Σάββατο, 27 Ιουνίου 2009

Alex Grey


Ο Alex Grey είναι ένας Αμερικανός καλλιτέχνης ειδικευμένος στην πνευματική, ψυχεδελική ή οραματική τέχνη, η οποία κάποιες φορές σχετίζεται με το κίνημα της Νέας Εποχής. Η δουλειά του συμπεριλαμβάνει μια ποικιλία μορφών έκφρασης όπως παραστατική τέχνη, καλλιτεχνικές τρισδιάστατες εγκαταστάσεις, γλυπτική, οραματική τέχνη και ζωγραφική. Ο Grey είναι μέλος του Integral Institute. Ο ίδιος και η γυναίκα του Allyson Grey είναι ιδρυτές του Chapel of Sacred Mirrors, ένα μη κερδοσκοπικό ίδρυμα, που υποστηρίζει την Οραματική Τέχνη στη Νέα Υόρκη.

Η δουλειά του είναι πραγματικά μοναδική. Αρχέγονοι συμβολισμοί, ιδιόμορφος και περίπλοκος φωτισμός των έργων του, λεπτομερής και διαυγής απεικόνιση της ανθρώπινης φυσικής και μεταφυσικής ανατομίας. Ένα ταξίδι στα κρυμμένα σύμπαντα της ανθρώπινης ψυχής, που τόσο ξεκάθαρα γίνονται όταν τα αντικρίζουμε χωρίς φόβο, αντιλαμβανόμενοι τη σύνδεση μας με την Ολότητα.

Τρίτη, 16 Ιουνίου 2009

Ο Ρομπέν Των Καμμένων Δασών

Από ότι φαίνεται καλοκαίρι και φωτιά πάνε μαζί τα τελευταία χρόνια. Γνωρίζω, όμως, βαθιά μέσα μου ότι αυτές οι εκδηλώσεις πυρός, ακόμη και όταν τις προκαλεί ανθρώπου χέρι, δεν είναι παρά το Βάπτισμα του Πυρός από το οποίο όλοι θα περάσουμε. Πιστεύω ακράδαντα ότι η Μάνα Γη δεν είναι έρμαιο της ματαιοδοξίας και ασέβειας μας. Άλλωστε γι' αυτήν, οι πυρκαγιές αφορούν την επιδερμίδα της, που ξανά θα αποκαταστήσει ή θα αναπροσαρμόσει. Τις συνέπειες τις δεχόμαστε εμείς. Εξάλλου, πρώτα θα εκλείψει το ανθρώπινο είδος και μετά θα καταστραφεί η Γη...

Ποτέ δεν ξεχνώ ότι μετά την καταστροφή έπεται η Αναγέννηση.

Πάντα θα θυμάμαι ότι ο πάλαι ποτέ Ρομπέν των Δασών θα είναι εδώ, ακόμη και αν μετονομαστεί σε Ρομπέν των Καμμένων Δασών.

Αφιερωμένο σε όλους τους ρομαντικούς μπλογκερίστες που κρύβουν στην καρδιά τους κάτι από τον μυθικό Ρομπέν!


Σάββατο, 13 Ιουνίου 2009

O Ναός Των Δελφινιών


"Αναδυόμαστε από τα υδάτινα βάθη της εσωτερικής αβύσσου της οντότητας σας.
Ερχόμαστε στο προσκήνιο, για να σας βοηθήσουμε να αναπνεύσετε βαθιά. Ξεχάστε τον ανθρώπινο αέρα και αναπνεύστε βαθιά με την καρδιά σας. Για πολύ μεγάλο διάστημα κάθεστε ως άνθρωποι στην ακρογιαλιά και παρακολουθείτε τις άλλες όψεις του εαυτού σας να παίζουν, να απολαμβάνουν και να κολυμπούν μέσα στα ύδατα της ζωής. Για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα έχετε κρατήσει τον εαυτό σας μέσα σε κοστούμια και φερμουάρ και σε παπούτσια, την στιγμή που η Ουσία αυτού που είστε, απλώς θέλει να απελευθερωθεί.
 

Πολλοί από εσάς έχετε δουλέψει στους «Ναούς των Δελφινιών και της Μερ» στην αρχαία Ατλαντίδα. Έχετε αναμίξει τις ενέργειές σας μαζί μας και έχετε μεταμορφωθεί σε Δελφίνι, σε δάσκαλο Φάλαινα κι έχετε περάσει επτά ημέρες μέσα στην κοιλιά της φάλαινας - όχι σαν φαγητό - αλλά σαν μαθητές. Μέσα στην ύπαρξή σας ζει η Μερ (η θάλασσα), ο Μερ-άνδρας, η Μερ-γυναίκα. Η θάλασσα είναι μέρος της ίδιας της ουσίας της ύπαρξής σας, ζει μέσα σας. Ακούστε μέσα σας, πώς τα κύματα του Αρχαίου Ωκεανού ξεσπάνε πάνω στους τοίχους στη βάση του ναού. Ακούστε τους ήχους των πουλιών κι ακούστε και τον ήχο της καρδιάς σας, καθώς εμείς (τα Δελφίνια) σας συνοδεύουμε πίσω στο χρόνο, σε έναν χρόνο όπου υπήρξατε πιο ρευστοί, σε έναν χρόνο που υπήρξατε ευλύγιστοι και εύκαμπτοι.

Η ενέργεια του παιχνιδιού είναι κάτι το οποίο έχετε ξεχάσει, καθώς είστε τόσο απασχολημένοι με το να μεγαλώνετε, τόσο απασχολημένοι με το να είστε επίσημοι, τόσο απασχολημένοι με το να υποδύεστε τον τίτλο της δουλειάς σας, τον τίτλο του ονόματός σας, αλλά όχι τον «τίτλο της ψυχής σας». Σας ζητάμε να απογυμνωθείτε και να επιτρέψετε στην λαμπερή ουσία του ουράνιου Δελφινιού σας να βγει στην επιφάνεια.

Ανοίξτε τα τσάκρα σας κι επιτρέψτε μας να τα ευθυγραμμίσουμε. Φανταστείτε έναν από μας, από τη δική σας οικογένεια Δελφινιών, να στέκεται μπροστά σας, σώμα με σώμα, τσάκρα με τσάκρα, καρδιά με καρδιά, καθώς αναμιγνυόμαστε και γινόμαστε Ένα. Έχετε ξεχάσει πόσο απλή είναι η ζωή, έχετε ξεχάσει ότι όλες σας οι ανάγκες μπορούν και θα εκπληρωθούν μόνο, όταν το πιστέψετε, ότι έτσι θα γίνει. Έχετε ξεχάσει όλη την αγάπη που κρατάτε μέσα στην ύπαρξή σας. Αυτή η αγάπη δεν είναι μόνο για τους συντρόφους της καρδιάς σας ή για τους συγγενείς σας εξ αίματος, αλλά επίσης για όλους πάνω και μέσα στον κόσμο. Έχετε ξεχάσει να αναγνωρίζετε τα αδέλφια σας στο ίδιο μέρος της θάλασσας όπου ζείτε, στη γειτονιά σας, στην πόλη σας και στη χώρα σας· κι αυτοί είναι δική σας οικογένεια. Σε κάποιο βαθμό οι κραδασμοί τους είναι ίδιοι με τους δικούς σας, ακόμα κι αν δεν έχουν μια καθαρή αυλή, ένα καθαρό σπίτι ή καθαρά παιδιά. Καθρεφτίζετε ο ένας τον άλλον σε κάθε δρόμο που ζείτε.

Στην Μητέρα Ωκεανό δεν υπάρχουν φράχτες, ούτε τοίχοι και πόρτες που να κρατούν οτιδήποτε έξω, ούτε και μέσα, τα πάντα είναι μέρος όλων των άλλων. Δεν έχουμε εχθρούς στον ωκεανό, γιατί έτσι πιστεύουμε. Ακόμα και αυτοί που θα ήθελαν να μας δουν ως λεία τους, δεν το κάνουν - γιατί εμείς δεν έχουμε τέτοια πρόθεση. Πιστεύουμε ότι δεν κινδυνεύουμε από τον άνθρωπο, από τους καρχαρίες κι από τα μεγαλύτερα μέλη των δικών μας οικογενειών. Κι έτσι είναι. Τα ύδατα του πλανήτη σας γεμίζουν ολοένα και περισσότερο με βρώμικο πλαγκτόν, με τοξίνες που αν και έχουν θαφτεί εδώ και καιρό, βρήκαν τελικά τον δρόμο τους προς την επιφάνεια. Καθώς όλο και περισσότερες εκρήξεις συμβαίνουν και οι απόρροιες τους έρχονται από το Αστέρι σας (τον Ήλιο), αυξάνεται η θερμοκρασία των ωκεανών, που χρησιμοποιούνται ως αγωγοί και των ίδιων των υδάτων, μέσα στα οποία ζούμε.

Ο χρόνος παραμονής μας στη γη όλο και λιγοστεύει. Καθώς τα πλεούμενα, οι εποχές και οι ακτινοβολίες αλλάζουν σε τέτοιο βαθμό, ώστε να μην βρισκόμαστε πλέον σε ένα περιβάλλον, το οποίο να μπορούμε να ανεχτούμε. Αλλά καθώς αναχωρούμε για τα ανώτερα βασίλεια, σας ζητάμε να μην ξεχάσετε ποτέ ποιοι είμαστε - γιατί είμαστε εσείς. Και ακόμα κι αν δεν μας βλέπετε συνέχεια στους υδάτινους ορίζοντές σας, μέσα στην πρωινή πάχνη των ωκεανών ή τα απογευματινά ηλιοβασιλέματα στα ποτάμια, είμαστε εκεί.

Δεν είμαστε εδώ για τους εαυτούς μας, ούτε και ποτέ ήμασταν. Είμαστε εδώ για εσάς. Τελικά (πιο σύντομα από ό,τι πιστεύετε) θα συνειδητοποιήσετε, ότι βρίσκεστε μέσα σε όλα τα είδη και όλα τα είδη βρίσκονται μέσα σας. Τότε δεν θα υπάρχει ανάγκη για εμάς να συνεχίσουμε τις διδασκαλίες μας σε φυσική μορφή. Τα εξελικτικά σχήματα θα προχωρήσουν στο επόμενο στάδιο. Νέα πλάσματα, τα οποία για καιρό ήταν κρυμμένα, θα αναδυθούν και θα έρθουν στο προσκήνιο. Να μη φοβάστε τα πλάσματα του πλανήτη σας, γιατί όλα έχουν δημιουργηθεί από εσάς, για εσάς και με εσάς κατά νου. Ακόμα και τα πράγματα που είναι θανατηφόρα για εσάς, δείτε τα ως τα θεϊκά δημιουργήματα που αποτελούν. Να μην σκοτώνετε ένα είδος, για να σώσετε κάποιο άλλο. Είμαστε τα Δελφίνια. Αναχωρούμε από αυτό το σώμα, αλλά μένουμε μαζί σας. Να θυμάστε τα λόγια μας".

Gillian MacBeth-Louthan μετάφραση - α γ γ ε λ ο π ο λ ι ς


Πέμπτη, 11 Ιουνίου 2009

Ντανταϊσμός


Στη διάρκεια του πρώτου παγκοσμίου πολέμου εμφανίστηκε ένα ρεύμα αναζήτησης θεμάτων και περιεχομένου για τη ζωγραφική από τον κόσμο της φαντασίας. Η Ζυρίχη, στην ουδέτερη Ελβετία, ήταν ένα σημαντικό καλλιτεχνικό κέντρο, στο οποίο αναπτύχθηκε η ζωγραφική, η λογοτεχνία, ακόμη και η μουσική του φανταστικού και του παράλογου. Στην πόλη αυτή έτυχε να συναντηθούν το 1915 πολλοί νεαροί καλλιτέχνες, σχεδόν όλοι σε ηλικία μεταξύ 20 και 30 ετών, εξόριστοι λόγω του πολέμου που σάρωνε την Ευρώπη. Ανάμεσά τους ήταν οι Γερμανοί συγγραφείς Hugo Ball και Richard Huelsenbeck, οι Ρουμάνοι Tristan Tzara ( ποιητής ) και Marcel Janco (ζωγράφος - γλύπτης), ο Αλσατός ζωγράφος, γλύπτης και ποιητής Jean Arp και ο Γερμανός ζωγράφος Hans Richter, που θα γινόταν ένας σημαντικός πειραματικός κινηματογραφιστής.



Με το ντανταϊσμό της Ζυρίχης συνδέθηκαν πολλοί άλλοι ποιητές και ζωγράφοι, αλλά αυτοί ήταν οι ηγέτες του κινήματος. Με τις διαδηλώσεις τους, τις δημόσιες απαγγελίες ποιημάτων, τις συναυλίες θορύβου, τις εκθέσεις ζωγραφικής και τις δημοσιεύσεις επιτέθηκαν εναντίον όλων των παραδόσεων και προκαταλήψεων της δυτικής τέχνης και λογοτεχνίας.


Συγκεντρωμένοι στη Ζυρίχη, οι νεαροί αυτοί άνδρες και γυναίκες, όπως η Ελβετίδα ζωγράφος και σχεδιάστρια Sophie Taeuber- Arp, θέλησαν να εκφράσουν την αντίθεση τους στη μαζική υστερία και τον παραλογισμό ενός παγκοσμίου πολέμου, μέσα από φόρμες που θα μπορούσαν να είναι μόνο αρνητικές, αναρχικές και καταστροφικές. Αλλά από την πρώτη στιγμή οι ντανταϊστές έδειξαν μια σοβαρότητα στις προθέσεις τους και μια αναζήτηση νέας οπτικής και νέου περιεχομένου, με συνέπειες πολύ πιο μακροπρόθεσμες από τη στιγμιαία επιθυμία να προσβάλλουν την υπεύθυνη για τον πόλεμο αστική πλουτοκρατία. Αυτό δεν σημαίνει ότι η κινητήρια δύναμη στις διαδηλώσεις των ντανταϊστών δεν ήταν μια πρωτοφανής μορφή παράλογου χιούμορ.



Η πλούσια εφευρετικότητα αυτού του χιούμορ κρυβόταν πίσω από όλες τις εκδηλώσεις των ντανταϊστών - είτε στην απαγγελία ποιημάτων με λέξεις χωρίς νόημα κάτω από τον εκκωφαντικό θόρυβο των μηχανών, είτε σε παράλογες παραστάσεις θεάτρου ή καμπαρέ, στην ανάγνωση λογοτεχνικών κειμένων χωρίς νόημα ή στη δημιουργία πινάκων ζωγραφικής με ανεξέλεγκτες κινήσεις, πέρα από κάθε έλεγχο της λογικής.


Πίσω από όλα αυτά όμως κρυβόταν μια σοβαρή πρόθεση: η κριτική επανεξέταση όλων των παραδόσεων, των προϋποθέσεων, των κανόνων, της λογικής βάσης, ακόμη και των ίδιων των εννοιών της τάξης, της ενότητας και του ωραίου, που είχαν καθορίσει τη δημιουργία έργων τέχνης σε όλη την ανθρώπινη ιστορία.



Ο Hugo Ball, ένας φιλόσοφος και μυστικιστής, όπως και ποιητής, ήταν ο πρώτος πρωταγωνιστής στο δράμα του ντανταϊσμού. Την άνοιξη του 1916 ίδρυσε στη Ζυρίχη το Cabaret Voltaire, που έγινε τόπος συνάντησης των ελεύθερων πνευμάτων και ένα βήμα για την επίθεση εναντίον όλων των υπαρχουσών αξιών. Εισήγαγε την αφηρημένη ποίηση με το ποίημα Gadji Beri Bimba τον Ιούλιο του 1916. Τον Ιούνιο του 1917 διοργάνωσε μια βραδιά με απαγγελίες αφηρημένης ποίησης, που σχεδόν προκάλεσε μια γενική εξέγερση. Η θέση του, ότι η συμβατική γλώσσα δεν είχε πλέον θέση στην ποίηση, όπως η συμβατική ανθρώπινη μορφή είχε εξοριστεί από τη ζωγραφική, οδήγησε σε μια ποίηση μελωδικών συλλαβών χωρίς κανένα απολύτως νόημα.


Οι ντανταϊστές της Ζυρίχης ήταν αντίθετοι σε κάθε μορφή τέχνης με οργανωμένο πρόγραμμα ή σε κάθε κίνημα που θα μπορούσε να εκφράζει τα κοινά στοιχεία του στιλ μιας ομοιογενούς ομάδας καλλιτεχνών. Τα χαρακτηριστικά τους ήταν ο θορυβισμός (bruitisme), το ταυτόχρονο και το συμπτωματικό. Ο θορυβισμός προήλθε από τους φουτουριστές και το ταυτόχρονο από τους κυβιστές μέσω των φουτουριστών. Το συμπτωματικό, ασφαλώς, υπάρχει, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, σε κάθε πράξη καλλιτεχνικής δημιουργίας. Στο παρελθόν ο καλλιτέχνης συνήθως προσπαθούσε να το ελέγξει ή να το κατευθύνει αλλά ο ντανταϊσμός το ανέδειξε σε κύρια πηγή της δημιουργίας. Οι τρείς αυτές αρχές, σύντομα ξεπέρασαν την αρχική αρνητική διάθεση των ντανταϊστών και αποτέλεσαν τη βάση για μια θετική και επαναστατική προσέγγιση της δημιουργικής τέχνης, μια προσέγγιση που εξακολουθεί να υπάρχει μέχρι και σήμερα στην ποίηση, τη μουσική, το θέατρο και τη ζωγραφική.




Με το τέλος του πολέμου ήρθε το τέλος του ντανταϊσμού της Ζυρίχης. Ο πρώτος ενθουσιασμός άρχισε να σβήνει, τα μέλη της ομάδας σκόρπισαν στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα αλλά η επιρροή του ντανταϊσμού στην τέχνη είχε μόλις αρχίσει.

Πηγή: art.mag

Υ.Γ. Λατρεύω την ποίηση του Ball... Μου θυμίζει τις αυθόρμητες "ό,τι να 'ναι" απαγγελίες που κάνουμε με τον Sunborn... Αφιερωμένο στον Ηλιογέννητο, λοιπόν, το παραπάνω video...

"gadji beri bimba glandridi laula lonni cadori  
gadjama gramma berida bimbala
glandri galassassa laulitalomini..."  

Τρίτη, 9 Ιουνίου 2009

ΠΙΣΤΕΥΩ...

ΠΙΣΤΕΥΩ ότι κάθε άτομο έχει τη δύναμη να αλλάξει τον κόσμο.

ΠΙΣΤΕΥΩ ότι συνηθισμένοι άνθρωποι μπορούν να κάνουν ασυνήθιστα πράγματα.

ΠΙΣΤΕΥΩ ότι η Συμπόνοια είναι δυνατότερη από το μίσος.

ΠΙΣΤΕΥΩ ότι η Γνώση είναι πιο ισχυρή από την άγνοια.

ΠΙΣΤΕΥΩ ότι η Κατανόηση είναι πιο δυνατή από τον φόβο.

ΠΙΣΤΕΥΩ ότι είναι δυνατό να δούμε μέσα από τα μάτια κάποιου άλλου αν προσπαθήσουμε.

ΠΙΣΤΕΥΩ ότι καθένας μας είναι συνδεδεμένος με την Ανθρωπότητα.

ΠΙΣΤΕΥΩ ότι οι ομοιότητες μας είναι πιο σημαντικές από τις διαφορές μας.

ΠΙΣΤΕΥΩ ότι κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα στην αξιοπρέπεια και τον σεβασμό.

ΠΙΣΤΕΥΩ ότι θα έπρεπε να κάνουμε στους άλλους όσα θα θέλαμε να κάνουν και οι άλλοι σε εμάς.

ΠΙΣΤΕΥΩ ότι η Ελπίδα είναι πιο δυνατή από την απόγνωση.

ΠΙΣΤΕΥΩ ότι κάθε Αυθόρμητη Πράξη Καλοσύνης κάνει τον κόσμο μας καλύτερο.

ΠΙΣΤΕΥΩ ότι ενώ οι κυβερνήσεις κάνουν συνθήκες, οι άνθρωποι κάνουν Ειρήνη.

ΠΙΣΤΕΥΩ ότι είναι δυνατό να αλλάξουμε το Μονοπάτι που διαβαίνουμε.

ΠΙΣΤΕΥΩ ότι κάθε άνθρωπος οφείλει να επιλέξει συνειδητά την Ειρήνη.

ΠΙΣΤΕΥΩ ότι πρέπει να καθοδηγούμε με παραδείγματα.

ΠΙΣΤΕΥΩ ότι η Ειρήνη θα επικρατήσει.

ΠΙΣΤΕΥΩ ότι μαζί μπορούμε να θεραπεύσουμε την Καρδιά της Ανθρωπότητας.


Πέμπτη, 4 Ιουνίου 2009

Το Δώρο Της Συγχώρεσης

Η Συγχώρεση είναι ένα δώρο που προσφέρουμε στους εαυτούς μας.

"Το να συγχωρείς σημαίνει να απελευθερώνεις έναν φυλακισμένο και να ανακαλύπτεις ότι ο φυλακισμένος ήσουν εσύ".
Lewis B. Smedes

Οι περισσότεροι από εμάς τρέφουμε θυμό, δυσαρέσκεια, ζήλια ή κάποιο άλλο αρνητικό συναίσθημα προς τους γύρω μας. Κάποια από αυτά τα συναισθήματα συσσωρεύονται για χρόνια ή αφορούν άτομα που δεν υπάρχουν πλέον στη ζωή μας. Αν δεν τα αντιμετωπίσουμε, θα αρχίσουν τελικά να επηρεάζουν την ποιότητα της ζωής μας.
Η Αγάπη, η Συμπόνοια όπως και όλα τα δονητικά ανώτερα συναισθήματα περιορίζονται από τα κατώτερα.

Δε μπορούμε να πετάξουμε αν είμαστε αλυσοδεμένοι.

Συγχώρεση είναι η πράξη της απελευθέρωσης του Εαυτού μας από σκέψεις και συναισθήματα, που μας κρατούν δέσμιους με μια προσβολή, φανταστική ή αληθινή, που έχει γίνει εναντίον μας. Αποτελεί μια δέσμευση σε μια διαδικασία εξέλιξης και αλλαγής. Η Συγχώρεση είναι μια δημιουργική πράξη.

"Ο θυμός μας κάνει μικρότερους ενώ η συγχώρεση μας δίνει δύναμη να εξελιχτούμε πέρα από αυτό που ήμασταν".
Cherie Carter-Scott

Η Συγχώρεση έχει δύο σκέλη. Το ένα σκέλος είναι να συγχωρήσουμε τους άλλους. Το δεύτερο και το μεγαλύτερο σκέλος είναι να συγχωρήσουμε τον Εαυτό μας που του επιτρέψαμε να δεσμευθεί με αρνητικά συναισθήματα.

Δεν είναι κακό να βιώνουμε συναισθήματα κατώτερης δόνησης. Κακό είναι να μην αντιλαμβανόμαστε ότι τα βιώνουμε, να τα συσσωρεύουμε και τελικώς να γίνονται οι λόγοι που το σώμα μας νοσεί. Μόνο όταν παρατηρήσουμε, αποδεχτούμε και κατανοήσουμε τον θυμό, τη δυσαρέσκεια , τη ζήλια ή όποιο άλλο κατώτερο συναίσθημα τρέφουμε, μόνο όταν τα αγκαλιάσουμε με Αγάπη και τα συγχωρήσουμε, τότε μόνο θα είμαστε σε θέση να τα εξυψώσουμε και να τα μετουσιώσουμε σε Φως.

"Το να σφάλλω είναι ανθρώπινο. Το να συγχωρώ είναι θεϊκό".
William Shakespeare

Η Συγχώρεση δεν είναι μόνο ένα δώρο που προσφέρουμε στους άλλους αλλά ένα δώρο που προσφέρουμε στους Εαυτούς μας.

"Ο αδύναμος δε μπορεί ποτέ να συγχωρήσει. Η Συγχώρεση είναι χαρακτηριστικό του δυνατού".
Mahatma Gandhi