Κυριακή, 30 Ιανουαρίου 2011

Τί Εστί Αποκρυφισμός (Β' Μέρος)


Ανατρέχοντας στην ιστορία της Απόκρυφης Επιστήμης το συμπέρασμα που βγαίνει με μια πρώτη ματιά δεν είναι ενθαρρυντικό. Για ποιο λόγο ο αποκρυφισμός έχει «αναδείξει» ένα σωρό τσαρλατάνους και ελάχιστες διάνοιες πρώτης ποιότητας; Το μεγαλείο των θεωριών του αποκρυφισμού εξευγενίζει την ανθρώπινη ζωή και μας δίνει τη δυνατότητα να αντικρίσουμε τις πράξεις μας και το πεπρωμένο μας με μία συμπαντική προοπτική. Αυτό το ολόλαμπρο φόντο, όμως, είναι άραγε το αστρικό διάστημα ή ένα ζωγραφισμένο καναβάτσο; Υπάρχει μονάχα ένα κριτήριο: να προχωρήσει κανείς με βήμα σταθερό μπροστά και να διαπιστώσει αν πραγματικά οι πέτρες της Ατραπού υπάρχουν κάτω από τα πόδια του και τον πονάνε ή αν απλά βρέθηκε στα βρώμικα παρασκήνια ενός θεάτρου.

Από πλευράς μου, αποπειράθηκα αυτό το πείραμα από την πρώτη μου επαφή με τον αποκρυφισμό. Είδα τα φανταχτερά χρώματα, τα βιβλία, τις διαλέξεις, τα απόκρυφα σύμβολα, τα αστρικά φαινόμενα, τις προσωπικές συζητήσεις κλπ. Είδα, με την πρώτη ματιά, ότι είχα να κάνω με ένα ζωγραφισμένο καμβά και προχώρησα μέσα, για να μπορώ να πω τη γνώμη μου πάνω σε αυτό. Τότε χρησιμοποίησα τη γνώση μου στην ψυχολογία, για να μπορέσω να βρεθώ πίσω από τη σκηνή και να εισχωρήσω στο νου και στα κίνητρα εκείνων που σκηνοθετούσαν το κουκλοθέατρο, που είχα προσκληθεί να παρακολουθήσω. Είδα τα σχοινιά από όπου κρεμόνταν οι μαριονέτες και το μηχανισμό που έφερνε στη σκηνή τον από μηχανής θεό, την κατάλληλη στιγμή. Είδα τον μάνατζερ να κοιτάζει πλάγια το ταμείο του θεάτρου και τον συγγραφέα με το αναθεωρημένο σενάριο του, τον παραγωγό σε διαβουλεύσεις με τον σκηνογράφο και τον φωτιστή, τους ηθοποιούς να πασχίζουν να μπουν στο πετσί του ρόλου τους και να ταυτιστούν με τον χαρακτήρα που υποδύονταν. Μετά, χώθηκα βαθύτερα, στα παρασκήνια. Είδα τις διάφορες εσωτερικές σχολές σαν τα καμαρίνια όπου οι ηθοποιοί μακιγιάρονται για τους ρόλους τους. Ανακάλυψα τη λιγδιασμένη και μαυρισμένη πέτρινη σκάλα από την οποία μπαίνουν οι ηθοποιοί και την κατέβηκα. Πέρασα από την πίσω πόρτα και βγήκα στα βρώμικα περίχωρα αυτής της θεατρούπολης, όπου γυναίκες και άντρες μάλωναν έξω από ναούς του αλκοόλ και όπου παιδιά μπουσούλαγαν μέσα στη λάσπη των πεζοδρομίων. Και τότε, ανασηκώνοντας τα μάτια μου για να τα ξεκουράσω από όλη αυτή την αθλιότητα, είδα ψηλά τα αληθινά αστέρια, με την απόμακρη και λαμπερή τους πραγματικότητα, που ήταν και αυτή απεικονισμένη στο ζωγραφισμένο σκηνικό του θεάτρου. Τότε, και μόνο τότε, διαπίστωσα πόσο σημαντικό ήταν αυτό το δράμα και συνειδητοποίησα ότι όλα τούτα δεν ήταν καρπός μιας απόπειρας που είχε σκοπό την εξαπάτηση αλλά μιας προσπάθειας που στόχευε στην απεικόνιση. Με χαρά, ταπεινότητα και ευγνωμοσύνη, επέστρεψα τότε στην κύρια είσοδο και πλήρωσα το τίμημα για μια θέση από όπου θα μπορούσα να παρακολουθήσω την ερμηνεία της ζωής που παρουσίαζαν εκεί. Είχα πάρει το μάθημα μου και είχα μάθει τη λειτουργία και τους περιορισμούς μιας μυητικής σχολής.

Πρέπει να κάνουμε μια διάκριση ανάμεσα στη συμβολική έκφραση των αφηρημένων ιδεών και στην πραγματική περιγραφή συγκεκριμένων αντικειμένων. Λέγεται για τα Μυστήρια, ότι οι Μύστες οδηγούσαν τον υποψήφιο από βαθμό σε βαθμό και του αποκάλυπταν όλο και πιο απόκρυφα σύμβολα της Θεότητας. Στο τέλος, όταν έπεφτε και το τελευταίο πέπλο, μπροστά στο μαθητή αποκαλυπτόταν ένα κενό ιερό, ενώ μια φωνή ψιθύριζε στο αυτί του: «Δεν υπάρχει Θεός !»

Όποιος έχει εισδύσει πίσω από την αυλαία, που είναι επίσης και το Παραπέτασμα του Ναού, γνωρίζει ότι αυτό είναι αλήθεια. Δεν υπάρχει κανένας Θεός που να πολεμάει στις μάχες και να οσφραίνεται το θυμίαμα των θυσιών. Υπάρχει, όμως, ο Λόγος. Και η φύση του Λόγου μπορεί να γίνει κατανοητή μόνο από εκείνους που μπορούν να διαλογιστούν μέσα στο κενό ιερό, που μπορούν δηλαδή να σκεφτούν χωρίς να χρησιμοποιούν σύμβολα. Η εκπαίδευση στους διάφορους βαθμούς είναι σχεδιασμένη έτσι ώστε ο νους να μαθαίνει να ανυψώνεται στην αφηρημένη και υπερβατική σκέψη, γιατί η κατανόηση αρχίζει από εκεί που τελειώνει η σκέψη. Όποιος δεν είναι ικανός να σύρει το πέπλο και να αποκαλύψει το άδειο ιερό, δεν μπορεί να διδάξει την απόκρυφη επιστήμη. Το ίδιο ισχύει και για όποιον αγνοεί ότι οι απόκρυφες διδασκαλίες δεν είναι παρά ένα αλγεβρικό σύστημα που δίνει στο νου τη δυνατότητα να λειτουργήσει πέρα από τα δεσμευτικά όρια της σκέψης. Αυτός που φαντάζεται ότι τα Πεδία, οι Ακτίνες και η Ιεραρχία υπάρχουν μέσα στο χωρόχρονο, δεν είναι μυημένος, και για αυτό δεν μπορεί να γίνει και μυητής άλλων.

Η διαφορά ανάμεσα στον «αποκρυφίζοντα» και στον αποκρυφιστή, είναι ότι ο πρώτος πιστεύει πως το άδυτο του ιερού περιέχει το Θεό, ενώ ο δεύτερος γνωρίζει ότι ο Θεός βρίσκεται μέσα μας. Ο πρώτος πιστεύει στην αποκάλυψη, ενώ ο δεύτερος στη συνειδητοποίηση. Ο πρώτος πιστεύει σε κάποιο ιδιαίτερο μήνυμα από το Δάσκαλο του, σε κάποιο ειδικό μαντάτο από τα Ουράνια, ο δεύτερος γνωρίζει ότι όλοι «εν Θεώ εσμέν». Ο πρώτος πιστεύει ότι το αστρικό πεδίο είναι αντικειμενική πραγματικότητα, ο δεύτερος γνωρίζει ότι πρόκειται για αντικειμενική φαντασία. Αυτό βεβαία, δε σημαίνει ότι το αστρικό πεδίο δεν υπάρχει. Σημαίνει απλά ότι η ψυχολογία της αντικειμενικής φαντασίας αποτελεί το θέμα της πραγματικής μελέτης του πρακτικού αποκρυφιστή. Αυτό μας φέρνει πίσω στο σημείο από όπου ξεκινήσαμε. Αξίζει τον κόπο να ασχοληθεί κανείς με τον αποκρυφισμό; Αξίζει τόσο πολύ ή τόσο λίγο, όσο τα μαθηματικά στα οποία αντιστοιχεί το υλικό πεδίο. Ο μαθηματικός ούτε ψωμί ζυμώνει, ούτε χωράφια σκάβει. Η επιστήμη του, όμως, είναι το θεμέλιο της γνώσης, για αυτό και πρέπει να ανάγονται σε μαθηματικούς όρους όλα τα πράγματα, προκείμενου να βρουν μια τελική και ακριβή έκφραση.

Ότι είναι τα μαθηματικά για την ύλη και τη δύναμη, είναι και η απόκρυφη επιστήμη για τη ζωή και τη συνείδηση. Και κατά πάσα πιθανότητα, δεν υπάρχει οριστική έκφραση ή σύνθεση, χωρίς τη χρήση των ανάλογων μεθόδων. Για αυτό υποστηρίζω ότι ο αποκρυφισμός έχει αξία. Από την άλλη μεριά ωστόσο, ορισμένα αποκρυφιστικά συστήματα δεν έχουν καμία αξία. Αν και το μυητικό σύστημα μπορεί να παρομοιαστεί με ένα αρχαίο θεατρικό δράμα, η διδασκαλία που περιέχει συχνά δεν μπορεί να παρομοιαστεί με δράματα αξίας, σαν τον Άμλετ, αλλά με έργα σαν το Δρα Τζέκυλ. Το 90% των αποκρυφιστικών βιβλίων έχουν συλληφθεί και γραφτεί με πολύ φτηνό πνεύμα και προσβάλλουν τη νοημοσύνη κάθε μορφωμένου ανθρώπου. Όσο καιρό τα αποκρυφιστικά δόγματα παρουσιάζονται μέσα από τέτοια ...έργα, δεν θα μπορέσουν ποτέ να απαιτήσουν το σεβασμό εκείνων που αξίζει να τα σέβονται.

Δεν πρέπει να δεχόμαστε την ανοησία για απλότητα ή τη διανοητική σύγχυση για βαθιά σοφία. Πολλά «εσωτερικά» βιβλία που σε κάνουν να ντρέπεσαι να πεις ότι είσαι αποκρυφιστής, έχουν γραφτεί με συνταγή διάφορα ανεπιβεβαίωτα μυστηριώδη φαινόμενα και λίγη σάλτσα από συναισθηματικό ανθρωπισμό. Βιβλία όπως η Αρχαία Σοφία, της Άννας Μπέζαντ αξίζουν, έστω και σαν φιλολογικά έργα το σεβασμό ακόμα κι εκείνων που δεν αποδέχονται τα συμπεράσματα τους. Μερικές, όμως, από τις εκδόσεις που έχουν δοθεί στον κόσμο στο όνομα της Απόκρυφης Επιστήμης, έχουν απαίσια γεύση και δεν χωνεύονται με τίποτα. Πρέπει να θυμόμαστε ότι η Ιερή Επιστήμη, σε αυτό το επίπεδο, υπάρχει μόνο μέσα στη συνείδηση των σπουδαστών της. Ο Κοσμικός Νόμος και οι απόκρυφες διδασκαλίες, όπως τις γνωρίζουμε, δεν είναι παρά η ανθρώπινη σύλληψη αυτού που υπερβαίνει την ικανότητα της άμεσης αντίληψης των ενσαρκωμένων ψυχών και δεν μπορεί να είναι τίποτα περισσότερο από μια απλή προσέγγιση, από μια απόπειρα να συλλάβει ο νους, με τη βοήθεια κάποιου σύμβολου, αυτό που από τη φύση του είναι ασύλληπτο.

Δεν υπάρχει κανένας Βασιλικός Δρόμος προς τη Μύηση. Υπάρχει μόνο το μονοπάτι που έχει ανοιχτεί από το διάβα αμέτρητων αναζητητών. Πάνω σε αυτό πρέπει να παλέψουμε όσο καλύτερα μπορούμε, με μοναδικό οδηγό την ύψιστη συνειδητοποίηση μας. Και αν το φως που υπάρχει μέσα μας σβήσει, πόσο βαθύ γίνεται αυτό το σκοτάδι; Οι αδελφότητες ή τα τάγματα πάνω στο φυσικό πεδίο, είναι όπως ακριβώς τα φτιάχνουμε εμείς. Οι Δάσκαλοι, στα αστρικά πεδία, είναι όπως τους φανταζόμαστε εμείς. Το Πνεύμα μπορεί να εργαστεί στο υλικό πεδίο μόνο μέσω της ανθρώπινης συνείδησης. Το αστρικό πεδίο είναι απλά μια σκέψη που έρχεται και παρέρχεται και ελευθερωνόμαστε από την κυριαρχία του μόνον όταν συνειδητοποιούμε την υποκειμενική φύση του.

Η απόκρυφη επιστήμη, με τη σωστή της έννοια, μας διδάσκει να θεωρούμε όλα τα πράγματα σαν καταστάσεις της συνείδησης. Μετά, μας δείχνει τον τρόπο με τον οποίο μπορούμε να ελέγχουμε τη συνείδηση υποκειμενικά. Στη συνέχεια, όταν έχουμε κατακτήσει τη μέθοδο του υποκειμενικού ελέγχου, ο έλεγχος μας σύντομα ανακλάται και αντικειμενικά. Μέσω αυτού του συνειδητού ελέγχου μπορούμε να χειριστούμε το πεδίο του ανθρώπινου νου. Πρόκειται για μια δυνατότητα που δεν είναι ούτε καλή ούτε κακή αυτή καθαυτή. Η ποιότητα της εξαρτάται από τον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιείται. Ο μυημένος της Δεξιάς Ατραπού, αφιερωμένος στην υπηρεσία της Θεότητος, χρησιμοποιεί τη δύναμη του αυτή αποκλειστικά για να βοηθήσει την ανθρώπινη συνείδηση να λάβει γνώση της Θεότητος μέσα στο καθετί. Χρησιμοποιεί τη γνώση του σχετικά με το νου, για να τον κάνει όργανο του Πνεύματος, σε αντίθεση με τον μυημένο της Αριστερής Ατραπού, ο οποίος χρησιμοποιεί αυτή τη γνώση για να κάνει το νου υπηρέτη των παθών του.

Ο αποκρυφισμός δεν αποτελεί ποτέ αυτοσκοπό ή απλή ικανοποίηση της νοητικής περιέργειας. Είναι το πιο ισχυρό όπλο στα χέρια της διάνοιας. Αξίζει, άραγε, οι άνθρωποι της καλής θέλησης να μάθουν να χειρίζονται αυτό το τρομερό ξίφος, το δίκοπο μαχαίρι; Όχι μόνο αξίζει, αλλά είναι και απαραίτητο για την ασφάλεια της ανθρώπινης φυλής, μια και έχουν μάθει να το χειρίζονται πολλοί άνθρωποι κακής θέλησης. Όταν κανείς βλέπει τι μπορούν να καταφέρουν εκείνοι που χρησιμοποιούν άσχημα τη γνώση της απόκρυφης όψης των πραγμάτων, νιώθει ότι καμία θυσία δεν είναι πολύ μεγάλη και κανένας κίνδυνος δεν είναι πολύ σοβαρός, προκειμένου να καταστεί ικανός να κρατήσει μια θέση στα οχυρώματα που χωρίζουν τις Δυνάμεις του Σκότους από τα αθώα τους θύματα.

Να γιατί πάντα θα βρίσκονται ψυχές που θα πιστεύουν ότι αξίζει να κάνουν τη Μεγάλη Θυσία, δηλαδή τη Μύηση και να προσφέρουν την αφοσίωση τους στην υπηρεσία των Δυνάμεων του Φωτός. Για να μπορέσουν αυτές οι Δυνάμεις να εκδηλωθούν στον κόσμο της μορφής, μέσα από τον αγωγό που μπορεί να τους ανοίξει η ανθρώπινη συνείδηση.
Dion Fortune, "Υγιής Αποκρυφισμός"

Σάββατο, 29 Ιανουαρίου 2011

Τί Εστί Αποκρυφισμός (Α' Μέρος)




Από όλους εκείνους που ενδιαφέρονται για τον αποκρυφισμό, ελάχιστοι είναι αυτοί που στέκονται για λίγο και αναρωτούνται τι πραγματικά είναι ο αποκρυφισμός. Ίσως να γνωρίζουν ότι η λέξη «απόκρυφο» σημαίνει το κρυμμένο ή ότι η λέξη «εσωτερικό», που συχνά χρησιμοποιείται σαν συνώνυμο, σημαίνει «για τους λίγους που είναι μέσα στα πράγματα». Αν βάλουν και τις δυο λέξεις μαζί, μπορούν ορθά να καταλήξουν στο συμπέρασμα ότι η απόκρυφη επιστήμη είναι ένας τομέας γνώσης, κρυμμένος από τους πολλούς και φυλαγμένος για τους λίγους.

Από τότε που η Μπλαβάτσκυ έσυρε το πέπλο του Ναού και η Θεοσοφική Εταιρεία επιχείρησε να εκλαϊκεύσει τη διδασκαλία των Αρχαίων Μυστηρίων, συγκεντρώθηκε γύρω από την Ιερή Επιστήμη ένα τεράστιο «σύννεφο» από φλυαρίες. Η φαντασία, απελευθερωμένη από τους περιορισμούς και τις απαιτήσεις της λογικής για αποδείξεις, άρχισε να καλπάζει ξέφρενα. Και οι χλευαστές του αποκρυφισμού απόκτησαν έτσι, άφθονο υλικό για τα εύλογα σχόλια τους.

Και όμως, ο σημερινός ψευτοαποκρυφισμός με τον αμφίβολο ψυχισμό, τις ατέλειωτες θεωρητικολογίες και τις «αποδείξεις» που καταρρίπτονται αστήρικτες ακόμα και με την πιο επιπόλαιη εξέταση, δεν είναι παρά λιγοστά πετραδάκια, που συσσωρεύονται γύρω από τους πρόποδες της Κορυφής του Οράματος. Όλα αυτά τα τιποτένια σκουπίδια δεν αξίζουν ούτε καν τον κόπο να συζητηθούν. Για να σχηματίσουμε μία σωστή εικόνα της Ιερής Επιστήμης, πρέπει να μελετήσουμε τα πρότυπα της και να προσπαθήσουμε να εισχωρήσουμε στις διάνοιες των μεγάλων μυστικιστών και των φωτισμένων. Τα έργα των τελευταίων μας δίνουν μαρτυρίες άμεσης γνώσης για τους κόσμους του υπεραισθητού.

Αφήνοντας κατά μέρος κάθε δογματική διδασκαλία, βρίσκουμε ότι υπάρχει ομοφωνία σε ορισμένα ζητήματα εμπειρίας. Υπάρχουν καταστάσεις συνείδησης που υπερβαίνουν τη φυσιολογική, κι όταν αυτές οι καταστάσεις κυριαρχούν, μπορούμε να διακρίνουμε μορφές ύπαρξης με τις οποίες δεν έχουμε καμία επαφή κάτω από «κανονικές συνθήκες». Όλοι οι διορατικοί συμφωνούν σε αυτό το σημείο. Μπορούμε επίσης, να θεωρήσουμε τις καταστάσεις αυτές σαν τη θεμελιώδη εμπειρία από την οποία πηγάζει η απόκρυφη επιστήμη.

Σε όλο τον κόσμο υπάρχουν παραδόσεις σχετικά με διάφορες υπερανθρώπινες οντότητες που δίδαξαν την απόκρυφη επιστήμη στις αρχαίες φυλές και ίδρυσαν τους πολιτισμούς τους. Αυτές οι αναφορές όμως, επειδή δεν μπορούν να επαληθευτούν σύμφωνα με τους κοινωνικά αποδεκτούς κανόνες μαρτυρίας, θα παραμεριστούν. Ας αποδεχτούμε λοιπόν (εφόσον κάτω από το βάρος των ενδείξεων που διαθέτουμε, δεν μπορούμε να το αρνηθούμε πεισματικά), ότι οι υπερφυσικές ικανότητες του ανθρώπινου νου αποκαλύπτουν ένα υπερφυσικό πεδίο εμπειρίας. Οι συσσωρευμένες υπερφυσικές εμπειρίες των ανθρώπων όλων των εποχών, είναι επιτεύγματα των υπερφυσικών ικανοτήτων του, που αναπτύχθηκαν σποραδικά στην ανθρωπότητα κι αποτέλεσαν το περιεχόμενο της απόκρυφης επιστήμης. Ωστόσο, η σποραδική ανάπτυξη των υπερφυσικών ικανοτήτων, είναι κι εκείνη που καθιστά δύσκολη την εμπεριστατωμένη απόδειξη.

Η φυσική επιστήμη στηρίζει τις αποδείξεις της στις πέντε αισθήσεις που διαθέτει κάθε φυσιολογικό ανθρώπινο πλάσμα. Η απόκρυφη επιστήμη υπόκειται στον έλεγχο ορισμένων αισθήσεων που σπάνια αναπτύσσονται στον κοινό άνθρωπο. Ο μέσος άνθρωπος είναι αναγκασμένος να στηρίζει τη γνώμη του για τα απόκρυφα θέματα, πάνω σε περιστασιακά στοιχεία. Η απόκρυφη επιστήμη, προορίζεται για τους λίγους εκείνους, που χάρη στην εκπαίδευση και τα φυσικά τους χαρίσματά τους έχουν τη δυνατότητα να την εκτιμήσουν.

Τον τελευταίο ενάμιση αιώνα όμως, άρχισε να παρατηρείται μια πλατιά «εξάπλωση» του κατώτερου ψυχισμού. Πολλοί άνθρωποι δοκίμασαν εμπειρίες που τους έκαναν να σκεφτούν και να αναρωτηθούν για διάφορες αλήθειες. Είχαν μια φευγαλέα αναλαμπή από κάτι που ξεπερνούσε και γκρέμιζε τους τέσσερις τοίχους της καθημερινής ζωής τους και για αυτό έπαψαν να ικανοποιούνται με τον ισχυρισμό ότι
«δεν υπάρχει τίποτα πέρα από αυτά που βλέπουμε με τα μάτια μας και αγγίζουμε με τα χέρια μας». Στην αναζήτηση τους μερικοί μπορεί να ακολουθήσουν το δρόμο της πειραματικής έρευνας, όπως έχουν κάνει οι πνευματιστές, φέρνοντας στην επιφάνεια μια τεράστια «συλλογή» φαινομένων των υπεραισθητών καταστάσεων ύπαρξης. Άλλοι, για να βρουν απάντηση στα ερωτηματικά τους, μπορεί να ανατρέξουν στην παράδοση.

Αν δεν μελετήσει κανείς τη φιλολογία του θέματος, δεν μπορεί να έχει την παραμικρή ιδέα της έκτασης της. Ξεκινάει από τις προφορικές παραδόσεις και τις μυθολογίες που αναπτύχθηκαν και συστηματοποιήθηκαν στην αρχαία φιλολογία και φτάνει μέχρι τα κείμενα των εκπαιδευμένων και μυημένων φιλοσόφων, που οι συλλογισμοί τους, τους οδήγησαν «πέρα από τα μικρά σύνορα του χωροχρόνου». Ωστόσο, πρέπει διαρκώς να θυμόμαστε ότι ο αποκρυφισμός είναι κάτι παραπάνω από φιλοσοφία ή επιστήμη. Είναι μια απέραντη έκταση εμπειριών και πραγματώσεων που απαιτούν συστηματοποίηση και ερμηνεία.

Μπορούμε να ορίσουμε τον αποκρυφισμό σαν μία προέκταση της ψυχολογίας, γιατί μελετάει ορισμένες ελάχιστα γνωστές όψεις του ανθρώπινου νου και της Φύσης. Τα ευρήματα του, σωστά εννοημένα και διατυπωμένα, ταιριάζουν με αυτά που αποτελούν ήδη κατεστημένο στην ψυχολογία και τη φυσική επιστήμη. Αυτή η αμοιβαία επιβεβαίωση πρέπει να είναι και το κριτήριο μας για τα «τεστ» και τον έλεγχο των καρπών της απόκρυφης επιστήμης. Δε θα πρέπει να υπάρχουν αντιφάσεις ανάμεσα στα ευρήματα της και σε αυτά της φυσικής επιστήμης, στα σημεία που η φυσική επιστήμη είναι σε θέση να ελέγξει.

Δεν πρέπει να μένουμε πια ικανοποιημένοι με τις αλλοπρόσαλλες αναφορές σε διάφορες ψυχικές εμπειρίες, για τη θεμελίωση των οποίων δεν παρέχεται ούτε ίχνος απόδειξης. Πρέπει να καταλάβουμε ότι τα αυθεντικά φαινόμενα αντέχουν στην εξέταση τους. Ερευνώντας αυτές τις ελάχιστα γνωστές όψεις του νου, καλό είναι να θυμόμαστε ότι έχουν τη δική τους τεχνική προσέγγισης και τη δική τους λειτουργία. Αν δεν είμαστε προετοιμασμένοι να τις πλησιάσουμε και να τις παρατηρήσουμε με αυτή την τεχνική, δεν πρόκειται να έχουμε ακριβή αποτελέσματα, όπως ακριβώς δεν θα είχαμε κι αν μελετούσαμε βακτηριολογία χρησιμοποιώντας ένα αστρονομικό τηλεσκόπιο.

Ο αποκρυφισμός, όμως, είναι κάτι περισσότερο από επιστήμη, για να εξεταστεί αντικειμενικά. Περιλαμβάνει και μια φιλοσοφία για τη ζωή, η οποία αντλείται από τις εμπειρίες που αυτός προσφέρει. Αυτή ακριβώς η φιλοσοφική ή θρησκευτική όψη του είναι εκείνη που προσελκύει τους περισσότερους από όσους αφιερώνονται σε αυτόν. Μέσα από την εμπειρία αυτών των σπάνιων καταστάσεων συνείδησης που εξετάζει, δημιουργείται μια τελείως διαφορετική στάση προς την αποκαλυμμένη πίστη, γιατί ο αναζητητής έχει πια εισδύσει στους κόσμους από όπου πηγάζουν οι αποκαλύψεις. Έτσι, οι αποκαλύψεις έχουν πια για αυτόν εντελώς διαφορετική σημασία και βαρύτητα. Δε στηρίζεται πια στην πίστη, έχει αποχτήσει προσωπική εμπειρία, και από αυτή την εμπειρία τείνει να διαμορφώσει μια πίστη σύμφωνα με την οποία φιλοδοξεί να συμμετάσχει και ο ίδιος στο έργο που συνήθως αποδίνεται στους άγιους και τους αγγέλους, και τους αγγελιοφόρους του Θεού.

Από αμνημόνευτα χρόνια, η εκπαίδευση και η διδασκαλία που δινότανε σε ειδικά επιλεγμένα άτομα, τα προόριζε για αυτό το σκοπό, και οι σχολές που είχαν αφιερωθεί σε αυτό το έργο ήταν και είναι γνωστές σαν Μυστηριακές Σχολές. Η εμπειρία των πιο σπάνιων από τα φυσικά φαινόμενα προκαλεί την πεποίθηση ότι τα φαινόμενα αυτά επηρεάζουν, κατά ένα λεπτό και δυσνόητο τρόπο, τη φυσιολογική ανθρώπινη ζωή πολύ περισσότερο από όσο νομίζουμε, ιδιαίτερα στον τομέα των ασθενειών και της θεραπείας τους. Αλλά εκτός από τη διδασκαλία σχετικά με τη φύση των αόρατων πεδίων ύπαρξης, οι Μυστηριακές Σχολές διδάσκουν το μεγάλο και θεμελιώδες δόγμα της μετενσάρκωσης, δηλαδή την «ταλάντευση» της ψυχής ανάμεσα στον ορατό και τον Αόρατο κόσμο. Είναι μια έννοια η οποία μεταβάλλει ολόκληρη τη στάση μας προς τη ζωή και, πάνω σε αυτό το σημείο, ο αποκρυφισμός δε διαθέτει μόνο μια φιλοσοφία, αλλά κι ένα ολόκληρο σύστημα ηθικής.

Για τον άνθρωπο που δεν αρκείται στις συμβατικές ερμηνείες μιας φιλοσοφίας και μιας επιστήμης περιορισμένης στη μαρτυρία των πέντε φυσικών αισθήσεων, ο αποκρυφισμός αποκαλύπτει μία πλούσια φλέβα χρυσού, που βρίσκεται εκεί για να εξορυχτεί. Οι θεωρίες του ρίχνουν φως πάνω σε κάθε πλευρά της ζωής και ερμηνεύουν πολλά από αυτά που παραμένουν ανεξήγητα από την εγκόσμια πλευρά και τοποθετούν τη θρησκεία στη βάση της εμπειρίας και όχι της τυφλής πίστης. Αυτά είναι τα δώρα που δέχεται ο άνθρωπος όταν ανοίγουν οι Πύλες των Μυστηρίων το άνοιγμα αυτό διαρκεί εδώ και εκατόν πενήντα χρόνια σχεδόν και μέχρι τώρα οι Πύλες έχουν ανοίξει διάπλατα, αφήνοντας να ξεπροβάλλουν λαμπρές αχτίδες φωτός...
 (Συνεχίζεται...)

Dion Fortune

Πέμπτη, 27 Ιανουαρίου 2011

Νίκολας Ραίριχ


(9 Οκτωβρίου, 1874 - 13 Δεκεμβρίου, 1947)


Ρώσος συμβολιστής ζωγράφος, ήταν ο πρωτότοκος γιος του δικηγόρου και συμβολαιογράφου Κονσταντίν Ραίριχ και της συζύγου του Μαρίας. Μεγαλωμένος στο άνετο περιβάλλον μιας μεσοαστικής ρωσικής οικογένειας, ο Νίκολας είχε το πλεονέκτημα της συχνής επαφής με συγγραφείς, καλλιτέχνες και επιστήμονες που επισκέπτονταν συχνά την οικογένεια, από τα παιδικά του μόλις χρόνια.

 Μόλις σε ηλικία 9 ετών ακολουθεί τον αρχαιολόγο Ιβανόφσκι στις ανασκαφές του σε ερείπια της περιοχής της Ιζβάρα. Τούτη η περιπέτεια της αποκάλυψης των μυστηρίων του παρελθόντος ανάβει μέσα του μια σπίθα ενδιαφέροντος για την αρχαιολογία, η οποία θα κρατήσει για όλη την υπόλοιπη ζωή του. Σε νεαρή ηλικία ακόμη έχει τη δική του συλλογή προϊστορικών αντικειμένων, νομισμάτων και ορυκτών και χτίζει το δικό του εργαστήρι για τη μελέτη των φυτών και των δέντρων. Την ίδια εποχή περίπου αποκαλύπτεται και το ταλέντο του στο σχέδιο. 

Στην ηλικία των 16 σκέπτεται πολύ σοβαρά να μπει στη Σχολή Καλών Τεχνών και να συνεχίσει την καριέρα του ως καλλιτέχνης. Ωστόσο, τούτη η επιθυμία του προσωρινά ανακόπτεται, καθώς η άποψη του πατέρα του είναι ότι πρέπει να ακολουθήσει τα δικά του βήματα στη Nομική Σχολή. Ο δρόμος του καλλιτέχνη δεν είναι ο κατάλληλος για ένα υπεύθυνο μέλος της κοινωνίας. Τελικά πατέρας και γιος καταλήγουν σε συμβιβασμό κι έτσι το φθινόπωρο του 1893 ο Νίκολας μπαίνει ταυτόχρονα στη Σχολή Καλών Τεχνών και τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Αγίας Πετρούπολης.

Μόλις τελείωσε την πτυχιακή του στο πανεπιστήμιο, ο Ραίριχ σχεδίασε ένα ταξίδι στην Ευρώπη για ένα χρόνο, προκειμένου να επισκεφθεί τα διάσημα μουσεία της και τα καλλιτεχνικά εργαστήρια του Βερολίνου και του Παρισιού. Λίγο πριν φύγει, όμως, γνώρισε την Έλενα Σαποσνίκοβα, κόρη του αρχιτέκτονα Σαποσνίκοφ και ανιψιά του συνθέτη Μουσόργκσκι. Οι δύο νέοι ένιωσαν μια αμοιβαία έλξη και όταν ο Νίκολας γύρισε από το ταξίδι του, ενώθηκαν με τα δεσμά του γάμου. Η Έλενα Pαίριχ ήταν μια χαρισματική γυναίκα, ταλαντούχα πιανίστρια και συγγραφέας αρκετών βιβλίων, ανάμεσα στα οποία περιλαμβάνεται το Θεμέλια του Βουδισμού και η ρωσική μετάφραση του έργου της Ε. Π. Μπλαβάτσκι Μυστική Δοξασiα. Η συλλογή της Γράμματα σε δύο τόμους είναι ένα παράδειγμα των στοχασμών που αντάλλαξε με αρκετούς φίλους, εχθρούς και συνεργάτες αντάμα. Αργότερα ο Νίκολας και η Έλενα Pαίριχ ίδρυσαν τον Οργανισμό της Άγκνι Γιόγκα, με τον οποίο φιλοδοξούσαν να αγκαλιάσουν και να συνθέσουν τις φιλοσοφίες και τις θρησκευτικές διδασκαλίες όλων των εποχών.

Ωστόσο, το νέο νοικοκυριό χρειαζόταν και σταθερό επάγγελμα. Έτσι, ο Νίκολας έκανε αίτηση και πήρε τη θέση του Γραμματέα της Σχολής που διέθετε η Εταιρία για την Ενθάρρυνση της Τέχνης. Αργότερα έγινε πρόεδρος και τούτη ήταν η πρώτη από τις πολλές θέσεις που κατέλαβε ο Pαίριχ ως δάσκαλος και ομιλητής για τις τέχνες. Με τη δουλειά του κατόρθωσε να βγάλει τη Σχολή από την ακαδημαϊκή μετριότητα, εισάγοντας ένα σύστημα εκπαίδευσης στην τέχνη επαναστατικό ακόμη και για τα σημερινά δεδομένα. Σύμφωνα με αυτό το σύστημα η διδασκαλία των τεχνών - όπως η ζωγραφική, η μουσική, το τραγούδι, ο χορός, το θέατρο - και οι αποκαλούμενες «βιομηχανικές τέχνες» - όπως η κεραμική, η ζωγραφική σε πορσελάνη και το μηχανικό σχέδιο - γίνεται κάτω από την ίδια στέγη σε ένα ευέλικτο και αποδοτικό πρόγραμμα σπουδών. Τούτη η γονιμοποιητική διασταύρωση των τεχνών είναι ενδεικτική του τρόπου με τον οποίο σκεπτόταν ο Νίκολας Ραίριχ.

Το 1902 οι Ραίριχ γιόρτασαν τη γέννηση του πρώτου γιου τους, Γεώργιου. Την ίδια εποχή ζωγράφισε και τα πρώτα του θρησκευτικά θέματα. Aνάμεσά τους τον Τελευταίο Άγγελο και τη Φλεγόμεvn Kάμιvο, θέματα στα οποία επέστρεψε αρκετές φορές σε μεταγενέστερες περιόδους. Σε πολλές περιπτώσεις, επίσης, αναφέρεται στο «θησαυρό», όπως στο Θησαυρός του Βουνού ή το Kρυμμένος Θησαυρός κ.λπ. Είναι ξεκάθαρο πως ο θησαυρός του δεν είναι υλικός. Αναφέρεται σε κρυμμένους πνευματικούς θησαυρούς, διαθέσιμους ωστόσο σε εκείνους που επιθυμούν να τους ξεθάψουν.

 Τον Μάιο του 1923 οι Ραίριχ ξεκίνησαν το ταξίδι τους για την Ινδία. Το Δεκέμβριο του 1923 άρχισαν μια περιοδεία σε πολιτιστικά κέντρα, συνάντησαν ινδούς επιστήμονες, ακαδημαϊκούς, καλλιτέχνες και συγγραφείς. Τέλος Δεκεμβρίου βρίσκονταν ήδη στο Σικίμ, στις νότιες πλαγιές των Ιμαλαϊων. Και μόνο από την ταχύτητα προσέγγισής τους φαίνεται πως τα Ιμαλάια ήταν εξαρχής το πρωταρχικό ενδιαφέρον τους. Από εκεί ξεκίνησαν τις εξερευνήσεις που τους έφεραν στο κινεζικό Τουρκεστάν, τα Αλτάι Όρη, τη Μογγολία και το Θιβέτ. Ήταν μια αποστολή σε αχαρτογράφητες περιοχές, στις οποίες σχεδίαζαν να μελετήσουν τις θρησκευτικές πεποιθήσεις, τις γλώσσες και τον πολιτισμό των ιθαγενών κατοίκων.

Οι εντυπώσεις του Ραίριχ για αυτή την πρώτη αποστολή στην Κεντρική Ασία βρίσκονται στο βιβλίο του, Η Καρδιά της Ασίας. Με τη ζωντανή του αφήγηση δημιουργεί έντονες εικόνες στον αναγνώστη για τα θαύματα αυτής της χώρας. Όμως, οι εικόνες πουθενά δεν είναι τόσο ζωντανές, όσο στους 500 πίνακες που προέκυψαν από τούτη τη διαδρομή. 

Στο έργο του Το Μεγάλο Πνεύμα των Ιμαλαϊων και σε άλλα της ίδιας σειράς, συναντάμε σύμβολα και φιλοσοφικές έννοιες που αποκαλύπτουν το μεγαλείο της Β. Ινδίας και της οροσειράς των Ιμαλαΐων. Στο Mοvοπάτι η μορφή του Χριστού οδηγεί μέσα από τις κορφές και τα απόκρημνα βράχια της οροσειράς, όντας μια μεταφορά για τα επικίνδυνα εμπόδια που συναντά ο ταξιδιώτης στο πνευματικό του ταξίδι. Με τον ίδιο τρόπο σε άλλα έργα του εμφανίζονται μορφές όπως ο Κύριος Μαϊτρέγια, ο Ρίγκτεν Τζιέπο της Μογγολίας ή ο Λευκός Μπουριάν των Αλτάι. Όλες αυτές οι μορφές είναι συνδεδεμένες με το μύθο του Κυβερνήτη της Σαμπάλα, «ο οποίος είναι προορισμένος να εμφανιστεί στη γη για την τελική αναμέτρηση, την ανανέωση της δημιουργίας και την αποκατάσταση της αγνότητας». 

Το μονοπάτι ήταν σκληρό και επικίνδυνο. Ο Ραίριχ διέσχισε 36 ορεινά περάσματα, κινούμενος σε υψόμετρο 6.000 έως 7.000 μ., πολύ κοντά στην αποκαλούμενη «ζώνη θανάτου». Πίστευε πως η τραχύτητα των βουνών βοηθούσε τον άνθρωπο να βρει το χαμένο του κουράγιο και να αναπτύξει πνευματική δύναμη. Παρόλα τα εμπόδια, όπου κι αν βρέθηκαν, η πίστη των Ραίριχ στην ουσιαστική καλοσύνη της ζωής και την πνευματικότητα του ανθρώπου ενισχύθηκε. Τα Λάβαρα της Avατολής, μια σειρά από 19 πίνακες, απεικονίζουν τους παγκόσμιους θρησκευτικούς ηγέτες, δίνοντας έμφαση στην ενότητα του θρησκευτικού μόχθου και των κοινών ριζών της ανθρώπινης πίστης.

Κεντρική μορφή των θεμάτων του Ραίριχ φαντάζει επίσης η γυναίκα και ο ρόλος της στην επερχόμενη νέα εποχή για την ανθρωπότητα. Οι απόψεις του αντανακλώνται σε αυτά που έγραψε η Έλενα Ραίριχ σε ένα φίλο το 1937:  

«...η γυναίκα θα έπρεπε να συνειδητοποιήσει ότι μέσα της υπάρχουν όλες οι δυνάμεις. Από τη στιγμή που θα αποτινάξει την αρχαία ύπνωση της φαινομενικά νόμιμης υποταγής της και νοητικής κατωτερότητας και ασχοληθεί με τη σφαιρική εκπαίδευσή της, σε συνεργασία με τον άνδρα θα δημιουργήσει ένα νέο κόσμο... ο Κόσμος επιβεβαιώνει το μεγαλείο της δημιουργικής αρχής στη γυναίκα. Η γυναίκα είναι η προσωποποίηση της φύσης και είναι η φύση που διδάσκει τον άνθρωπο και όχι το αντίθετο».

Στο τέλος αυτής της μεγάλης εξερεύνησής της η οικογένεια εγκαταστάθηκε το 1928 στην κοιλάδα Κούλου, σε υψίπεδο 2.000 μέτρων, σε ένα σημείο με εκπληκτική θέα της κοιλάδας και των κορυφών που την περιέβαλαν. Εκεί εγκατέστησαν το νοικοκυριό τους και την έδρα του Ινστιτούτου Έρευνας των Ιμαλαίων Ουρουσβάτι, το οποίο οργανώθηκε για να μελετήσει τα αποτελέσματα των ερευνών της αποστολής, καθώς και των οποιωνδήποτε μελλοντικών αποστολών. Οι δραστηριότητες του Ινστιτούτου περιελάμβαναν βοτανικές και εθνολογικές-γλωσσολογικές σπουδές, καθώς και την εξερεύνηση αρχαιολογικών τόπων. Υπό την καθοδήγηση του πατέρα τους οι δύο γιοι του Ραίριχ, ο Γεώργιος και ο Σβέτοσλαβ, δημιούργησαν μια συλλογή φαρμακευτικών βοτάνων, κάνοντας παράλληλα εκτεταμμένες μελέτες στη βοτανική και την παραδοσιακή ιατρική, όπως και για τη θιβετανική και κινεζική φαρμακοποιία.

Τον επόμενο χρόνο ο Ραίριχ επέστρεψε στη Νέα Υόρκη για το άνοιγμα του Μουσείου Ραίριχ. Εκεί, χρησιμοποιώντας τον Ερυθρό Σταυρό ως παράδειγμα, πρότεινε μια παγκόσμια συνθήκη για την προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς και κατά τη διάρκεια της ειρήνης και κατά τη διάρκεια του πολέμου. Συμβουλευόμενος δικηγόρους έφτιαξε το προσχέδιο μιας Διεθνούς Σύμβασης και ενός συμβόλου, του Λάβαρου της Ειρήνης. Το Λάβαρο της Ειρήνης δείχνει τρεις σφαίρες που περιβάλλονται από έναν κύκλο. Οι τρεις σφαίρες συμβολίζουν τη Θρησκεία, την Τέχνη και την Επιστήμη ως όψεις του Πολιτισμού, ο οποίος συμβολίζεται με τον περιβάλλοντα κύκλο. Τούτο το σύμβολο υπάρχει στη σφραγίδα του Ταμερλάνου, στη θιβετανική, καυκασιανή και σκανδιναβική κοσμηματοποιία, όπως επίσης σε ρωμαϊκά και βυζαντινά έργα τέχνης. Σε τούτο το σύμβολο και τη ρήση Pax Cultura (Πολιτιστική Ειρήνη), αποτυπώνεται το όραμα του Ραίριχ για την ανθρωπότητα. Όπως έγραψε:

«Ας είμαστε ενωμένοι! Θα ρωτήσετε με ποιο τρόπο; Θα συμφωνήσετε μαζί μου, με τον απλούστερο τρόπο της κοινής και ειλικρινούς γλώσσας. Ίσως στην Ομορφιά και τη Γνώση».

Οι προσπάθειές του οδήγησαν τελικά, τον Απρίλιο του 1936, στην υπογραφή της Συνθήκης Ραίριχ από όλα τα μέλη-κράτη της Παναμερικανικής Ένωσης στον Λευκό Οίκο της Ουάσινγκτον. Τούτη η συνθήκη είναι ακόμη εν ισχύ, ενώ πολλά άτομα, ομάδες και οργανισμοί προσπαθούν να προωθήσουν την κεντρική ιδέα της. Μάλιστα, για όλες αυτές τις προσπάθειές του προτάθηκε και ως υποψήφιος για το Νομπέλ Ειρήνης. Αργότερα ο μεγάλος ταξιδευτής επέστρεψε στο Κούλου. Πέθανε στις 13 Δεκεμβρίου του 1947. Το σώμα του αποτεφρώθηκε και οι στάκτες του θάφτηκαν σε μια πλαγιά των βουνών που τόσο αγάπησε και απεικόνισε στα περισσότερα από τα 7.000 έργα που άφησε πίσω του.


Τρίτη, 25 Ιανουαρίου 2011

Ο Κοσμικός Χριστός



Ο Χριστός δεν είναι ένα άτομο, αλλά μια Συμπαντική Αρχή, Κοσμική και Απρόσωπη.

Η διδασκαλία της Zend Avesta εκτός από την ομοιότητα με τις διδακτικές αρχές της Βίβλου των Νεκρών της Αιγύπτου, περιέχει την Αρχή Χριστός. Η Ιλιάδα του Ομήρου και η εβραϊκή Βίβλος, όπως και η γερμανική Έδδα και τα βιβλία των Σίβυλλων των Ρωμαίων, περιέχουν την ίδια Αρχή Χριστός. Αυτά είναι αρκετά για να δείξουμε ότι ο Χριστός είναι προγενέστερος του Ιησού της Ναζαρέτ.

Μεταξύ των Περσών, ο Χριστός είναι ο Ορμούζ, ο Αχούρα Μάζδα, τρομερός εχθρός του Αριμάν (Σατανάς) που φέρουμε μέσα μας.

Μεταξύ των Ινδών ο Χριστός είναι ο Κρίσνα και το Ευαγγέλιο του Κρίσνα είναι πολύ παρόμοιο με το Ευαγγέλιο του Ιησού της Ναζαρέτ. 

Μεταξύ των Αιγυπτίων, ο Χριστός είναι ο Όσιρις κι εκείνος που τον ενσάρκωνε ήταν πραγματικά ένας Οσιριοποιημένος. 

Μεταξύ των Κινέζων είναι ο Φου-Χσι, ο Κοσμικός Χριστός, ο οποίος έφτιαξε το I Ching, βιβλίο των νόμων και διόριζε δράκους υπουργούς.

Μεταξύ των Ελλήνων, ο Χριστός ονομάζεται Ζαγρεύς - Διόνυσος, ο Ανώτερος των θεών.

Μεταξύ των Αζτέκων είναι ο Κεξαλκόατλ, ο Μεξικανός Χριστός. 

Μεταξύ της γερμανικής Έδδα είναι ο Βάλντερ, ο Χριστός που δολοφόνησε ο Όντερ, ο θεός του πολέμου, με ένα βέλος από δέντρο mosdicus. 

Έτσι, θα μπορούσαμε να αναφέρουμε τον Χριστό σε πολλά αρχαία βιβλία και σε αρχαίες παραδόσεις που έρχονται χιλιάδες χρόνια πριν από τον Ιησού. Όλα αυτά μας προσκαλούν να δεχτούμε ότι ο Χριστός είναι μια Κοσμική Αρχή που βρίσκεται στις ουσιαστικές αρχές όλων των θρησκειών.

Πραγματικά υπάρχει μόνο μία θρησκεία, μοναδική και κοσμική. Αυτή η θρησκεία παίρνει διάφορες θρησκευτικές μορφές ανάλογα με τους καιρούς και τις ανάγκες της ανθρωπότητας. Έτσι λοιπόν, καταλήγουν παράλογες οι θρησκευτικές διαμάχες, γιατί κατά βάθος όλες είναι μοναδικές τροποποιήσεις της κοσμικής και συμπαντικής θρησκείας.

Η σύγχρονη ανθρωπότητα έχει κάνει το λάθος να ξεχωρίσει τον μεγάλο Δάσκαλο Ιησού από όλους τους προηγούμενους που σαν αυτόν επίσης Χριστικοποιήθηκαν. Αυτό έχει βλάψει την σημερινή ανθρωπότητα. Χρειαζόμαστε να καταλαβαίνουμε κάθε φορά και καλύτερα, ότι όλες οι θρησκείες είναι μία και μοναδική θρησκεία.

Η Μαρία, η μητέρα του Ιησού, είναι η ίδια η Ίσιδα, η Ήρα, η Δήμητρα, η Μάγια, η Κοσμική Μητέρα
ή Κουνταλίνι (Σεξουαλική Φωτιά) από την οποία γεννιέται πάντα ο Κοσμικός Χριστός.

Η Μαρία Μαγδαληνή είναι η ίδια η Ιστάρ, η Αφροδίτη, η Βένους.

Οι Μάρτυρες, οι Άγιοι, οι Άγιες, οι Άγγελοι, τα Δαιμόνια και τα Χερουβείμ είναι οι ίδιοι οι Θεοί,
Ημίθεοι, Τιτάνες και αγγελιαφόροι των Θεών στις Παγανιστικές μυθολογίες. Όλες οι θρησκευτικές Αρχές του Χριστιανισμού είναι Παγανιστικές και όταν 
θα έχουν εξαφανιστεί οι θρησκευτικές μορφές του σήμερα, οι αρχές τους θα αφομοιωθούν από τις καινούργιες θρησκευτικές μορφές του μέλλοντος.

Καθώς αυτό το κοσμικό Ον συνεργάζεται στενά με το Νόμο της Δράσης και της Αντίδρασης, η εργασία Του μέσ' από τον Μαιτρέγια θα προκαλέσει μιαν αντίδραση στις τωρινές χαώδεις και βίαιες συνθήκες και θα φέρει μια εποχή τόσης ειρήνης και συναισθηματικής ηρεμίας όσο είναι το μίσος και η βία που επικρατούν σήμερα.

Ο Χριστός έγινε η Ενσωμάτωση, μ' έναν εντελώς νέο και ισχυρό τρόπο, της ενέργειας που ονομάζουμε Αρχή του Χριστού ή Χριστική Συνείδηση – που είναι η ενέργεια της εξέλιξης αυτή καθεαυτή. Καθώς αυτή η ενέργεια εκλύεται από Εκείνον στον κόσμο, έχει αναπροσανατολίσει την ανθρωπότητα προς την πνευματική (όχι κατ' ανάγκη τη θρησκευτική) ζωή και μας έχει προετοιμάσει να Τον αναγνωρίσουμε και να Τον ακολουθήσουμε τώρα και ν' αποδεχτούμε την αρχή του μοιράσματος από κοινού των πόρων. Εκατομμύρια άνθρωποι ανταποκρίνονται σ' αυτή τη δυνατή ενέργεια σήμερα· αυτή μας αφυπνίζει στην πνευματική βάση της ζωής κι έτσι εκπληρώνεται ένας από τους τρόπους εμφάνισης του Χριστού – η εμφάνισή Του στις καρδιές των ανθρώπων. 

Ένα μεγάλο κοσμικό Ον, ο Αβατάρ της Σύνθεσης, έχει εισέλθει, μέσ' απ' το Χριστό, στην πλανητική μας ζωή. Ο Αβατάρ της Σύνθεσης ενσωματώνει τις ενέργειες της Θέλησης, της Αγάπης και της Νοημοσύνης, συν μιαν άλλη ενέργεια για την οποία δεν έχουμε ακόμα όνομα. Αυτή η Οντότητα δεν μπορεί να κατέβει χαμηλότερα από το νοητικό επίπεδο και απ' αυτό το επίπεδο διοχετεύει την τετραπλή της ενέργεια μέσ' από το Χριστό στον κόσμο.  

 "Έρχομαι ίνα ζωήν έχωσιν και περισσόν έχωσιν"

"Πολλές φορές Μ' έχετε ακούσει να λέω
ότι ο Ερχομός Μου σημαίνει αλλαγή.
Πιο συγκεκριμένα, η μεγαλύτερη αλλαγή
θα είναι στις καρδιές και στο νου των ανθρώπων,
γιατί η Επιστροφή Μου ανάμεσά σας είναι σημάδι
ότι οι άνθρωποι είναι έτοιμοι να δεχτούν νέα ζωή.
Αυτή τη Νέα Ζωή για τους ανθρώπους τη φέρνω περισσή.
Σε όλα τα επίπεδα αυτή η Ζωή θα ξεχυθεί,
φτάνοντας στις καρδιές και στις ψυχές και
στα σώματα των ανθρώπων,
φέρνοντάς τους πιο κοντά στην ίδια την Πηγή της Ζωής.
Το έργο Μου θα είναι να διοχετεύσω
αυτά τα Ύδατα της Ζωής μέσ' από σας.

Είμαι ο Υδροφόρος.
Είμαι η Υδρία της Αλήθειας.
Αυτή την Αλήθεια θα σας την αποκαλύψω
και θα σας ανυψώσω στην αληθινή σας φύση.
Είμαι ο Ποταμός.
Μέσα από Μένα ρέει το νέο ρεύμα Θεόδοτης Ζωής,
και αυτή τη Ζωή θα την προσφέρω σ' εσάς.
Έτσι μαζί θα περπατήσουμε στον Κήπο Μου,
θα μυρίσουμε το άρωμα των Λουλουδιών Μου,
και θα γνωρίσουμε τη χαρά της εγγύτητας με το Θεό.
Φίλοι Μου, αυτά τα πράγματα δεν είναι όνειρα.
Όλα αυτά θα είναι δικά σας.
Η Αποστολή Μου θα σας τα διασφαλίσει". 

Δικό Του έργο είναι να διοχετεύσει αυτά τα Ύδατα της Ζωής – σε πολλά επίπεδα: ως ζωή στο φυσικό επίπεδο, δίνοντας τροφή στα ίδια τα κύτταρα των σωμάτων μας· ως μια νέα ζωντάνια – αγάπη και φως μες στις καρδιές μας· και ως ζωή περισσή, ζωή πιο άφθονη – αγάπη, φως και δύναμη μέσα και πάνω από το κεφάλι των μαθητών του Χριστού, κάνοντάς τους ικανούς να συνεργάζονται πληρέστερα με το Σχέδιο που απορρέει από τη Σαμπάλλα, το "Κέντρο όπου η Θέληση του Θεού είναι γνωστή".
 

Κυριακή, 23 Ιανουαρίου 2011

Το Ηλιακό Φωνήεν Ιώτα



* Το φωνήεν Ιώτα.
* Το ένατο γράμμα του ελληνικού αλφάβητου.
* Ο Ήλιος.

Η κάθετος γραμμή του ψηφίου  αναπαριστά την Μονάδα, η οποία εκφράζει τον Ήλιο σαν Πατέρα των πάντων. Είναι ακόμη τo Ι στο μέσον ακριβώς της σειράς των επτά φωνηέντων, όπως ο Ήλιος βρίσκεται στο κέντρο του πλανητικού συστήματος αλλά και στο μέσον της μαγικής διάταξης των πλανητών. Ακόμη, στο ίδιο το όνομα του άστρου, το Ι υπάρχει ακριβώς στο μέσον της σειράς των πέντε γραμμάτων, με το φωνήεν Η να βρίσκεται αριστερά του (ο Άρης) και το Ο δεξιά του (η Αφροδίτη), όπως ακριβώς και μέσα στην πλανητική διάταξη.  

Ο μαγικός αριθμός του Ηλίου είναι το 6. Η αριθμητική αξία των γραμμάτων της λέξεως Φως, προστιθεμένων θεοσοφικά, δίνει ακριβώς τον αριθμό 6. (500+800+200=1500=15=6). 

Το ίδιο συμβαίνει και με τη λέξη Όφις, που είναι το όνομα του μυστικού συμβόλου του Ηλίου, η οποία περιέχει ακόμη το Ι (70+500+10+200=780=15=6).

Επίσης, στη λέξη Φαέθων, ένα επίθετο του Ηλίου στην ελληνική μυθολογία, παρατηρούμε το ίδιο: 500+1+5+9+800+50=1365=15=6

Η λέξη Ίασπις, πολύτιμος λίθος του Ηλίου, περιέχει δύο Ι και αριθμητικά δίνει και αυτή τον αριθμό 6: 10+1+200+80+10+200=501=6.

Το μαγικό τετράγωνο του Ηλίου είναι το 666, το οποίο με θεοσοφική πρόσθεση δίνει τον αριθμό 9, μια άλλη όψη της Μονάδος και ακόμη η θέση στην οποία βρίσκεται αριθμητικά το φωνήεν Ι μέσα στο αλφάβητο.

Το γράμμα Ι το συναντούμε μέσα σε λέξεις που σχετίζονται με τη φύση του Ηλίου, όπως Βασιλεύς, Πρίγκηψ, Μιχαήλ (αρχάγγελος του Ηλίου), Φοίνιξ κλπ. 

Στη γαλλική, αγγλική και γερμανική γλώσσα το Ι περιέχεται επίσης στη λέξη Βασιλεύς  (Roi, King, König). 

Ακόμη, βρίσκεται σε ονόματα ηλιακών θεοτήτων, όπως Όσιρις, Μίθρας και στο όνομα του Ιησού Χριστού.

Στο όνομα του φωτεινού ηλιακού έπους της Ηλιάδος. 

Στο όνομα του Ιάσονος, του αρχηγού της ομάδος που ξεκίνησε να κατακτήσει το Χρυσόμαλλο Δέρας. 

Στον Μίδα, τον αιώνια ερωτευμένο με το χρυσάφι, στους Ίνκα τους ηλιολάτρεις, που το όνομα τους σημαίνει ακριβώς "ηλιακοί".

"Υπάρχουν εικοσιδύο γράμματα, τα οποία είναι το θεμέλιο του κόσμου και όλων των δημιουργημάτων που περιέχει και τα οποία έχουν λάβει το όνομα τους μέσα του. Κάθετι που έχει λεχθεί και δημιουργηθεί προέρχεται από αυτά και κάθετι λαμβάνει το όνομά του και τις ιδιότητες του από τους συνδυασμούς των γραμμάτων αυτών".
(Κορνήλιος Αγρίππας)


Ν. Παπάζογλου, "Το Κλειδί της Λευκής Μαγείας"


~*~*~*~*~*~*~*~*~*~

Σημείωση: Το Ι αντιστοιχεί στο έκτο τσάκρα, το κέντρο άζνα ή τρίτο μάτι. Όταν προφέρεται "εσωτερικά" και μακρόσυρτα σε σχετικά υψηλά Herz, συγκεκριμένα στα 852 (όπου 8+5+2=15=6) και πάνω στη νότα λα (έκτη νότα), με τη σχετική εστίαση στο συγκεκριμένο τσάκρα τότε γίνεται η Υπερσύνδεση με τον Πατέρα ή Ανώτερη Εγωική Ψυχή ή Agni ή Ignis ή Φωτιά ή Φως...

Εύχομαι φωτεινές και φλεγόμενες Υπερσυνδέσεις !
 

Πέμπτη, 20 Ιανουαρίου 2011

Ο Μαγικός Θησαυρός Της Φύσης Του Εαυτού



Ήταν κάποτε ένας μοναχός ονόματι Σι Τζονγκ, ο οποίος έδωσε ένα πολύτιμο μαργαριτάρι στους Ουράνιους Κυβερνήτες των Πέντε Ναών, στην κορυφή του Σουμερού, για να το εκτιμήσουν.

- "Τι χρώμα έχει αυτός ο θησαυρός;" ρώτησε τους κυβερνήτες, δείχνοντας το μαργαριτάρι.

Ο καθένας εξέφρασε διαφορετική γνώμη σχτικά με το χρώμα. Ύστερα, ο Σι Τζονγκ έκρυψε το μαργαριτάρι πίσω από την πλάτη του και, απλώνοντας το άδειο χέρι του, είπε:

- "Τι χρώμα έχει αυτός ο θησαυρός;"

- "Αρκετά με αυτήν την ανοησία!" φώναξαν με μια φωνή οι κυβερνήτες, κοιτάζοντας την άδεια παλάμη του μοναχού. "Τίποτε! Για ποιο χρώμα μιλάς;"

- "Ακούστε", είπε ο Σι Τζονγκ, "μην το γυρίζετε ανάποδα. Όταν σας έδωσα το πιο πολύτιμο μαργαριτάρι στον κόσμο, για να το δείτε, ο καθένας σας βεβαίωσε ότι ήταν πράσινο ή κίτρινο ή κόκκινο ή άσπρο... τώρα, όταν σας έδωσα τον αληθινό θησαυρό, κανένας σας δεν τον αντιλήφθηκε. Είναι τόσο δύσκολο να δείτε αυτό που βρίσκεται ακριβώς μπροστά στα μάτια σας;"

Μόλις άκουσαν αυτά τα λόγια οι κυβερνήτες, έφτασαν στην αιφνίδια πραγμάτωση.


Σχόλιο: Το πολύτιμο μαργαριτάρι είναι ένα σύμβολο του φαινομενικού κόσμου, μέσω του οποίου ο μοναχός έδειξε έμμεσα τη φύση του εαυτού. Ο μαγικός θησαυρός της Φύσης είναι τόσο λαμπρός και θαυμαστός, ώστε κανένας δε μπορεί να τον περιγράψει με λόγια. Κάθετι που βλέπουν οι άνθρωποι, στην πραγματικότητα είναι απλώς χρώμα, που αντανακλάται στο νου τους και όχι η αρχική άχρωμη φύση του εαυτού. Όπως είπε ο Λάο Τσε, 
"τα πέντε χρώματα τυφλώνουν τα μάτια... τα σπάνια αποκτήματα υπονομεύουν την ηθική".

Τρίτη, 18 Ιανουαρίου 2011

Η Μια Φλόγα



Στην Αποκρυφιστική διδασκαλία, τα στοιχεία δεν είναι τα σύνθετα σώματα που είναι γνωστά στην επιστήμη ως πυρ, αήρ, ύδωρ και γη, και τα οποία αντιπροσωπεύουν τις γνωστές καταστάσεις της ύλης. Ο αιθέρας επίσης, δεν είναι το πέμπτο στοιχείο που επικαλείται η επιστήμη και εκείνο που υπέθετε ο Ισάακ Νεύτων ως πηγή όλων των άλλων στοιχείων. Τα στοιχεία στον αποκρυφισμό είναι κάτι διαφορετικό, και η απόκρυφη επιστήμη γνωρίζει πως όλα είναι τροποποιήσεις του Ενός και μόνου Στοιχείου, που είναι η Πηγή τους. Από αυτά τα πέντε στοιχεία, το πυρ είναι το πιο μυστικιστικό και το πιο θεϊκό. 

Τι λέει η εσωτερική διδασκαλία σχετικά με το ΠΥΡ;
Το Πυρ είναι ο πατέρας του Φωτός, το δε Φως είναι ο πατέρας της θερμότητας και του ζωτικού αέρα. Εάν αποκαλέσουμε την Απόλυτη Κρυμμένη Θεότητα με το όνομα "Σκότος" ή "Σκοτεινό Πυρ", τότε το Φως, ο Πρωτογεννημένος, είναι πραγματικά ο Πρώτος Αυτοσυνείδητος Θεός. Γιατί, τι άλλο είναι το Φως στην αρχέγονη ρίζα του (ως σκοτάδι) παρά η θεότητα που δίνει τη ζωή και φωτίζει τον κόσμο; Στην Απόκρυφη Διδασκαλία, το Σκότος είναι η ρίζα και η βάση του Φωτός. Είναι το Αγνό Πνεύμα που φαίνεται ως σκοτάδι μόνο στην ανθρώπινη αντίληψη και κατανόηση, διότι για τον Αποκρυφιστή, το Ροδόσταυρο και τον Καβαλιστή του Μεσαίωνα, η Συμπαντική Θεότητα είναι Σκότος, και από αυτό το Σκότος προβάλλει ο Λόγος με τις ακόλουθες όψεις του:

1) Βαρύτητα,
2) Φως, 
3) Θερμότητα και
4) Πυρ.

Σε αυτό, λοιπόν, "ζωή ην και η ζωή ην το φως των ανθρώπων" (Ιωάννης Α', 4), και το Φως είναι εκείνο το οποίο ήταν μια αφαίρεση και έγινε μια πραγματικότητα.

Κανείς δεν έχει δει το αληθινό ή αρχέγονο Φως. Ό,τι βλέπουμε δεν είναι παρά η ακτινοβολία του Φωτός, η αντανάκλαση των ακτινών του που γίνονται ολοένα υλικότερες και λιγότερο φωτεινές καθώς κατέρχονται στον κόσμο της μορφής και της ύλης. Επομένως, ο όρος Πυρ περιλαμβάνει και την έννοια του ΟΛΟΥ. Το Πυρ είναι η αόρατη θεότητα, ο "Πατήρ", και το εκδηλωμένο Φως είναι Θεός "ο Υιός", όπως και ο Ήλιος. Από την άποψη του Αποκρυφισμού, το πυρ είναι επίσης αιθέρας και ο αιθέρας γεννιέται από την Κίνηση. Η δε Κίνηση είναι το Αιώνιο, Σκοτεινό και Αόρατο Πυρ. Το Φως θέτει σε κίνηση και ελέγχει τα πάντα στη φύση, από τον ανώτατο αρχέγονο αιθέρα μέχρι το ελαχιστότατο μόριο του Χώρου.

Η ίδια η ΚΙΝΗΣΗ είναι αιώνια, και για τον εκδηλωμένο κόσμο μας, αποτελεί το άλφα και το ωμέγα όλων των φαινομένων του ηλεκτρισμού, γαλβανισμού, μαγνητισμού, της αίσθησης - νοητικής και φυσικής - της σκέψης, και ακόμη της ζωής στο φυσικό πεδίο. Έτσι, λοιπόν, το Πυρ στον υλικό κόσμο είναι η εκδήλωση της Κίνησης και της Ζωής. Μπορεί δε να αποκληθεί Ενότητα του Σύμπαντος. Το Αγνό Κοσμικό Πυρ είναι η θεότητα στη συμπαντική της υπόσταση, γιατί το κοσμικό πυρ ή η θερμότητα την οποία προκαλεί, περιέχεται σε κάθε υλικό άτομο και γίνεται αυτό το ίδιο το άτομο στην εκδηλωμένη φύση. Δεν υπάρχει ούτε ένα σωματίδιο στο Σύμπαν που να μην περιέχει εντός του το Πυρ.

Υπάρχει λοιπόν, μια βαθιά φιλοσοφία που βρίσκεται στη βάση της αρχαιότερης λατρείας στον κόσμο, της λατρείας του Ήλιου και του Πυρός. Το πυρ είναι η πιο τέλεια και αγνή αντανάκλαση, στον Ουρανό όσο και στη Γη, της ΜΙΑΣ ΦΛΟΓΑΣ. Είναι Ζωή και Θάνατος, η αρχή και το τέλος κάθε υλικού πράγματος. Είναι η θεία Ουσία. Έτσι, όχι μόνο οι Πυρολάτρες Πάρσοι αλλά ακόμη και οι νομαδικές φυλές της Αμερικής, που αυτό-αποκαλούνται "γεννημένοι από τη φωτιά", εμφανίζουν περισσότερη επιστημονικότητα στις πίστεις τους και περισσότερη αλήθεια στις προλήψεις τους, από ό,τι οι σύγχρονοι διανοητές της φυσικής επιστήμης και γνώσης. Αλλά από όλους τους μυστικιστές, οι Ροδόσταυροι και οι Καμπαλιστές ήταν εκείνοι που όρισαν το Πυρ με τον πιο ορθό και σωστό τρόπο. Ο χριστιανός που λέει: "Ο Θεός είναι ζων πυρ" και μιλάει για τις "γλώσσες Φωτιάς" της Πεντηκοστής, και για την "καιγόμενη βάτο" του Μωυσή, είναι το ίδιο πυρολάτρης όσο και οποιοσδήποτε "εθνικός".

~*~*~*~*~*~*~*~*~

- "Σήκωσε το κεφάλι σου, ω Λανού. Βλέπεις ένα ή αμέτρητα φώτα από πάνω σου να καίνε στο σκοτεινό, νυκτερινό ουρανό;"

- "Νοιώθω μια Φλόγα, ω Γκουρουντέβα, βλέπω αμέτρητους αναπόσπαστους σπινθήρες να λάμπουν μέσα της"

- "Σωστά απάντησες. Και τώρα κοίταξε γύρω σου και μέσα σου. Αυτό το φως που καίει μέσα σου, το νοιώθεις καθόλου διαφορετικό από το φως που λάμπει μέσα στους Αδελφούς σου;"

- "Δεν είναι διόλου διαφορετικό, παρόλο που ο φυλακισμένος είναι αλυσοδεμένος από το Κάρμα, και παρόλο που τα εξωτερικά του ενδύματα ξεγελούν αυτόν που έχει άγνοια και τον κάνουν να λέει: Η Ψυχή σου και η Ψυχή μου".

Σάββατο, 15 Ιανουαρίου 2011

Ο Τέλειος Γάμος



Ο Θεός σαν Πατέρας είναι Σοφία, ο Θεός σαν Μητέρα είναι Αγάπη. Ο Θεός σαν Πατέρας βρίσκεται στο μάτι της Σοφίας. Το μάτι της Σοφίας βρίσκεται τοποθετημένο στο μεσόφρυδο. Ο Θεός σαν Αγάπη βρίσκεται στον Ναό-Καρδιά.

Σοφία
και Αγάπη είναι οι δυο μπροστινές κολώνες της μεγάλης Λευκής Αδελφότητας. Να αγαπάς, πόσο όμορφο είναι να αγαπάς. Μόνο οι μεγάλες ψυχές μπορούν και ξέρουν να αγαπούν. Η αγάπη είναι άπειρη τρυφερότητα… Η αγάπη είναι η ζωή που πάλλεται σε κάθε άτομο όπως πάλλεται σε κάθε ήλιο. Την αγάπη δεν μπορούμε να την ορίσουμε, γιατί είναι η ίδια η Θεϊκή Μητέρα του κόσμου.

Η αγάπη γίνεται αισθητή βαθιά στην καρδιά. Είναι μια ηδονική βίωση, είναι μια φωτιά που αναλώνει, είναι θεϊκό κρασί, παραλήρημα για κείνον που το πίνει. Κανένας δεν έχει κατορθώσει ποτέ να ορίσει την αγάπη. Πρέπει να την ζούμε, πρέπει να την νιώθουμε. Μόνο οι μεγάλοι ερωτευμένοι ξέρουν τι είναι αυτό που ονομάζεται ΑΓΑΠΗ.
 
Ο ΤΕΛΕΙΟΣ ΓΑΜΟΣ είναι η ένωση δύο όντων που πραγματικά ξέρουν να αγαπούν. Για να υπάρχει πραγματική αγάπη, χρειάζεται να λατρεύονται ο άνδρας και η γυναίκα σε όλα τα επτά μεγάλα κοσμικά επίπεδα. Για να υπάρχει αγάπη χρειάζεται να υπάρχει μια πραγματική αρμονία των ψυχών στις τρεις σφαίρες της σκέψης, της συγκίνησης και της θέλησης. Όταν τα δύο όντα δονούνται αρμονικά στις σκέψεις τους, συγκινήσεις και θελήσεις τους, τότε ο Τέλειος Γάμος πραγματοποιείται στα επτά επίπεδα της Κοσμικής Συνείδησης.

Υπάρχουν γάμοι που ούτε καν φτάνουν στο αστρικό επίπεδο, τότε δεν υπάρχει ούτε η σεξουαλική έλξη. Αυτοί είναι πραγματικές αποτυχίες. Αυτού του είδους οι γάμοι βασίζονται αποκλειστικά στην γαμήλια διατύπωση. Μερικοί άνθρωποι ζουν μια έγγαμη ζωή στο φυσικό επίπεδο με έναν ορισμένο σύζυγο και στο διανοητικό επίπεδο ζουν μια έγγαμη ζωή με διαφορετικό σύζυγο. Πολύ σπάνια συναντάμε στην ζωή έναν Τέλειο Γάμο. Για να υπάρχει αγάπη χρειάζεται να υπάρχει αρμονία στη σφαίρα της σκέψης, όπως και στη συγκίνηση και τη θέληση.

Αυτοεξέτασε βαθειά τον εαυτό σου πριν παντρευτείς. Νιώθεις ικανός να δίνεις την τελευταία σταγόνα αίματος προς εκείνο το ον που λατρεύεις; Θα ήσουν ικανός να δίνεις την ζωή σου για να ζήσει το αγαπημένο ον; Συλλογίσου και διαλογίσου. Υπάρχει πραγματική συγγένεια σκέψεων, συγκινήσεων και θελήσεων με τον άνθρωπο που λατρεύεις; θυμήσου ότι αν δεν υπάρχει αυτή η απόλυτη συγγένεια, τότε ο γάμος σου αντί να είναι ουρανός θα είναι μια κόλαση. Μην αφήσεις να σε παρασύρει η επιθυμία. ΣΚΟΤΩΣΕ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΤΗΝ ΕΠΙΘΥΜΙΑ, ΑΛΛΑ ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΤΗΝ ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΔΕΝΤΡΟΥ ΤΟΥ ΠΕΙΡΑΣΜΟΥ ΤΗΣ ΕΠΙΘΥΜΙΑΣ.
 
Η αγάπη ξεκινάει από μία αστραπή ηδονικής συμπάθειας, ουσιαστικοποιείται με την άπειρη τρυφερότητα και συντίθεται σε υπέρτατη λατρεία. Ένας ΤΕΛΕΙΟΣ ΓΑΜΟΣ είναι η ένωση δύο όντων που λατρεύονται απόλυτα. Κοίτα τα μάτια του όντος που λατρεύεις, εξαφανίσου στην μακαριότητα των ματιών του, όμως αν θέλεις να είσαι ευτυχής, δεν πρέπει να αφήσεις να σε παρασύρει η επιθυμία. Μη συγχέεις ερωτευμένε άνθρωπε την αγάπη με το πάθος. Αυτοεξετάσου βαθιά. Επείγει να ξέρεις αν αυτή σου ανήκει πνευματικά. Είναι αναγκαίο να ξέρεις αν έχεις συγγένεια τελείως με αυτήν στους τρεις κόσμους: της σκέψης, συγκίνησης και θέλησης.

Με την τρομερή φωτιά της αγάπης μπορούμε να μετασχηματιζόμαστε σε θεούς για να εισχωρούμε γεμάτοι μεγαλοπρέπεια στο αμφιθέατρο της κοσμικής επιστήμης.

Ο ΘΕΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ Η ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ ΚΑΙ ΑΝΑΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ.

Τα ηδονικά λόγια της αγάπης οδηγούν στα θερμά φιλιά της λατρείας. Η σεξουαλική πράξη είναι η πραγματική μετουσίωση της αγάπης στον τρομερό ψυχοφυσιολογικό ρεαλισμό της δικής μας φύσης. Όταν ένας άνδρας και μια γυναίκα ενώνονται σεξουαλικά, κάτι δημιουργείται. Σε αυτές τις στιγμές της υπέρτατης λατρείας, αυτός και αυτή είναι πραγματικά ένα ερμαφρόδιτο ον με εξουσίες για να δημιουργεί σαν τους θεούς. Οι Ελωίμ είναι αρσενικό και θηλυκό. Ο άνδρας και η γυναίκα, ενωμένοι σεξουαλικά στην διάρκεια της υπέροχης έκστασης του έρωτα, είναι πραγματικά ένας Ελωίμ τρομερά θεϊκός.Σε αυτές τις στιγμές της σεξουαλικής ένωσης είμαστε πραγματικά στο LABORATORIUM - ORATORIUM της Αγίας Αλχημείας. Οι μεγάλοι διορατικοί μπορούν να δουν σε αυτές τις στιγμές το σεξουαλικό ζευγάρι τυλιγμένο σε  θεϊκές λάμψεις.

Όταν ο αλχημιστής έχει συμπληρώσει την δουλειά του στο πεδίο της φωτιάς, λαμβάνει την μύηση της Αφροδίτης. Ο γάμος της Ψυχής με τον Αμνό είναι η πιο μεγάλη γιορτή της Ψυχής. Εκείνος ο μεγάλος Κύριος του Φωτός εισέρχεται σε αυτήν. Αυτός ανθρωποποιείται, Αυτή θεοποιείται. Από αυτό το μείγμα του θεϊκού και του ανθρώπινου γίνεται αυτό που με τόση επιτυχία ονομάζεται Ο ΛΑΤΡΕΥΤΟΣ, Ο ΓΙΟΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ.

Ο άνδρας και η γυναίκα αγαπώντας ο ένας τον άλλον είναι πραγματικά δύο άρπες με θαυμάσιες αρμονίες, μια έκσταση δόξας, εκείνο που δεν μπορεί να οριστεί, γιατί αν οριστεί καταστρέφεται. ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΑΓΑΠΗ. 


Σαμαέλ Αούν Βεόρ, "Ο Τέλειος Γάμος"

Τετάρτη, 12 Ιανουαρίου 2011

Μορύα: Περί τροφής...


 
* Σωστά παρατηρήθηκε ότι για να προσαρμοσθεί ο οργανισμός από κρεατοφαγική σε φυτοφαγική δίαιτα χρειάζονται τρία χρόνια. Αν όμως για καθαρά φυσικές καταστάσεις είναι αναγκαία μια τέτοια περίοδος, δεν απαιτείται μικρότερος χρόνος για τη μεταμόρφωση της συνειδητότητας, εκτός αν καρμικές συνθήκες προσάγουν ειδικές δυνατότητες... Δεν φαίνεται παράξενο που αντιπαραθέτουμε την ηθική έννοια της καλοκαγαθίας στο ζήτημα της δίαιτας; Ευτυχώς, κάθε γιατρός θα μας υποστηρίξει γιατί η καλοσύνη είναι ο καλύτερος τρόπος για τη χώνευση. Οι άνθρωποι αγαπούν να υποστηρίζονται οι πνευματικές βάσεις με κάποια διαιτητική συμβουλή.

* Ιδιαίτερα όταν τρώτε δεν πρέπει να εντείνονται τα εσωτερικά πυρά. Υπάρχει λόγος που ορισμένοι άνθρωποι προτιμούν να τρώνε σιωπηλά. Στην καθημερινή ζωή έχουν πραγματικά διασκορπισθεί χρήσιμες πληροφορίες. Οι άνθρωποι σπάνια εφαρμόζουν χρήσιμες αλήθειες. Έτσι, για παράδειγμα, όχι μόνο αγοράζουν μεγάλο αριθμό πραγμάτων αλλά και τα χρησιμοποιούν αμέσως, ξεχνώντας ότι κάθε αντικείμενο φέρει πολύπλοκες επιστρώσεις. Η παλιά συνήθεια να λιβανίζεται κάθε νέο αντικείμενο έχει εμφανή λόγο. Η συνήθεια αυτή ήταν άλλωστε ένα μέτρο προφύλαξης όχι τόσο για τη φυσική επίστρωση, αλλά κυρίως τη λεπτοφυή, με όλες τις ψυχικές επιπτώσεις.

* Οτιδήποτε σάπιο δεν πρέπει να διατηρείται στα σπίτια. Οι ζυμώσεις ή τα λιμνάζοντα ύδατα προσελκύουν ανεπιθύμητες οντότητες. Όταν προχωρήσει η φωτογράφιση οντοτήτων του Λεπτοφυούς Κόσμου, θα γίνει δυνατή η αποτύπωση σε φιλμ, του περιβάλλοντος ενός κομματιού τυριού ή κρέατος και ενός φρέσκου τριαντάφυλλου. Καθιστώντας φανερά τα λογικά επιχειρήματα, θα φανεί ότι οι οντότητες που προσελκύονται από το κρέας είναι αποτρόπαιες. Αυτοί οι εραστές της αποσύνθεσης συνοδεύουν στο ίδιο το στόμα το φαγητό που νοστιμεύονται.

* Εκείνοι που προγραμματίζουν τη δίαιτα τους για μακρύ χρονικό διάστημα δεν πράττουν σοφά. Όντας καύσιμο, η τροφή πρέπει να καθορίζεται πρώτιστα από τις ανάγκες. Αλλά αυτές οι απαιτήσεις εκδηλώνονται σύμφωνα με τα κοσμικά ρεύματα. Η εκδήλωση ορισμένων κοσμικών ρευμάτων μπορεί σχεδόν να εξαλείψει την ανάγκη να γεμίσουμε το στομάχι ή το αντίθετο. Στη διάρκεια μιας έντασης των ρευμάτων η τροφή είναι ιδιαίτερα βλαβερή. Μπορεί να προκαλέσει αρρώστιες του συκωτιού και των νεφρών και εντερικές κράμπες.

* Για τη δημόσια υγεία πρέπει να φροντίσουμε ώστε οι τροφές να μην είναι μολυσμένες. Το υπερζυμωμένο τυρί και άλλα τρόφιμα γεμάτα από το δηλητήριο της αποσύνθεσης δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται. Το Πυρ απαιτεί καθαρό καύσιμο. 

* Ίσως η έβδομη βιταμίνη να είναι το Πυρ. Συχνά έχει δηλωθεί ότι ο καθαρός αέρας παρέχει πολύ περισσότερο ουσιαστική θρέψη από τον αέρα της πόλεως. Αλλά ως καθαρότητα πρέπει να εννοήσουμε μια ιδιαίτερα πύρινη περιεκτικότητα. Οι άνθρωποι στα βουνά μπορούν να ζουν περισσότερο χωρίς τροφή και χωρίς να χρειάζονται ύπνο. Η τροφή του πνεύματος, το Αγκνι, μπορεί να τους ικανοποιεί χωρίς την ανάγκη βαριών τροφών. Μελέτες πρέπει να γίνουν για τη θρέψη με πράνα πάνω στα υψώματα.
 
* Στο Θιβέτ τα άλογα τρέφονται με σάρκα λεοπάρδαλης για να γίνουν άγρια. Οι Ξατρίγιας της Rajputana ακολουθούσαν μια δίαιτα με κρέας για να διατηρήσουν το πολεμικό τους πνεύμα. Αυτά τα δύο παραδείγματα και μόνο δείχνουν τη σημασία της κρεατοφαγίας. Οι άνθρωποι δεν σφάζουν μεγάλους αριθμούς ζώων από αίσθηση λεπτότητας. Σαν τους τρωγλοδύτες, είναι έτοιμοι να καταβροχθίσουν αρκούδες. Πρέπει να κατανοηθεί ότι ο μαζικός σφαγιασμός των ζώων συνεχίζεται με πλήρη συνείδηση. Οι άνθρωποι γνωρίζουν ότι τα λαχανικά ή τα φρούτα δίνουν περισσότερη ζωτική ενέργεια από ό,τι μια κούπα αίμα και όμως προτιμούν να σερβίρονται με ματωμένο κρέας, απολαμβάνοντας τα μέγιστα αυτήν την χυδαιότητα. Δεν υπάρχει άλλο όνομα για αυτή την φρενίτιδα της καταναλώσεως αίματος. Οι άνθρωποι είναι τέλεια ενήμεροι ότι μια φούχτα σταριού ή κριθαριού αρκεί για να υποστηρίξει τη ζωή, αλλά το ζωικό τους ένστικτο προσπαθεί να σύρει το μυαλό τους πίσω σε μια κτηνώδη κατάσταση. Δεν προσπαθούν τα κτήνη να σχίσουν το λαρύγγι το ένα του άλλου; Μήπως δεν παρακινεί το σκοτάδι τους ανθρώπους στις ποταπότερες πράξεις; 

* Ας μην ξεχνάμε ότι οι μαζικοί σκοτωμοί, είτε γίνονται στον πόλεμο ή στο σφαγείο, μολύνουν εξ ίσου την ατμόσφαιρα και παραβιάζουν τον Λεπτοφυή Κόσμο. Πρέπει να συνειδητοποιηθεί ότι κάθε συνειδητή θανάτωση συγκλονίζει την όλη περιβάλλουσα ατμόσφαιρα. Επί πλέον, αυτές οι πράξεις ενισχύουν τις δυνάμεις του σκότους και του χάους, σπάζοντας το ρυθμό. Πρέπει να αποφύγει κανείς να διαταράσσει το Λεπτοφυή Κόσμο με οποιονδήποτε τρόπο. 

* Μπορούμε να επιτρέψουμε μια δίαιτα λαχανικών, αλευρώδους τροφής και γάλακτος, επίσης αυγών ολόφρεσκων και σε ρευστή κατάσταση. Γνωρίζετε πόσο απωθητική γίνεται η ίδια η θέα του κρέατος για τον οργανισμό που συνηθίζει σε μια χορτοφαγική δίαιτα. Έτσι, στην πράξη πρέπει να συνηθίσουμε τον εαυτό μας στην εκλέπτυνση και να θυμόμαστε ότι ακόμη και ένας ελέφαντας αυξάνει τη δύναμή του μόνο με φυτά. 

* Δεν πρέπει να νομίζουμε ότι οι άνθρωποι τρώνε κρέας εξ αιτίας της φτώχειας. Με μια ελάχιστη προσπάθεια μπορεί κανείς να επιτύχει μια δίαιτα λαχανικών. Εκτός αυτού, πολλά θρεπτικά βότανα και ρίζες δεν χρησιμοποιούνται. Θα μπορούσαμε να μάθουμε πολλά από ορισμένα ζώα. Ξέρουν πολύ περισσότερα για τις φυσικές τροφές από όσα ο άνθρωπος, ο κρεοφάγος. Μη σας ενδιαφέρει αν αυτός που αγαπά το αίμα χλευάζει την τροφή από λαχανικά. Μόνο θυμηθείτε τον, γιατί είναι από το σκοτάδι. Πολλοί είναι αδιάφοροι στο κρέας και εξαναγκάζονται σε αυτό μόνο από άσχημες οικιακές συνθήκες. Δεν εννοούμε αυτούς. Οικτίρουμε τους συνειδητούς βρικόλακες και τους νεκροφάγους. Συνεπώς να είσαστε πιο απλοί και πιο εκλεπτυσμένοι στη δίαιτά σας... 

* Δεν πρέπει κάποιος να επιστρέφει στην κρεοφαγία, αν ο οργανισμός έχει ήδη συνηθίσει τη χορτοφαγία. Μπορούν να υπάρξουν εξαιρέσεις μόνο λόγω πείνας. Αλλά συνήθως μια φούχτα καλαμπόκι ή ρύζι μπορεί να βρεθεί. Οι άνθρωποι συχνά δεν υποψιάζονται πόσο το κρέας μπορεί να συνθλίψει και να παραμορφώσει την αύρα. Αλλά η διαταραχή μπορεί να γίνει πιο αισθητή ιδιαίτερα όταν ο οργανισμός έχει συνηθίσει στα πλεονεκτήματα της χορτοφαγίας. Οι άνθρωποι καμιά φορά διακρίνουν λιγότερο από τα ζώα στο θέμα της τροφής και της ποιότητας της...
 
* Γενικά, δεν χρειάζεται τροφή στην ποσότητα που συνηθίζεται. Σοφά έχει λεχθεί ότι τι φαΐ είναι τα δεσμά του διαβόλου. Πολλές γενεές επιβαρύνθηκαν με την πολυφαγία, γι αυτό χρειάζεται προσοχή στην εφαρμογή των αντιμέτρων. Σε τελική ανάλυση περισσότεροι άνθρωποι χάνονται από τη λαιμαργία παρά από την πείνα. Αλλά απαιτείται πάντοτε μια βαθμιαία διαδικασία για το ξεπέρασμα του αταβισμού. Είναι αδύνατον να καταργήσουμε την πολυφαγία δια μιας αλλά μπορεί να υποδειχθεί ότι κάθε περισσή τροφή είναι περισσή.

* Η υπερβολική ισχνότητα αλλά και η παχυσαρκία είναι εξ ίσου βλαβερές για την άνοδο. Εξ ίσου εκμηδενίζουν την ψυχική ενέργεια. Το μέσο μονοπάτι δημιουργεί τις άριστες συνθήκες.

* Είναι λάθος οι άνθρωποι να μην προσέχουν τα αποτελέσματα της λήψης τροφής, ενώ είναι εκνευρισμένοι ή σε αναστάτωση. Με αυτή την άφρονα διαδικασία σχηματίζονται ισχυρά δηλητήρια. Περνούν πολλές ημέρες για να διαλυθεί το δηλητήριο αυτό. Πρέπει να θυμάστε ότι είναι προτιμότερη η πείνα από την επιβλαβή τροφή. Όταν υπάρχει εκνευρισμός και διέγερση, συνιστώ σαν αντίδοτο γάλα σε όλες τις μορφές του. Η σόδα δυναμώνει τη δράση του γάλακτος. Η ικανότητα αναγνώρισης της ανησυχίας, είναι κιόλας ένα αξιόλογο σήμα προς την εκπαίδευση της καρδιάς. Όταν υπάρχει ανησυχία, πρέπει κανείς να είναι ικανός να την εξουδετερώσει. Να θυμόσαστε επίσης σε ποιά έκταση τη νύχτα ο Διδάσκαλος στέλνει τις ακτίνες γιατί ακόμα και αυτές επιδρούν ισχυρότερα όταν αναγνωρίζονται. Η σιωπή των αρχαίων κατά το φαγητό είχε ιερή σημασία. Η κατανόηση εξάλλου της ιερότητος εμπεριείχε τη θεραπεία. Έτσι, η καρδιά και τα νεύρα συχνά ενδυναμώνονται από μια λογική ανάλωση τροφής. Δεν είμαστε λουκούλλειοι, αλλά κάθε ζωτική λειτουργία πρέπει να είναι ορθολογική. Πολλοί εργάτες δηλητηριάστηκαν. Οι Κινέζοι επιπλέον τάιζαν συχνά τον εχθρό με συκώτι ενός ταραγμένου κόκορα - τόσο επινοητική είναι η ανθρώπινη ποταπότητα. Στο Νέο όμως Κόσμο όλα πρέπει να κατευθύνονται στο Καλό.

* Γνωρίζετε ότι σε ένα υψόμετρο 3350 μέτρων το αστρικό σώμα αποκτά μια ιδιαίτερη ποιότητα. Παρόμοια, το κάθε υψόμετρο έχει μια σημασία για κάθε σώμα. Ίσως έχετε παρατηρήσει ότι σε ένα υψόμετρο 2130 μέτρων ο άνθρωπος μπορεί να μειώσει την ποσότητα της τροφής του, και η αναγκαιότητα αυτή βαθμιαία μειώνεται έως ότου σε ένα υψόμετρο 4900μ. εμφανίζει μια σημαντική διαφορά. Πέρα από ένα υψόμετρο 2750μ. δεν συμβουλεύω τη χρήση κρασιού, καφέ, πιπεριού και άλλων μπαχαρικών. Πάνω από τα 5200μ. ακόμα και το δυνατό τσάι δεν ενδείκνυται. Μαζί με τη μείωση της ανάγκης για τροφή, υπάρχει μια παράλληλη μείωση της ανάγκης για ύπνο. Μπορεί κανείς να θεωρήσει ότι δεν χρειάζονται πάνω από έξι ώρες. Και στα 6100μ. δεν απαιτούνται πάνω από τέσσερις ώρες. Έτσι μπορεί κανείς να κατανοήσει ότι σε μεγάλο ύψος μπορεί να παραμείνει σχεδόν χωρίς ύπνο και το θέμα της τροφής απαιτεί διαφορετική αντιμετώπιση.
 
* Τα βουνά είναι σημαντικά, επειδή ελευθερώνουν το άτομο από τις κατώτερες καταστάσεις της Γης. Πάνω στα ύψη μπορεί κανείς να αισθανθεί ότι έχει αναδυθεί από τις συνηθισμένες γήινες απαιτήσεις. Ασφαλώς αν, ακόμα και για το αστρικό σώμα, ένα υψόμετρο 3350μ. είναι σημαντικό, τότε κάθε 300μ. που προστίθενται ανυψώνουν το σώμα σε ειδικές συνθήκες. Θα ήταν ασυγχώρητο λάθος να προσπαθήσετε να προσαρμόσετε τεχνητά τις συνθήκες των βουνών στις δικές μας συνήθειες της Γης. Θυμηθείτε και εφαρμόστε...

* Όταν γίνεται έρευνα αύξησης ή μείωσης βάρους  χρησιμοποιείται η επίθεση χειρών. Αυτό σημαίνει ότι τα χέρια μεταδίδουν ορισμένη πύρινη ενέργεια. Αυτό είναι μόνο ένα συγκεκριμένο πύρινο βήμα. Το επόμενο θα είναι η μετάδοση πύρινης ενέργειας με το βλέμμα, όπου το ζήτημα της απόστασης θα είναι δευτερεύον. Έτσι, είναι δυνατόν να αυξηθεί ή να μειωθεί το βάρος ενός αντικειμένου από απόσταση. Στ' αλήθεια, αυτό θα ήταν μια ευχάριστη απασχόληση για έναν έμπορο!

* Η μαγνήτιση του νερού έχει πρακτικά εγκαταλειφθεί σήμερα και όμως στο όχι και τόσο απώτερο παρελθόν εχρησιμοποιείτο και για το φως και για το σκοτάδι. Η σημασία αυτής της μαγνήτισης είναι προφανής και δείχνει για ακόμη μια φορά το διάπυρο μιας τέτοιας διαδικασίας. Σαν ένα προληπτικό μέτρο, ένα κύπελλο με ένα άγνωστο ποτό εκαλύπτετο με το χέρι, με τη βεβαιότητα ότι το δέρμα θα αντανακλούσε τα συμπτώματα των δηλητηριωδών συστατικών. Επίσης, για τη μαγνήτιση, ύδατα σιδήρου και λιθίου εχρησιμοποιούντο ενώ όλες οι θειούχες μίξεις αποφεύγονταν. Στις πιο αρχαίες γραφές υπάρχουν αναφορές στη μεταβίβαση της σκέψης μέσω του νερού και του αγίου μύρου. Το γάλα δεν εχρησιμοποιείτο για τη μαγνήτιση στους αρχαίους καιρούς εξαιτίας των οργανικών του συστατικών. Αυτό ήταν ένα σφάλμα γιατί ιδιαίτερα το γάλα της αγελάδας είναι κατάλληλο για αυτόν τον σκοπό. Ο φόβος της λύσσας όμως κατά τους αρχαίους καιρούς, έκανε τους ανθρώπους να αποφεύγουν τη μαγνήτιση του.

* Στις μέρες μας, ο άνθρωπος διασταυρώνει φρούτα και φυτά χωρίς την κατάλληλη επίβλεψη αλλά θα πρέπει με μακροχρόνια πειράματα να παρατηρείται η πύρινη ουσία. Δε θα πρέπει να επεμβαίνει κανείς επιπόλαια στη δημιουργικότητα της φύσεως. Οι καλύτερες συμβουλές μπορούν να δοθούν από τον Πύρινο Κόσμο αλλά θα πρέπει κανείς να αναζητήσει αυτήν την ευεργεσία.

* Η εκλέπτυνση της καρδιάς καθιστά αναγκαία μια διατροφή χωρίς κρέας. Μια κατανόηση του Λεπτοφυούς κόσμου όχι μόνο καθιστά σαφή τη ζημιά που προκαλεί η αφομοίωση αποσυντιθέμενων  προϊόντων αλλά επιπλέον αποκαλύπτει ποιους "γείτονες" ελκύει η αποσύνθεση. Αληθινά, είναι δύσκολο να αποφασιστεί πού έγκειται η μεγαλύτερη βλάβη - από την αφομοίωση του κρέατος ή από το γεγονός ότι το κρέας προσελκύει ανεπιθύμητους καλεσμένους. Ακόμη και τα καπνιστά ή τα αποξηραμένα κρέατα, που είναι λιγότερο επιβλαβή, προσελκύουν εντούτοις με τη μυρωδιά τους "πεινασμένους" από τον Λεπτοφυή κόσμο και αν τους καλοδέχεται παράλληλα και απεχθής ομιλία, παράγονται οι πιο επιζήμιες συνέπειες...

* Έχετε ακούσει ότι πολλοί τρώνε σε σιωπή ή συνοδεύουν την τροφή με άξια συζήτηση. Βέβαια, η αποσύνθεση δεν επιτρέπεται. Ούτε τα λαχανικά δεν πρέπει να είναι σε τέτοια κατάσταση. Οι άνθρωποι χρειάζονται λίγα πράγματα - δυο φρούτα, λίγα δημητριακά και γάλα. Έτσι, όχι μόνο αποκαθαίρεται κανείς εσωτερικά αλλά απαλλάσσεται επίσης και από πολλούς γείτονες... Οι γιατροί που μελετούν τρόπους αντιμετώπισης του καρκίνου και των χολόλιθων, δεν είναι αναγκαίο να προσέξουν αυτές τις στοιχειώδεις προφυλάξεις; 

 Διδάσκαλος Μορύα