα και πάνω στον Σταυρό θα τα θυμόταν όλα,
Ναι, ακόμα και στην Κόλαση θα ψιθύριζε, 
«Έχω Γνωρίσει»


Για να κατανοήσουμε τον διαχωρισμό μεταξύ Λευκού και Μαύρου αποκρυφισμού, θα πρέπει να καθορίσουμε την εσωτερική έννοια του "κακού". Κατά την αυγή της εκδήλωσης, η πρωταρχική περιδίνηση του Δακτύλιου - Κόσμος, γέννησε την αντίδραση σε αυτήν, τον Δακτύλιο - Χάος και την έλξη αυτού, που προκαλεί μια δευτερεύουσα περιδίνηση στον Δακτύλιο - Κόσμο, η οποία σχηματίζει τον Αδιαπέραστο Δακτύλιο. Η περιστροφή του Δακτύλιου - Κόσμος είναι η πηγή δύναμης από την οποία αντλεί την ορμή της η Εξέλιξη. Η περιστροφή του Δακτύλιου - Χάος είναι η πηγή από την οποία αντλεί τη δύναμή της η Αποκέντρωση. Οι δύο αυτές δυνάμεις περιστρέφονται σε ορθή γωνία η μία με την άλλη. Η Εξέλιξη είναι μια ώθηση από την περιφέρεια προς το κέντρο. Η Αποκέντρωση ή Διάλυση είναι η αναρρόφηση στο εξωτερικό διάστημα. Ο Δακτύλιος - Χάος δεν ανήκει στη σφαίρα που περιβάλλει αλλά στο εξωτερικό διάστημα. Ο Δακτύλιος - Κόσμος έχει στραμμένες τις επιθυμίες του προς τη σφαίρα που περικλείει ενώ ο Δακτύλιος - Χάος προς τη σφαίρα που τον περιβάλλει. Ο πρώτος επιχειρεί να επεκτείνει το κέντρο ενώ ο δεύτερος αγωνίζεται να επεκτείνει την περιφέρεια. Ο πρώτος τείνει να σταθεροποιήσει, χρησιμοποιώντας συσταλτικές κινήσεις (και επομένως αν η επιρροή του ήταν ανεξέλεγκτη, θα ήταν στατικός) ενώ ο δεύτερος τείνει να επιστρέψει στο Ανεκδήλωτο από όπου προήλθε (και επομένως αν η επιρροή του ήταν ανεξέλεγκτη, θα μετουσίωνε τη σφαίρα που περιβάλλει σε ανυπαρξία). Αυτές οι δύο επιρροές είναι η πηγή όλης της δύναμης στον Κόσμο, επειδή ο Δακτύλιος - Κόσμος συγκεντρώνει και ανοικοδομεί ενώ ο Δακτύλιος - Χάος διαχέει και ποτέ δεν αυξάνει. Αυτούς τους δύο δακτύλιους θα τους αποκαλούμε Καλό και Κακό.
Ζωή και Θάνατο. Φως και Σκοτάδι. Πνεύμα και Ύλη. Ύπαρξη και Ανυπαρξία. Θεό και Διάβολο.

Ας γίνει όμως ξεκάθαρα αντιληπτό, ότι ο Δακτύλιος "Καλό" και ο Δακτύλιος "Κακό" δεν είναι "καλό" και "κακό" όπως καταλαβαίνεις εσύ τους όρους αλλά είναι απλώς δονούμενοι και περιδινιζόμενοι κύκλοι δύναμης σε ορθή γωνία ο ένας προς τον άλλο και επομένως σε αντίθεση. Αυτές οι δύο δυνάμεις δεν ορίζονται από κάποια καθορισμένη γωνία ή επίπεδο αλλά η λειτουργία τους εξαρτάται από τη μεταξύ τους αλληλοσυσχέτιση. Η πρώτη δύναμη που εκπορεύεται ονομάζεται "καλό" γιατί από αυτό εκπορεύεται η γραμμή δύναμης που ονομάζεται Εξέλιξη. Όλες οι επακόλουθες δευτερεύουσες δυνάμεις μετριούνται με αυτό το μέτρο. Για όσο διάστημα κινούνται στην ίδια γωνία, λογαριάζονται σαν "καλές" ενώ όταν πλησιάζουν την ορθή γωνία αρχίζουν να λογαριάζονται σαν αντίθετες και "κακές". Κακό είναι απλά εκείνο που κινείται σε αντίθετη φορά από την εξέλιξη. Κακό είναι εκείνο που πλησιάζει το επίπεδο κίνησης του Δακτύλιου - Χάος και επομένως τείνει να επιστρέψει στο Ανεκδήλωτο, στην Ανυπαρξία. Η αλήθεια είναι ότι η λέξη "κακό" ίσως δε θα έπρεπε να χρησιμοποιείται, γιατί μπορεί να προκαλέσει σύγχυση σε πολλούς και έχει την τάση να παρανοείται ακόμη και από τους πεπειραμένους στην ορολογία μας. Ας θυμόμαστε ότι ο Δακτύλιος - Χάος δεν είναι ξένος προς τον Δακτύλιο - Κόσμος αλλά εκπορεύεται από αυτόν και βρίσκεται σε ακατάπαυστη σχέση μαζί του. Η αλληλεπίδραση των δύο Δακτύλιων είναι σαν την αλληλεπίδραση του συνειδητού και του υποσυνείδητου νου του ανθρώπου. Αν ο Δακτύλιος - Χάος θεωρείται "αρνητικός", τότε θα πρέπει να θεωρείται σαν "Αρνητικό Καλό". Το Απόλυτο είναι Νόμος από μόνο του. Ό,τι βρίσκεται σε αντίθεση δεν είναι απαραίτητα εχθρικό. Έτσι, μπορείτε να συλλάβετε το κακό με δύο όψεις: α) Εκείνο που σας δίνει τη δυνατότητα να περιορίσετε τις δυνάμεις του καλού χρησιμοποιώντας την Αντίθεση κι έτσι να εξασφαλίσετε τη σταθερότητα. Το κακό σας επιτρέπει να αποκτήσετε μια σταθερή βάση στον χώρο. β) Το κακό αν του επιτραπεί να λειτουργήσει ανεμπόδιστα είναι ο Σκουπιδιάρης των Θεών. Γι' αυτό ένας Μεγάλος είπε: "Μην αντιστέκεσαι στο κακό". Όταν αντιστέκεσαι στο κακό αχρηστεύεις τη δύναμη του καλού που κρατά το κακό ακίνητο. Γι' αυτό, δεν είναι αρκετό να υποδέχεσαι το μίσος με αγάπη - το κακό με το καλό. Αυτός είναι ο δρόμος του αμαθούς και αποτελεί την αιτία για την οποία η εξωτερική θρησκεία έχει κάνει τόσο μικρή εντύπωση στον κόσμο. Πρέπει να αντιμετωπίζεις το μίσος με μίσος και μάλιστα με αρκετό μίσος, για να μπλοκάρεις τη δύναμη. Πρέπει να μισήσεις το μίσος και έχοντας ανταποδώσει το αδρανές κακό με την αντίθεση, η Αγάπη θα μπορεί να πάρει τη θέση του πάνω στη σταθερή εξέδρα και να τη χρησιμοποιήσει σαν ένα φράγμα στην ώθηση. Επομένως, να αντιτίθεσαι στο κακό μόνο όταν θέλεις να κάνεις δημιουργική εργασία. Ποτέ μην αντιτίθεσαι στο κακό, όταν επιθυμείς να το καταστρέψεις. Να δημιουργείς γύρω του ένα κενό και να μην αφήνεις την αντίθεση να το αγγίξει. Τότε, μένοντας χωρίς αντίδραση, είναι ελεύθερο να ακολουθήσει τους Νόμους της δικής του φύσης, που είναι να ενωθεί με την κίνηση του Δακτύλιου - Χάος. Περνάει έξω από την περιφέρεια του σύμπαντος, όπου συναντάει την περιδίνηση του Αδιαπέραστου Δακτύλιου, τον οποίο δε μπορεί να διαπεράσει και φτάνει σε έναν τόπο τέτοιας αρχέγονης απλότητας, που αποσυντίθεται στα δικά του στοιχεία. Αυτά τα στοιχεία ελκύονται από την πλησιέστερη κίνηση, που είναι η φύση του Δακτύλιου - Κόσμος, η φύση του Καλού. Επομένως, το κακό όταν δε βρίσκει αντίσταση, αυτοδιαλύεται στο αδιαφοροποίητο ακατέργαστο υλικό ύπαρξης - την πρώτη μορφή εκδήλωσης. Αρχίζει πάλι από την αρχή, μεταστοιχειωμένο μέσα από την ουδετερότητα. Το θλιβερό είναι ότι ο αποκρυφισμός έγινε δημοφιλής και τραβάει σαν μαγνήτης την προσοχή του κοινού, κατά κύριο λόγο για τη μαύρη όψη του. Οι τεχνικές της μαύρης μαγείας δε διαφέρουν κατά κανένα τρόπο από εκείνες της λευκής. Εφαρμόζονται οι ίδιες μέθοδοι και είναι αναγκαία η ίδια εκπαίδευση στη συγκέντρωση. Η διαφορά βρίσκεται στη στάση του ατόμου, στον χρησιμοποιούμενο συμβολισμό και στις δυνάμεις με τις οποίες έρχεται σε επαφή το άτομο. Μπορεί να παραλληλιστεί με την πανομοιότυπη μουσική εκπαίδευση που απαιτείται για τον διευθυντή μια συμφωνικής ορχήστρας και μιας ορχήστρας τζαζ. Ακόμη και στις περιπτώσεις που λέμε ότι ορισμένα σύμβολα και δυνάμεις ανήκουν στην περιοχή της μαύρης μαγείας, ακόμη και τότε πρέπει να τηρούμε επιφυλάξεις, επειδή αυτά τα σύμβολα μπορεί να χρησιμοποιηθούν και αυτές οι δυνάμεις να επικληθούν αρκετά δικαιολογημένα, όπως ακριβώς και ένας χειρούργος αναλαμβάνει ενίοτε στη δουλειά του και κάποιους κινδύνους. Το σίγουρο όμως είναι ότι όταν δημοσιοποιούνται αυτές οι μέθοδοι, τότε χωρίς δισταγμό θα πρέπει να ταξινομηθούν στη μαύρη. Ο λόγος είναι ότι θα κατάφερναν να ξεσηκώσουν τα χαμηλότερα ένστικτα των παρευρισκομένων, οι οποίοι βρίσκονται εκεί χωρίς κανένα σκοπό. Υπάρχουν επίσης ορισμένες τεχνικές σεξουαλικής και αιματηρής μαγείας, οι οποίες αν και ακίνδυνες για τους πρωτόγονους λαούς, εντούτοις δεν έχουν καμία θέση ανάμεσα στους σύγχρονους και τελούνται προς χάριν ενός ξεπεσμένου αισθησιασμού. Σε αυτά πρέπει να προσθέσουμε την εσκεμμένη επίκληση του κακού. Αυτό γίνεται συνήθως για σκοπούς εκδίκησης. Ωστόσο, υπάρχουν ορισμένοι τύποι ανθρώπων που έχουν μία φυσική φλέβα σκληρότητας στη φύση τους. Αυτοί επικαλούνται με ελαφριά τη καρδία το κακό για σκοπούς εκδίκησης και έχοντας ζήσει τα αποτελέσματα αυτού του επιχειρήματος, αναπτύσσουν ένα μοναδικό ενδιαφέρον γι' αυτήν και εθίζονται στη σκληρότητα προς χάριν της ανατριχίλας που προσφέρει. Αν δεν αναγνωρίσουμε αυτό το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό στην ανθρώπινη φύση - το οποίο είναι πολύ περισσότερο κοινό από ότι γενικά θεωρείται και ξεχωρίζεται από τους ψυχολόγους με το όνομα του σαδισμού - δε θα κατανοήσουμε ποτέ ορισμένες όψεις της μαύρης μαγείας. Το κλειδί για όσα αναζητούνται βρίσκεται στον σαδισμό. Η ενασχόληση με ορισμένους πρωτόγονους τύπους φυσικών δυνάμεων, αν και δεν είναι ουσιαστικά μαύρη, είναι μια επιχείρηση με ισχυρή τάση προς τη σήψη και θα έπρεπε να αναλαμβάνεται μόνο από έμπειρους και αφιερωμένους ανθρώπους. Οποιοσδήποτε μελετά σοβαρά τον αποκρυφισμό οφείλει να τα κατανοήσει όλα αυτά και σε καμιά περίπτωση δε θα πρέπει να χαρακτηριστεί μαύρος επειδή είναι ενημερωμένος. Στην ουσία είναι απαραίτητο γιατί αλλιώς θα παρέμενε στην επιφάνεια των πραγμάτων. Δεν ισχυριζόμαστε ότι πρέπει να γίνει γνώστης της μαύρης μαγείας ο καθένας. Ας αφήσουμε αυτό το έργο για τους ειδικούς. Ο λόγος είναι ότι όπου εστιάζεται κάποιος, υπάρχει και αντίστοιχη εφέλκυση. Η ενασχόληση οποιουδήποτε με τις μαύρες μεθόδους επιφέρει εσωτερική μόλυνση...
Dion Fortune

Παρασκευή, 4 Φεβρουαρίου 2011

Οι Κύριοι Της Μορφής


 
Οι μεγάλοι Αντιβασιλείς του Λόγου. Ονομάζονται επίσης "Χτίστες", γιατί μέσα από αυτούς αναπτύσσεται η μορφή. Η μορφή που καλύπτει και κλείνει μέσα της τη συνείδηση της ζωής, έχει κατασκευαστεί από τους Χτίστες. Δόμησαν αυτή τη μορφή για να κρατήσουν τη ζωή για αρκετό χρόνο, ουτώς ώστε να προλάβει η μορφή να αντιδράσει όπως πρέπει στις τάσεις της Σφαίρας στην οποία βρίσκεται. Όταν οι αντιδράσεις ολοκληρωθούν, η ζωή αποσύρεται σε μια άλλη κατάσταση, αφήνοντας τη μορφή να αποσυντεθεί στα στοιχεία της δεδομένης Σφαίρας. Αυτή είναι μία από τις αρχέγονες συλλήψεις του "θανάτου". Γι' αυτό, οι Κύριοι της Μορφής είναι επίσης και Κύριοι του Θανάτου.

Όπου σημειώνονται θάνατοι σε μεγάλη κλίμακα και ειδικότερα μαζικοί, όπως στους πολέμους, επεμβαίνουν οι Κύριοι της Μορφής, γιατί σε τέτοιες περιπτώσεις είναι σαν να κλονίζεται ολόκληρος ο πλανήτης και οι πλανητικές του δυνάμεις χρειάζονται αναδόμηση. Οι Κύριοι της Μορφής εργάζονται περισσότερο με τις ομαδικές ψυχές, παρά με τις ατομικές. Όπου βρίσκεται ένας μεγάλος Δάσκαλος να καθοδηγεί την ανθρωπότητα (ιδιαίτερα όταν η διδασκαλία αφορά την ανθρώπινη εξέλιξη), οι Κύριοι της Μορφής συνεργάζονται μαζί του και προσαρμόζουν την "πλανητική ύλη" στη νέα και πλατύτερη σύλληψη της ζωής.

Όταν ο Χριστός, χρησιμοποιώντας το σώμα του Ιησού του Ναζωραίου, επηρέασε συθέμελα τον πλανήτη Γη, συνέβησαν πολύ καθοριστικές - αν και απαρατήρητες από τους πολλούς - αλλαγές στη Γη. Οι αλλαγές αυτές ίσως να μην υπέπεσαν στην αντίληψη της επιστήμης αλλά οι Λογοϊκές Δυνάμεις άλλαξαν πραγματικά πορεία και οι εσωτερικές δυνάμεις που βρίσκονταν πίσω από την εξωτερική εκδήλωση της Γης - η αιθερική μορφή - άρχισαν να αλλάζουν. Η μορφή δεν περιορίζεται στη σκιαγράφηση, γιατί αποτελεί ουσιαστικά όλο το σχήμα. Εκπληρώνει την ανάγκη της Ζωής για ένα συγκεκριμένο σχήμα - ένα σχήμα που δεν εμφανίζεται μονομιάς αλλά μεγαλώνει και αναπτύσσεται κατά τη διάρκεια της εξέλιξης, όπως και η ζωή.

Οι Κοσμικές μορφές, όπως τα άστρα, οι πλανήτες, οι μεγάλες μάζες ξηράς κλπ, επηρεάζονται από τους Κύριους της Μορφής. Οι αρχαίοι είχαν επίγνωση αυτών των πρωτογενών υπάρξεων, δηλαδή των Κυρίων της Μορφής και των δυνάμεων τους. Τους αναγνώριζαν σαν Τιτανικές Δυνάμεις, που σχετίζονταν στενά με τη φωτιά και τα μεταλλεύματα και απέδιδαν σε αυτές φόρο τιμής με ορισμένα από τα αρχαιότερα Μυστήρια.

Αυτοί οι Κύριοι βρίσκονται πίσω από τις μεγάλες χημικές και αλχημικές φωτιές. Σμιλεύουν το σχήμα αναμιγνύοντας και ενώνοντας τις Στοιχειακές Δυνάμεις με τις μεταλλικές και ορυκτές δυνάμεις της Γης - χτίζουν "κατασκευές" κάθε είδους και ιδιαίτερα πλανητικές, γιατί αυτοί έχτισαν τους πλανήτες. Θα παρατήρησες ότι οι μεγαλύτερες και αχανείς μορφές είναι πάντα οι απλούστερες - οι μεγάλες σφαιρικές μορφές είναι απλές ενώ οι μικρότεροι τύποι είναι πολυσύνθετοι. Αυτό θα το δείξει και μια σύγκριση των πελώριων προϊστορικών ζώων με τη σημερινή πανίδα. Η "εξωτερική" δομή ενός πλανήτη είναι πραγματικά απλή.

Οι Κύριοι της Μορφής μπορούν, επίσης, να ονομαστούν Κύριοι του Ρυθμού (όπως οι Κύριοι της Φλόγας μπορούν να ονομαστούν Κύριοι της Δόνησης) εξαιτίας της ρυθμικής τους παλινδρόμησης στη δομή του σύμπαντος. Αυτή ήταν η γένεση του ρυθμού που εγκαθίδρυσε κατοπινά τους μεγάλους ρυθμούς του Θανάτου και της Γέννησης. Έτσι, αυτοί οι Κύριοι ονομάζονται και Κύριοι του Θανάτου. Συνδέονται μάλιστα βαθιά με τον Δακτύλιο - Χάος. Έχουν στα χέρια τους τη μεγάλη δύναμη της αντίδρασης εκείνης, που τελικά θα διαλύσει τη μορφή και θα απελευθερώσει τη δύναμη. Βρίσκονται πίσω από τη δομή των ορυκτών δυνάμεων, γιατί είναι κατοπινές εξελίξεις της μορφής της Γης και η ζωή του πλανήτη, κατά κάποιο τρόπο, είναι μέσα στο ορυκτό.

Όλοι οι αρχαίοι μύθοι των μεγάλων Δυνάμεων του Κάτω Κόσμου σχετίζονται με τους Χτίστες - οι χθόνιες Δυνάμεις του Σφυριού και του Αμονιού, το σφυρηλάτημα σε μορφή των μεγάλων ποταμών δύναμης, οι Σιδηρουργοί Θεοί κ.α. Οι κατώτεροι τύποι Στοιχειακών υπάρξεων βρίσκονται στην υπηρεσία των Κυρίων της Μορφής. Σε ένα τυπικό που εκτελείται αποτελεσματικά, οι Στοιχειακές υπάρξεις χτίζουν στο αστρικό ορισμένες μορφές, οι οποίες διατηρούν σε συνοχή τις τάσεις της δύναμης, μέχρι να αναλάβουν αυτή τη δουλειά άλλες δυνάμεις: ο ρυθμός ή η επανάληψη παίζει σημαντικότατο ρόλο, γιατί η συχνή δόμηση των μορφών, τις κάνει τελικά όσο στέρεες είναι δυνατόν να γίνουν στο αστρικό πεδίο. Όπως ακριβώς ο αποτελεσματικός αποκρυφιστής κάνει χρήση της υπηρεσίας και συνεργασίας αυτών των Οικοδόμων, έτσι, σε μια μεγαλύτερη κλίμακα και ο Λόγος χρησιμοποιεί τις δυνάμεις των Κυρίων της Μορφής για να δομήσει όχι μόνο τη Γη αλλά και τους άλλους πλανήτες του συστήματός του. Όλο το ηλιακό σύστημα διασυνδέεται και μέσα σε ορισμένες ορυκτές μορφές της γης μπορείς να διακρίνεις τις αντανακλάσεις των γνωρισμάτων άλλων πλανητών.

Θα μπορούσες να φανταστείς τους μεγάλους Κυρίους της Μορφής, οραματιζόμενος ένα πελώριο αμφιθέατρο κάτω από τη γη, μέσα στο σκοτάδι, γεμάτο κόκκινες αναλαμπές από τα βάθη της Εσώτερης Γης. Μέσα από αυτό το σκοτάδι ακούγεται ο ήχος του σφυριού που χτυπάει πάνω στο αμόνι. Ο ήχος ακούγεται στην αρχή πολύ αμυδρά γιατί είναι απόμακρος. Φαντάσου τώρα αυτόν τον ήχο σιγά-σιγά να πλησιάζει και να δυναμώνει, με έναν τρομερό ρυθμό, σκληρό, δυνατό, απλό. Καθώς αυτός ο ρυθμικός ήχος αυξάνει σε ένταση, δομούνται σταδιακά τα περιγράμματα γιγάντιων μορφών – πελώριων μορφών, που είναι στην αρχή ορατές μόνο σε γενικές γραμμές, γιατί όντας τεράστιες και πανίσχυρες, δε χωράνε στον χώρο όπως εμείς τον γνωρίζουμε. Νιώσε την αιθερική δύναμη «πίσω» από τις αμυδρά διακρινόμενες μορφές.

Το έργο που εκτελούν οι Κύριοι της Μορφής φανερώνει ανεξάντλητη υπομονή και προθυμία. Δε διστάζουν να διαθέσουν εκατομμύρια χρόνια στο καθήκον που έχουν ταχτεί, προκειμένου να το επιτελέσουν σωστά. Κάθε φορά που ο Μεγάλος Εργάτης επιστρέφει σ’ ένα έργο, φέρνει μαζί του νέα δύναμη. Αυτή η δύναμη απορρέει από τον Λόγο και από τη Σφαίρα στην οποία αυτός πραγματοποίησε την τελευταία του εργασία. Αυτή, λοιπόν, η νέα δύναμη προσδίδει έναν κάπως διαφορετικό τόνο στο έργο. Το μεγάλο σφυρί χτυπά και ξαναχτυπά στο αμόνι μέσα στον Χρόνο – χτίζοντας, γκρεμίζοντας και ξαναχτίζοντας. Αυτό το έργο ανατέθηκε στους μεγάλους Αντιβασιλείς του Λόγου.

Αυτοί οι Αντιβασιλείς είναι επίσης και βοηθοί της Όψης του Λόγου που κρύβεται πίσω από τον θάνατο, την αναγέννηση και την αναδόμηση. Μπορούμε να επικαλεστούμε τους Κυρίους της Μορφής για να μας βοηθήσουν να κερδίσουμε την ελευθερία μας από τη μορφή, όταν πλησιάζει η ώρα. Αυτός που γνωρίζει και κατανοεί τον θάνατο, τον έχει ήδη ξεπεράσει – είναι πια μαθητής των Κυρίων της Μορφής. Καλά θα έκανες, λοιπόν, να αφιέρωνες λίγη σκέψη στους μεγάλους Χτίστες, που έχουν δομήσει εμάς και τις πλανητικές σφαίρες και οι οποίοι βρίσκονται πίσω από τους νόμους της μορφής, στο αστρικό και στο φυσικό πεδίο. Μπορούμε να συνεργαστούμε μαζί τους γιατί είναι αντιπρόσωποι του Θείου.

 Dion Fortune, "Το Κοσμικό Δόγμα"



Τετάρτη, 2 Φεβρουαρίου 2011

Η Μυστική Γνώση



Το γεγονός ότι η Μυστική Γνώση και οι Απόκρυφες Επιστήμες αποκρύφτηκαν για τον πολύ κόσμο από τους Μυημένους, όχι μόνο στα Ελληνικά Μυστήρια αλλά σε όλα (Αιγυπτιακά, Χαλδαϊκά, Περσικά, Ινδικά), έχει γίνει συχνά αντικείμενο κριτικής. Ορισμένοι υπαινίχτηκαν ότι οι Φύλακες της Γνώσης ήταν ιδιοτελείς στην απόκρυψη των θησαυρών της Αρχαίας Σοφίας. Ωστόσο θα πρέπει να υπήρχαν σημαντικοί λόγοι για αυτό, αφού από την αυγή της Ιστορίας, τέτοια ήταν η στάση κάθε Ιεροφάντη και Διδασκάλου.

Ο Πυθαγόρας, ο πρώτος Μύστης και αληθινός Επιστήμων της Προχριστιανικής Ευρώπης, κατηγορείται ότι δίδασκε δημόσια την ακινησία της Γης, ενώ στους εσωτερικούς μαθητές του διακήρυττε την πίστη του στο Ηλιοκεντρικό σύστημα. Οι λόγοι για μια τέτοια μυστικότητα είναι πολλοί και ποτέ δεν αποτελούσαν μυστήριο.

Από την ημέρα που ο πρώτος Μύστης διδάχτηκε τα μέσα επικοινωνίας ανάμεσα σε αυτόν τον κόσμο και τους κόσμους των αόρατων λεγεώνων, ανάμεσα στη σφαίρα της Ύλης και σε εκείνη του καθαρού Πνεύματος, συμπέρανε ότι η βεβήλωση αυτής της μυστηριώδους Επιστήμης από τον αμύητο όχλο, σήμαινε και την απώλεια της. Η κακή χρήση της μπορούσε να οδηγήσει την ανθρωπότητα στην καταστροφή της. Είναι σαν να περιβάλλουμε μια ομάδα μικρών παιδιών με εκρηκτικές ύλες και να τους δίνουμε σπίρτα.

Ο πρώτος "Θείος Εκπαιδευτής" μύησε μόνο λίγους εκλεκτούς και τήρησε σιωπή απέναντι στα πλήθη. Αυτοί τον γνώριζαν σαν "Θεό" τους, αλλά ο κάθε Μύστης τον ένοιωθε σαν τον μεγάλο "Εαυτό" μέσα του. Ο Atman, o Εαυτός, από τη στιγμή που ο άνθρωπος τον γνώριζε σαν το "Εγώ Ειμί", το "Ego Sum", το "Asmi", έδειχνε την πλήρη δύναμη του σε εκείνον ο οποίος μπορούσε να αναγνωρίσει την "ήρεμη μικρή φωνή" μέσα του.

Από την εποχή του πρωτογόνου ανθρώπου που περιγράφεται από τους Βεδικούς ποιητές, μέχρι την σύγχρονη εποχή μας, δεν υπήρξε ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ φιλόσοφος, άξιος του τίτλου του, που να μην έκρυβε μέσα στο σιωπηλό ιερό της καρδιάς του τη μεγάλη και μυστηριώδη αλήθεια. Αν ήταν Μυημένος, την γνώριζε σαν την Ιερή Επιστήμη. Αν δεν ήταν, τότε γνώριζε τον Θεό μέσα του, επαναλαμβάνοντας όπως ο Σωκράτης στον εαυτό του και τους συνανθρώπους του, την ευγενή υπόδειξη, "Άνθρωπε, γνωθι σαυτον".

 
"Υμείς, θεοί Έστε", λέει ο Βασιλιάς - Ψαλμωδός και χρόνια αργότερα ο Ιησούς θυμίζει στους Γραμματείς ότι αυτή η έκφραση απευθυνόταν σε θνητούς ανθρώπους που διεκδικούσαν για τον εαυτό τους το ίδιο προνόμιο, χωρίς κάτι τέτοιο να αποτελεί βλασφημία. Και σαν ηχώ, ο Παύλος, ενώ βεβαιώνει ότι όλοι "είμαστε ο Ναός του Ζώντος Θεού", προσθέτει προσεκτικά ότι τέτοια πράγματα είναι μόνο για τους Σοφούς και είναι ανεπίτρεπτο να μιλάμε για αυτά.

Ο θεμελιώδης νόμος και το βασικό κλειδί της πρακτικής Θεουργίας, στις κύριες εφαρμογές της για τη σοβαρή μελέτη των Κοσμικών, Αστρικών, Ψυχικών και Πνευματικών Μυστηρίων, ήταν (και είναι ακόμα) αυτό που οι Έλληνες Νεοπλατωνιστές (Αμμώνιος, Πλωτίνος, Πορφύριος) ονόμαζαν "Θεοφάνεια".

Με αυτόν τον προσδιορισμό υπονοείται η επικοινωνία ανάμεσα στο Θεό (ή τους θεούς) και σε εκείνους τους μυημένους θνητούς που είναι πνευματικά κατάλληλοι να νιώσουν μια τέτοια επαφή. Εσωτερικά όμως σημαίνει κάτι πολύ περισσότερο. Δεν πρόκειται μόνο για την παρουσία ενός Θεού, αλλά για μια πραγματική (αν και προσωρινή) ενσάρκωση, την ανάμειξη κατά κάποιο τρόπο του Ανώτερου Εαυτού (ή προσωπικής θεότητας) με τον άνθρωπο, τον αντιπρόσωπο του πάνω στη Γη.

Κατά γενικό κανόνα, η Υπερψυχή του ανθρώπινου όντος (Atma - Buddhi), απλώς επισκιάζει το άτομο κατά την διάρκεια της ζωής του για καθοδήγηση. Αλλά στην περίπτωση του μυστήριου της Θεοφανείας, η Υπερψυχή ενσαρκώνεται στον Θεουργό, για σκοπούς Αποκάλυψης.
Όταν η ενσάρκωση είναι προσωρινή, σαν αποτέλεσμα έκστασης μια τέτοια ανώτερη κατάσταση είναι πολύ σύντομη. Ο Πλωτίνος την ορίζει σαν "απελευθέρωση του Νου από την πεπερασμένη του συνείδηση, όπου ενώνεται και ταυτίζεται με το Άπειρο". Σε εξαιρετικές περιπτώσεις όμως, το μυστήριο ολοκληρώνεται. Ο Λόγος γίνεται πραγματικά Σάρκα, το άτομο γίνεται Θείο με την πλήρη έννοια του όρου !


~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~

«Οι σοφότεροι και καλύτεροι άνθρωποι της παγανιστικής αρχαιότητας συμφωνούν στο εξής: ότι τα αρχαία μυστήρια ήταν αγνά και είχαν ως σκοπό τους τα ύψιστα επιτεύγματα διαμέσου των κάλλιστων και αξιότατων για την ψυχή, μέσων»
Dr. W. Warburton

«…Διαδικασίες αυτού του είδους μέσα στα μυστήρια, είχαν ως σκοπό να μας ελευθερώσουν από τα ασελγή πάθη. Έδιναν τροφή στην όραση ενώ ταυτόχρονα εξουδετέρωναν κάθε βλαβερή και κακή σκέψη, μέσω της τρομερής ιερότητας που συνόδευε αυτές τις τελετές…"

Ιάμβλιχος - Περί Μυστηρίων

«… Άλλοι ακολουθώντας κάποιο θεό, αντίκρισαν μακάριο θέαμα και όψη, και πήραν μέρος σε τελετές που είναι δίκαιο να τις λέμε τις πιο ευτυχισμένες απ’ όλες. Σε αυτή την τελετή λαμβάνουμε μέρος οργιαστικά, όντας τέλειοι και δίχως να παθαίνουμε τις συμφορές που μας περιμένουν αργότερα. Προχωρώντας στη μύηση και αντικρίζοντας την ώρα της αυγής, ολοκάθαρα τα είδωλα των όντων σαν είναι τέλεια, απλά, γεμάτα εσωτερική ηρεμία και ευτυχία…»

Πλάτων - Φαίδρος

«…Η ύψιστη τελετή προηγείται της μυήσεως και η μύηση προηγείται της εποπτείας… σε όλες τις τελετές και τα μυστήρια οι θεοί παρουσιάζονται με πολλές μορφές και εμφανίζονται με πολλά σχήματα. Μερικές φορές προβάλλουν ένα άμορφο φως το οποίο άλλοτε σχηματίζει ανθρώπινη μορφή και άλλοτε παίρνει ένα διαφορετικό σχήμα….»

Πρόκλος - Θεολογία Πλάτωνος

«…Τα πάντα στη γη είναι η ομοίωση και η σκιά εκείνων που υπάρχουν εις την σφαίρα. Ενώ εκείνο το ένδοξο φως παραμένει στην αμετάβλητη κατάσταση, υπάρχει επίσης και μέσα στη σκιά. Όταν το ένδοξο φως μετακινείται μακριά από τη σκιά του, η ζωή φεύγει μακριά της. Ωστόσο και εκείνο το φως είναι η σκιά κάποιου άλλου πράγματος, που είναι ακόμη ενδοξότερο από αυτό…»

Desatir - The sacred writings of the ancient Prophets

«…Οι ίδιοι είμαστε καθαροί και αγνοί, χωρίς να είμαστε κλεισμένοι στον τάφο που τώρα ονομάζουμε σώμα και το περιφέρουμε εδώ κι εκεί, αποκλεισμένοι σαν μέσα σε όστρακο…»

Πλάτων - Φαίδρος

«Ο μυημένος γνωρίζει, και επομένως τολμά και μένει σιωπηλός. Μπορούμε να τον δούμε συχνά λυπημένο αλλά ποτέ αποθαρρυμένο ή απελπισμένο. Συχνά πτωχό αλλά ποτέ ταπεινωμένο ή καταρρακωμένο. Διότι θυμάται τη χηρεία και τον γόνο του Ορφέα, την εξορία και το θάνατο του Μωυσή στην απομόνωσή του, τα μαρτύρια των Προφητών, τα βάσανα του Απολλώνιου, τον Σταυρό του Σωτήρα. Γνωρίζει με ποιο τρόπο πέθανε ο Αγρίππας, τη μνήμη του οποίου αμαυρώνουν σήμερα. Γνωρίζει τις δοκιμασίες που τσάκισαν τον Παράκελσο και όλα όσα υπέφερε ο Raymond Lully πριν τον αιματηρό θάνατό του. Θυμάται τον Σβέντενμποργκ που παραφρόνησε και έχασε τη λογική του, πριν του συγχωρεθεί η γνώση. Τον Σαιν Μαρτέν που κρυβόταν σε ολόκληρη τη ζωή του. Διαδέχεται όλα αυτά τα θύματα των ανθρώπων και ωστόσο τολμά, αλλά αντιλαμβάνεται ακόμη περισσότερο τώρα την ανάγκη να μένει σιωπηλός…»

Ελιφάς Λεβί - Δόγμα και Τυπικό της Υψηλής Μαγείας

Τρίτη, 1 Φεβρουαρίου 2011

Η Παράδοση Των Εννέα Αγνώστων



Η παράδοση των Εννέα Αγνώστων ξεκινά από τον αυτοκράτορα Ασόκα που βασίλευε στις Ινδίες από το 273 π.χ.  Ήταν ο εγγονός του Τσαντραγκούπτα, του πρώτου αυτοκράτορα που σκέφτηκε την ενοποίηση των Ινδιών. Γεμάτος φιλοδοξίες, όπως ο παππούς του, του οποίου το έργο ήθελε να τελειώσει, κατέκτησε τη χώρα του Καλίνγκα που απλωνόταν από τη σημερινή Καλκούτα μέχρι το Μαδράς.  Οι Καλινγκανοί αντιστάθηκαν και έχασαν εκατό χιλιάδες ανθρώπους στο πεδίο της μάχης. Η θέα αυτής της σφαγής αναστάτωσε τον Ασόκα. Μίσησε τον πόλεμο. Παραιτήθηκε από την επιθυμία του να υποτάξει τις υπανάπτυκτες χώρες και διακήρυξε ότι αληθινή κατάκτηση είναι να κερδίσεις τις καρδιές των ανθρώπων μέσα από το καθήκον και την καλοσύνη. Όλοι οι άνθρωποι πρέπει να νιώθουν ασφαλείς και να εκφράζονται ελεύθερα για την ίδια τους τη ζωή, την ειρήνη και την ευτυχία. Διέδωσε το Βουδισμό σ' όλο το απέραντο κράτος του που έφτανε μέχρι τη Μαλαισία, την Κεϋλάνη και την Ινδονησία. Αργότερα ο Βουδισμός διαδόθηκε στο Νεπάλ, το Θιβέτ, την Κίνα και τη Μογγολία. Ο Ασόκα σεβάστηκε όλες τις θρησκευτικές αιρέσεις. Δίδαξε τη χορτοφαγία, καταπολέμησε τον αλκοολισμό και απαγόρευσε τις θυσίες των ζώων.

Ο αυτοκράτορας Ασόκα διέδρασε ποικιλοτρόπως με τα ελληνιστικά βασίλεια. Κάποιες επιγραφές του, γραμμένες στην ελληνική γλώσσα, απευθύνονται στους υπηκόους του Γιόνα (Yona). Οι Γιόνα ήταν προφανώς απόγονοι Ελλήνων απομάχων της εκστρατείας του Αλέξανδρου στην βορειοδυτική Ινδία, εγκατεστημένοι στην περιοχή της Βακτριανής. Πιθανώς να περιελάμβαναν και απογόνους Ιώνων εξόριστων, εγκατεστημένων στην περιοχή από τον Δαρείο, μετά την εξέγερση και την καταστολή από τις περσικές δυνάμεις των ιωνικών πόλεων. Ο Ασόκα έστειλε πρεσβείες σε πολλούς βασιλείς, μέχρι την Αίγυπτο και την Ήπειρο, αλλά δεν γνωρίζουμε την έκβασή τους.

Ο Γουέλς στο βιβλίο της παγκόσμιας ιστορίας του, έγραφε:
«Μέσα στα χιλιάδες ονόματα μοναρχών που εντάσσονται στους στυλοβάτες της ιστορίας, το όνομα του Ασόκα φέγγει σχεδόν μόνο του σαν ένα λαμπερό αστέρι».

Η φρίκη του πολέμου τον δίδαξε πολλά πράγματα. Γι' αυτό ο αυτοκράτορας Ασόκα θέλησε να απαγορεύσει στους ανθρώπους να εκμεταλλεύονται τα αποτελέσματα της επιστήμης για καταστροφικούς σκοπούς. Στη διάρκεια της βασιλείας του η επιστήμη έμεινε κρυφή. Όλες οι έρευνες, που είχαν γίνει πάνω στη δομή της ύλης ή στην τεχνική της μαζικής ψυχολογίας, αποσιωπήθηκαν. Για είκοσι δύο αιώνες ο υπόλοιπος κόσμος νόμιζε πως ο λαός αυτός δεν ασχολείτο με τίποτα άλλο παρά μόνο με τον μυστικισμό και την έκσταση. Ο Ασόκα στην πραγματικότητα όμως, είχε δημιουργήσει την πιο δυνατή και κρυφή εταιρεία πάνω στη Γη: αυτή των Εννέα Αγνώστων.

Λέγεται ότι τα μεγάλα κεφάλια που κυβερνούν τις Ινδίες και οι σοφοί Επιστήμονες Μποζ και Ραμ πιστεύουν στην ύπαρξη των Εννέα Αγνώστων και δέχονται από αυτούς μηνύματα και συμβουλές. Φαντάζονταν πως η δύναμη αυτών των ανθρώπων ήταν πολύ μεγάλη και τους ένωνε σε τέτοιο βαθμό, ώστε να κρατούν κρυφές όλες τις εργασίες τους ή τις εμπειρίες τους πάνω από είκοσι αιώνες. Αλλά ποιοι ήταν οι στόχοι αυτών των ανθρώπων; Το να μην αφήσουν να πέσουν σε ακατάλληλα χέρια τα αποτελέσματα της επιστήμης που θα ήταν καταστροφικά για την ανθρωπότητα. Να χρησιμοποιήσουν την επιστήμη μόνο για ερευνητικούς σκοπούς, προς όφελος της ανθρωπότητας.

Οι δηλώσεις προς τα έξω των Εννέα Αγνώστων ήταν πολύ σπάνιες. Μία απ' αυτές αναφερόταν στην καταπληκτική μοίρα του Πάπα Συλβέστρου του Β' που υπήρξε μια από τις πιο μυστηριώδεις φυσιογνωμίες της Δύσης. Ο Πάπας αυτός ήταν γνωστός με το όνομα Γκερμπέρ ντ' Οριγιάκ. Γεννήθηκε το 920 στην Ωβέρνη και πέθανε το 1003. Υπήρξε καλόγερος των Βενεδικτίνων, καθηγητής στο πανεπιστήμιο της Ρεμς, αρχιεπίσκοπος της Ραβέννας και Πάπας, όταν ήταν αυτοκράτορας ο Όθωνας ο Γ'. Έμεινε στην Ισπανία κι αργότερα ένα μυστηριώδες ταξίδι του τον οδήγησε στις Ινδίες, όπου απόχτησε περίεργες γνωριμίες που εντυπωσίασαν το περιβάλλον του. Στο παλάτι του είχε μια μπρούτζινη κεφαλή, που όταν τη ρωτούσε ο Πάπας, πολιτικά ή θρησκευτικά θέματα, η κεφαλή απαντούσε με ένα ναι ή ένα όχι. Σύμφωνα με τον Συλβέστρο τον Β' ο μηχανισμός αυτής της κεφαλής ήταν πολύ απλός και στηριζόταν στον υπολογισμό δύο αριθμών. Επρόκειτο προφανώς για ένα αυτόματο που αντιστοιχεί στις δικές μας δυαδικές μηχανές. Αυτό το μαγικό κεφάλι καταστράφηκε αμέσως μετά το θάνατο του Πάπα και μαζί μ' αυτό όλες οι γνώσεις που είχαν κρατηθεί μυστικές. Σίγουρα η βιβλιοθήκη του Βατικανού θα έχει κρατήσει κάποιες σημειώσεις γι' αυτή την κεφαλή που σίγουρα θα εντυπωσίαζαν τον σύγχρονο ερευνητή.

Το θαυμαστό αυτό κεφάλι που μιλούσε θα πρέπει να ήταν κατασκευασμένο «την ώρα της ένωσης των άστρων, που γίνεται ακριβώς τη στιγμή που όλοι οι πλανήτες αρχίζουν να γυρνούν». Φυσικά είπαν πως ο Πάπας είχε κατασκευάσει αυτό το μηχάνημα «γιατί βρισκόταν σε επαφή με τον διάβολο και του είχε ορκιστεί αιώνια πίστη». Δεν ήταν ζήτημα, ούτε του παρελθόντος, ούτε του παρόντος, ούτε του μέλλοντος. Αυτή η εφεύρεση είχε ξεπεράσει την ικανότητα του αντιπάλου της: ο διαβολικός «καθρέφτης του τοίχου» της βασίλισσας, ήταν ο προάγγελος των μοντέρνων μηχανικών κεφαλών.

Υπήρχαν άλλοι Ευρωπαίοι που να έχουν σχέση με την εταιρεία των Εννέα; Θα έπρεπε να περιμένουν το 19ο αιώνα για να πάρουν απάντηση σ' αυτό το ερώτημα μέσα από τα βιβλία του Γάλλου συγγραφέα Ζακολιό. Ο Ζακολιό ήταν πρόξενος της Γαλλίας στην Καλκούτα την εποχή της δεύτερης αυτοκρατορίας. Εκείνο τον καιρό, ο Ζακολιό έγραφε ένα έργο πολύ προηγμένο για την εποχή του που μπορούσε να συγκριθεί μόνο με το έργο του Ιουλίου Βερν. Πολλά από τα έργα του ήταν αφιερωμένα στα μεγάλα μυστικά της ανθρωπότητας. Το έργο του λεηλατήθηκε στην κυριολεξία από τους περισσότερους αποκρυφιστές, προφήτες και θαυματοποιούς εκείνης της εποχής. Η εργασία αυτή, τελείως ξεχασμένη στη Γαλλία, έγινε πασίγνωστη στη Ρωσία. Ο Ζακολιό είναι κατηγορηματικός: η εταιρεία των «Εννέα Αγνώστων» υπήρξε κι είναι πραγματικότητα. Αυτό που είναι ανησυχητικό είναι ότι αναφέρει στο έργο του τεχνικές, που ήταν αδύνατον να τις φανταστούν στα 1860 όπως π.χ. την απελευθέρωση της ενέργειας, τη στείρωση με ακτίνες και τον ψυχολογικό πόλεμο.

Ο Γερσέν, ένας από τους πιο στενούς συνεργάτες του Παστέρ και του Ρου, γνώριζε τις μυστικές αναφορές στη βιολογία, από ένα ταξίδι που είχε κάνει στο Μαδράς στα 1890 και σύμφωνα μ' αυτές τις αναφορές και ενδείξεις έφτιαξε τον ορό κατά της πανούκλας και της χολέρας. Το πρώτο εκλαϊκευμένο κείμενο που γράφτηκε για την ιστορία των «Εννέα Αγνώστων» ήταν στα 1927 με τη δημοσίευση του βιβλίου του Τ. Μούντι, που ήταν για 25 χρόνια μέλος της αγγλικής αστυνομίας στις Ινδίες. Το βιβλίο του ήταν κάτι μεταξύ ρομάντζου κι ανακριτικού κειμένου. Στο βιβλίο αυτό οι Εννέα Άγνωστοι χρησιμοποιούσαν μια σύνθετη γλώσσα. Καθένας απ' αυτούς είχε στην κατοχή του ένα βιβλίο που περιέγραφε μια επιστήμη με λεπτομέρεια.

Το πρώτο απ' αυτά τα βιβλία ήταν αφιερωμένο στην τεχνική προπαγάνδα και τον ψυχολογικό πόλεμο. «Απ' όλες τις επιστήμες», έγραφε ο Μούντι, «η πιο επικίνδυνη ήταν αυτή που μπορούσε να ελέγχει τη σκέψη των τρελών γιατί θα τους επέτρεπε να κυβερνήσουν τον κόσμο». Ας σημειωθεί ότι η «Γενική σημαντική» του Κορζίμπσκι δεν είδε το φως νωρίτερα από το 1937 και θα τελείωνε και ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος για ν' αρχίσει να χρησιμοποιείται στη Δύση η τεχνική της ψυχολογίας της γλώσσας, δηλαδή η προπαγάνδα.  Το πρώτο αμερικανικό κολλέγιο πάνω στη σημαντική ιδρύθηκε το 1950.

Το δεύτερο βιβλίο ήταν αφιερωμένο ειδικά στη φυσιολογία και περιέγραφε τον τρόπο που θα μπορούσε να σκοτώσει κανείς έναν άνθρωπο μόλις θα τον άγγιζε. Ο θάνατος θα προερχόταν από νευρική παράλυση. Μπορούμε να πούμε πως το τζούντο γεννήθηκε από τις συμβουλές αυτού του έργου. 

Το τρίτο μελετούσε τη μικροβιολογία.

Το τέταρτο ασχολείτο με την μετατροπή των μετάλλων. Η παράδοση λέει πως στους δίσεκτους χρόνους οι ναοί και οι θρησκευτικοί οργανισμοί  λάβαιναν μεγάλες ποσότητες χρυσού σαν βοήθημα, από μια μυστική πηγή. 

Το πέμπτο περιείχε όλες τις μελέτες που είχαν γίνει πάνω στις γήινες και εξωγήινες επικοινωνίες.

Το έκτο ασχολείτο με τα μυστικά της βαρύτητας.

Το έβδομο αναφερόταν στην πιο μεγάλη κοσμογονία που αφορούσε την ανθρωπότητα.

Το όγδοο αναφερόταν στο φως.

Το ένατο ήταν αφιερωμένο στην κοινωνιολογία και περιέγραφε την εξέλιξη και την κατάπτωση της κοινωνίας.

Στην παράδοση των Εννέα αποδίδεται το μυστήριο των νερών του Γάγγη. Πλήθος από προσκυνητές και αρρώστους με τις πιο φριχτές και παράξενες αρρώστιες έκαναν μπάνιο στα νερά του ποταμού με την ελπίδα να γιατρευτούν. Τα αγιασμένα νερά εξαγνίζουν τα πάντα. Την παράξενη αυτή ιδιότητα του ποταμού θέλησαν να την αποδώσουν στην ύπαρξη βακτηριδίων. Αλλά τότε γιατί δε γίνεται το ίδιο και σε άλλους ποταμούς, στον Βραχμαπούτρα, τον Αμαζόνιο ή τον Σηκουάνα;  Η υπόθεση της στείρωσης εμφανίζεται στο έργο του Ζακολιό εκατό χρόνια πριν υπάρξει καν η δυνατότητα να γνωρίζουν αυτό το φαινόμενο. Αυτές οι ακτινοβολίες προέρχονταν, σύμφωνα πάντα με τον Ζακολιό, από ένα μυστικό ναό που ήταν χτισμένος κάτω από την κοίτη του Γάγγη.

Εκτός από τις θρησκευτικές, κοινωνικές ή πολιτικές τους πεποιθήσεις που αποσιωπούσαν με μεγάλη επιμέλεια, οι Εννέα Άγνωστοι έδειχναν στον κόσμο ένα πρόσωπο που ενσάρκωνε τη γαλήνη και την προσήλωση στην επιστήμη. Αυτή η κρυφή εταιρεία, κυρίαρχη στη μοίρα της ανθρωπότητας που παράλληλα αρνιόταν να χρησιμοποιήσει αυτή της τη δύναμη, είναι ο πιο ωραίος ύμνος που γράφτηκε ποτέ στην απόλυτη ελευθερία. Ακοίμητοι φρουροί της κρυμμένης τους δόξας, οι Εννέα αυτοί άνθρωποι προσπαθούσαν να καλυτερέψουν συνεχώς τους πολιτισμούς των λαών, πάντα τολμηροί κι έτοιμοι να τρέξουν σε βοήθεια και πάντα κάτω από το πέπλο της σιωπής που είναι το μέτρο του ανθρώπινου μεγαλείου.

Οι Εννέα Άγνωστοι. Μύθος ή πραγματικότητα; Είναι το λιγότερο ένας μύθος υπέροχος, που έρχεται από τα βάθη των αιώνων κι είναι ταυτόχρονα ένας παφλασμός του μέλλοντος.


ΥΓ: Την παραπάνω παράδοση μπορούμε να την συγκρίνουμε με την παράδοση των Εννιά Αόρατων του Αγίου Όρους και να αντλήσουμε πολλά χρήσιμα συμπεράσματα...
Για αυτούς θα γράψω κάποια άλλη στιγμή...