Τρίτη, 29 Ιουνίου 2010

Λαϊκή Θεραπευτική


"Θα σ' αρμηνέψω μια γηθειά,
κι όπου τη λες να γιαίνει
μούδε κρυφά να τηνε λες
μούδε λεφτά να παίρνεις".

Οι αρρώστιες για τον πρωτόγονο άνθρωπο ήταν φαινόμενα μεταφυσικά, χτυπήματα αοράτων δυνάμεων, θεϊκών ή κακοδαιμονιών και χρειάζονταν θεραπεία με μεταφυσικά μέσα ( ξόρκια, μαγείες, προσευχές ). Έτσι, η πρώτη θεραπευτική ήταν κοντά στη μαγεία, όπως και οι πρώτοι μάγοι ήταν οι γιατροί-θεραπευτές. Θεράπευαν εκτός από τα βότανα και με την ψυχοβολία, επικαλούμενοι κάποια θεία (επωδή) δύναμη, πράγμα που είχε άμεση ψυχολογική επίδραση. 

Οι Έλληνες ήδη από τα Ομηρικά χρόνια γνώριζαν τις επωδές και τις χρησιμοποιούσαν για θεραπευτικούς σκοπούς (Οδύσσεια Τ. 457 "επαοιδή δ' αίμα έσχεθεν = με γητειά σταμάτησε το αίμα"). Είναι γνωστό, επίσης, ότι ο Πυθαγόρας θεράπευε τα ψυχικά και σωματικά πάθη των εταίρων με "ρυθμοίς και μέλεσι και επωδαίς". Η επωδή, δηλαδή το μαγικό τραγούδι, που στην αρχή μάλιστα συνοδευόταν κι από ορχηστρική κίνηση, με τον καιρό άλλαξε μορφή και οι γητειές λέγονται σήμερα "κουβεδιαστά", έτσι που μόνο ένας συγκεχυμένος ψίθυρος ακούγεται κατά την απαγγελία τους. Με την πάροδο του χρόνου δημιουργήθηκαν και επωδές καθαρά μαγικές, τις οποίες χρησιμοποιούσαν οι μάγοι και οι μάγισσες που είχαν τη φήμη ότι κατέβαζαν και τα άστρα, όπως λέει και ο Κορνάρος στον Ερωτόκριτο.

Μάταια η εκκλησία πάλεψε με τους αφορισμούς και τους κανόνες να ξεριζώσει την πίστη στις κακοδαιμονίες, στις γηθειές και στα φυλακτά. Ο θεοφοβούμενος λαός του Βυζαντίου παρέλαβε και τα καινούρια φυλακτήρια που του υπέδειξε η εκκλησία και τα υιοθέτησε μαζί με τα παλιά. Έμεινε σταθερός και κράτησε τις παραδόσεις.

Η Κρήτη εξακολουθεί να διατηρεί τα έθιμα και τη δημώδη ιατρική του Βυζαντίου και γιατροπορεύεται με τον πατροπαράδοτο τρόπο, ταυτόχρονα όμως ψάχνει να βρει και ό,τι άλλο θα ήταν χρήσιμο για το πολυτιμότερο αγαθό - την υγεία.

Η Ε. Φραγκάκη στο βιβλίο της "Η δημώδης ιατρική της Κρήτης", αναφέρει τα αίτια, που κατά την αντίληψη των Κρητικών προκαλούν τις ασθένειες. Αυτά είναι : το κακό "αμμάτι", η γλωσσοφαγιά, τα κακά πράματα, οι κατάρες, ο ήλιος, το φεγγάρι, το κρύος, η πεσμαθιά κ.ά. Για τα πάθη αυτά εφαρμόζεται η αγαθοποιός μαγεία (γηθειές), τ' αγιωτικά (διαβαστικά του παπά), κάπνισμα με καλορίζικα, ράντισμα με αγιασμό κτλ. Στις γηθειές της Κρήτης διατάσσεται το κακό να φύγει από τον πάσχοντα και να πάει στον πάτο του γιαλού, στα όρη, στα βουνά και στ' άκαρπα δέντρα.

Για να πιάσει η γηθειά πρέπει να λέγεται από γυναίκα "χερικαρού" (=γυναίκα που έχει καλό χέρι, "ξεφταρμίστρα"). Πολλές φορές με την προσωπικότητα της η γυναίκα αυτή πετυχαίνει εκεί όπου απέτυχαν οι επιστήμονες. Η θεραπευτική της ικανότητα στηρίζεται μονάχα στη δύναμη του θεού, γι' αυτό τα λόγια της ποτέ δε θανατώνουν. Τρέχει όπου την καλούν και δέχεται όποιον χτυπήσει την πόρτα της, αφιλοκερδώς (κατά το "μη κτήσησθε μηδέν χρυσόν μηδέ άργυρον μηδέ χαλκόν εις τας ζώνας υμών" Ματθ. ί. 8 - 10). Η παράδοση θέλει τη χερικαρού να φορεί μαύρα ή μαύρη ζώνη ή μαύρο τζεμπέρι, να μεταλαβαίνει τη Μ. Πέμπτη, να τρώει αντίδωρο και να χρησιμοποιεί για τις γηθειές τα κατάλληλα "εργαλεία", χρυσό δακτυλίδι, ασημένιο βραχιόλι, μαυρομάνικο μαχαίρι ή δρεπάνι, κλωνάρι ελιάς, αγκίδα λεμονιάς κτλ ανάλογα με το πρόσταγμα του αγίου. Για το σαράντισμα (= λέγεται έτσι γιατί επικαλείται 40 αγίους για την επίτευξη της θεραπείας, "Σαράντα 'γιοι βοηθάνε του το κακό σκορπάτε του"), απαραίτητο θεωρείται το αλάτι γιατί το φοβούνται όλες οι κακοποιές δυνάμεις.

Το Κρασί (ορεινό κρητικό χωριό) ευτύχησε να γνωρίσει αρκετές χερικαρούδες. Εκείνη βέβαια που παραμένει ολοζώντανη στη μνήμη των Κρασανών είναι η 'Ρωφίλη του Βουβού. Μια ευλογημένη από τον θεό γυναίκα, είχε μάλιστα επισκεφτεί τα Ιεροσόλυμα τρεις φορές, πράγμα που τις προσέδιδε ακόμη μεγαλύτερο σεβασμό. Ήταν ντυμένη με τα ταπεινά μαύρα ρούχα της αγρότισσας, φορούσε μια φαρδιά μαύρη φούστα με μπόλικες σούρες κι ένας κοντός σάκος με τσέπες κάλυπτε το πανωκόρμι της. Πάνω από τη φούστα κρεμόταν η υφαντή "μπροστοποδιά", ενώ το κεφάλι της ήταν σφιχτοδεμένο με το μαύρο τσεμπέρι που κατέβαινε χαμηλά και άφηνε ακάλυπτα μόνο τα μάτια της, μαύρα και ζωηρά σαν τα μυστικά της φύσης που ήξερε να ξεκλειδώνει με τις προσευχές και τις γηθειές της. Ζωντανός φορέας μιας πανάρχαιης γνώσης, μια πότνια των αλωνιών και των μικρών λιβαδιών. Διάβαινε τα καλντερίμια του χωριού πότε για να σαραντίσει τους φτωχούς χωρικούς από τη γλωσσοφαϊά και το 'φταρμό, κι άλλοτε πάλι γύριζε τα αλωνάκια και τα κηπούλια του χωριού, για να γητέψει τα γεννήματα της γης από τους ποντικούς και τη "μιαρά" που τ' απειλούσαν... Κι όταν οι ιερουργίες της έπαιρναν τέλος, επέστρεφε στο νοικοκυριό της κι εκεί στο μεγάλο πόρτεγο οι δουλειές που την περίμεναν δεν είχαν τελειωμό. Έπρεπε να "στέσει το τοικάλί για τα κοπέλια", να αλέσει το σιτάρι στον πέτρινο χειρόμυλο για τα περίφημα ζυμωτά της και βεβαίως να αφιερώσει χρόνο και στον αργαλειό για να δει το "ανυφαντικό" της να προοδεύει. Πέθανε ειρηνικά στα βαθιά της γεράματα, όπως ειρηνική υπήρξε ολόκληρη η ζωή της.

Πηγή : Γιούλη Ιεραπετριτάκη, Ιστορικός-Αρχαιολόγος

Πέμπτη, 24 Ιουνίου 2010

Η Κουμεϊκή Προφητεία


" Η τελευταία φάση του κουμεϊκού τραγουδιού έφτασε, ξαναρχίζει η μεγάλη σειρά των εποχών. Η Παρθένα Αστραία επιστρέφει και η βασιλεία του Κρόνου ξαναρχίζει. Μια νέα φυλή κατεβαίνει από τις ουράνιες σφαίρες. Και συ, αγνή Λουκίνα, χαμογέλασε στο νεογέννητο αγόρι που θα κλείσει αυτήν εδώ την εποχή του Σιδήρου και θα ανοίξει την εποχή του Χρυσού σε όλο τον κόσμο. Τότε, τα κοπάδια δεν θα φοβούνται το μεγάλο λιοντάρι, το φίδι θα ψοφήσει και το φαρμακερό χόρτο της κατάθλιψης θα εξαφανιστεί. Έλα, λοιπόν, αγαπημένο παιδί των Θεών, μεγάλε απόγονε του Δία. Ο καιρός πλησιάζει. Κοίταξε. Ο κόσμος δονείται και σε χαιρετίζει. Όλα σε χαιρετίζουν, η γη, η θάλασσα κι οι ουρανοί ".

~.~.~.~.~.~.~.~.~.~

ΥΓ: Ταπεινή μου γνώμη είναι ότι μόνο ένα μυαλό που έχει εκπαιδευτεί στη συγκριτική μελέτη και κατόπιν αφομοίωση (κατά το δυνατό) όλων των παγκόσμιων διδαχών, που έχουν δει το φως της μέρας, είναι σε θέση να αρχίζει κάπως να κατανοεί τα βαθύτερα νοήματα της άνωθεν προφητείας...

Πέμπτη, 17 Ιουνίου 2010

Το Ελληνικό Ψωμί



Το ψωμί ήταν πάντα το βασικότερο είδος διατροφής των Ελλήνων. Η έλλειψή του έχει συνδεθεί με μεγάλη φτώχεια «είπε το ψωμί ψωμάκι», και συνεπώς θεωρείται ιερό «μα το ψωμί που τρώω».
Η κατανάλωση δημητριακών θεωρείται ότι ξεκίνησε σε μορφή χυλών ή ψημένης άζυμης μάζας. Το «άζυμος» αναφέρεται στην έλλειψη μαγιάς. Η λέξη «μαγιά» είναι τουρκικής προέλευσης (maya). Η αντίστοιχη ελληνική είναι «ζύμη». «Ζυμάρι» είναι το παράγωγο προϊόν της ζύμης. Τι είναι όμως η ζύμη (μαγιά);

Η ζύμη είναι απλά μια καλλιέργεια ωφέλιμων μικροοργανισμών (όχι παθογόνων) οι οποίοι καταναλώνουν κυρίως άμυλο και παράγουν διοξείδιο του άνθρακα, αλκοόλη και άλλες αρωματικές ενώσεις. Οι μικροοργανισμοί αυτοί μας δίνονται απλόχερα από τη μητέρα Φύση και η δική μας δουλειά είναι να τους βοηθήσουμε να αναπαραχθούν σε μια καλλιέργεια που στη σημερινή Ελλάδα είναι γνωστή ως «προζύμι».

Λένε ότι η πρώτη ζύμη εμφανίστηκε στην Αίγυπτο χωρίς να υπάρχει απόδειξη για το ότι όντως προηγήθηκαν οι Αιγύπτιοι άλλων λαών. Συχνά γράφετε ότι μάλλον κάποιος ξέχασε να ψήσει μια μάζα αλεύρου και νερού. Έτσι έμεινε αρκετές ώρες άψητη και στη συνέχεια όταν αυτή ψήθηκε ο Αιγύπτιος είδε το «θαύμα»: η μάζα αυτή φούσκωσε και έδωσε ένα γευστικότερο και πιο εύπεπτο ψωμί! Σε αντίθεση με τους Αιγύπτιους οι οποίοι μέχρι σήμερα έχουν παραμείνει στη γνωστή πίτα, οι αρχαίοι Έλληνες έκαναν άλματα στην παρασκευή του ψωμιού. Στη συνέχεια δίδαξαν, ως δούλοι, τους Ρωμαίους (που μέχρι την επαφή τους με τους Έλληνες έτρωγαν κάτι σαν μισοψημένο χυλό από κεχρί , σήμερα αυτό έχει εξελιχθεί στο παρασκεύασμα γνωστό ως polenta), που με τη σειρά τους δίδαξαν τους Γάλλους όταν η Κατερίνα των Μεδίκων μετακόμισε στο Παρίσι με όλο το μαγειρικό της επιτελείο για τον γάμο της με τον Λουδοβίκο.

Αξίζει να αναφέρουμε ότι στην Αθήνα του 5ου αιώνα μπορούσε κανείς να βρει πάνω από 70 διαφορετικούς τύπους ψωμιών. Πρώτοι οι Έλληνες διαπίστωσαν ότι η μίξη διαφορετικών αλεύρων δίνει καλύτερη γεύση. Χρησιμοποιούσαν ευρέως κριθάρι, σιτάρι, σίκαλη, φαγόπυρο, ρεβυθάλευρο κλπ. Ήταν οι πρώτοι που έβαλαν πρόσθετα στο ψωμί όπως ξηρούς καρπούς, λάδι, ελιές, τυρί, μέλι κλπ (τα ελιόψωμα, πολύσπορα, τυρόψωμα δεν είναι νέα ανακάλυψη). Μπορεί κανείς να βρει πολλές πληροφορίες στους Δειπνοσοφιστές του Αθήναιου. Το ψωμί ήταν πάντα συσχετισμένο με τη θρησκεία με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο. Έτσι το προζύμι φτιάχνεται κυρίως από αγιασμό στις 14 Σεπτεμβρίου (ύψωση του τιμίου σταυρού) ή κατ' εξαίρεση από αγιασμό σε άλλες χρονικές στιγμές. Αυτό όμως, όπως και η προσφορά ψωμιού (πρόσφορα) αποτελούν απλώς μνήμες από την παρασκευή και θυσία ψωμιού στους ελληνικούς ναούς για τους εθνικούς Θεούς. Η δε χρονική τοποθέτηση (τον Σεπτέμβρη) σχετίζεται με τις ήπιες κλιματολογικές συνθήκες που ευνοούν την παρασκευή προζυμιού.

Μερικοί από τους άρτους της αρχαιότητας:

1. Κόλλαβοι: ψωμί μικρού σχήματος, ατομικά ψωμάκια.
2. Πόπανα: επίπεδο ψωμί με ένα έπαρμα (κουμπί) στο κέντρο (ο ομφαλός)
ή περισσότερα (μονόμφαλα ή πολυόμφαλα).
3. Σησαμίδες: άρτοι σφαιρικοί από μικρές μπάλες και σησάμι. Στη Σπάρτη προσφερόταν στη Δήμητρα.
4. Ιπνίτης: ψωμί ψημένο σε φούρνο. Δεν ψηνόταν στον φούρνο όλα τα ψωμιά. Ο ιπνίτης ήταν περιζήτητο ψωμί.
5. Εσχαρίτης: ψωμί ψημένο σε πήλινη σχάρα. Ο Αθήναιος αναφέρει ότι οι εσχαρίτες άρτοι της Ρόδου ήταν εξαιρετικοί.
6. Κριβανίτης: ψωμί ψημένο στον κρίβανο, δηλαδή σε κινητό πήλινο φούρνο.
7. Βλωμιαίος: ψωμί χωρισμένο σε τμήματα. Οι εγκοπές το έκαναν να χωρίζεται σε κομμάτια ευκολότερα.
8. Συγκομιστός: ψωμί φτιαγμένο με άλευρα από διάφορα δημητριακά.
9. Μακωνίδης: πανάρχαιο ψωμί που αναφέρεται από τον Αλκμάν τον 7ο αι. πχ. Είναι ψωμί με σπόρο παπαρούνας.
10. Ψωμί με λιναρόσπορο αναφέρεται πάλι από τον Αλκμάν.
11. Πυρίτης: ψωμί σταριού με μέλι.
12. Τυρών άρτος: τα γνωστά μας τυρόψωμα.
13. Αλιφατίτης: τα γνωστά λαδόψωμα. Μπορούσαν να έχουν και ζωϊκά λίπη. Αλιφατίτης ήταν και η γνωστή σε εμάς σφολιάτα (με βούτυρο) ανακάλυψη του Ελληνικού αρχαίου κόσμου σύμφωνα με το Larousse Gastronomique.
14. Θριδακίνη: χορτόψωμο με μαρούλια (θρίδακες=μαρούλια).
15. Ερικήτης: ψωμί φτιαγμένο με κοπανισμένο σιτάρι (σαν πληγούρι). Ερείκω = κοπανίζω, συντρίβω.
16. Κυλλαστίς: υπόξινο ψωμί με κριθάρι.
17. Στρεπτίκιος: Ψωμί με γάλα, λάδι και μέλι.
18. Μάζα: από τους γνωστότερους άρτους της αρχαιότητας από κριθάρι, λάδι και καμιά φορά και γάλα. Η παλαιότερη αναφορά είναι στον Ησίοδο (Έργα και Ημέραι 590).
19. Κόλλυρα, κολλίκια: τα γνωστά μας, σημερινά κουλούρια.
20. Αρτολάγανο ή λάγανο: Πρόγονος της σημερινής λαγάνας και των λαλαγγιών.
Φτιάχνεται με καλής ποιότητας αλεύρι. Είτε είναι ψωμί αλειμμένο με λάδι, είτε πίτα τηγανισμένη σε λάδι. Τα λαλάγγια (λαλαγίτες άρτοι) φτιάχνονται ακόμα στη Μάνη και στην Καλαμάτα.
21. Απαλός άρτος: ψωμί με λάδι και γάλα. Τον έφτιαχναν και οι Καππαδόκες και οι
Σύριοι οι οποίοι τον έλεγαν λαχμά (εξ ου και το γνωστό λαχματζούν).
22. Πλυτός ή Βασυνίας: βραστό ψωμί. Όταν ψήνεται επιπλέει στο νερό. Φτιάχνεται στην Κρήτη (ζεματιστά κουλούρια) και είναι ο πρόγονος του εβραϊκού bagel. Υπάρχουν αναφορές για την προσφορά του στη Δήλο στην Ίριδα.
23. Ναστός: αρωματικό καλοφτιαγμένο ψωμί. Είχε τελετουργικό χαρακτήρα και προσφερόταν στις θυσίες.
24. Μυστίλη: κοίλο ψωμί που έβαζαν πάνω του υδαρή φαγητά.
25. Χονδρίτης: ψωμί από χοντροαλεσμένα δημητριακά.
26. Υγεία: θυσιαστικό κρίθινο ψωμί υπέρ υγείας. Προσφερόταν συχνά στον Ασκληπιό
και έφερε παραστάσεις ή και σφραγίδα που έγραφε ΥΓΕΙΑ ή ΖΩΗ ή και τα δύο.
27. Αυτόζυμος: Το γνωστό μας εφτάζυμο, λέξη η οποία προέκυψε από παράφραση. Δεν είναι εφτά φορές ζυμωμένο το εφτάζυμο. Είναι απλώς αυτόζυμο δηλαδή η ζύμωση του δεν προκύπτει από προσθήκη ζύμης (προζυμιού). Το αυτόζυμο φτιάχνεται με προσθήκη μιας καλλιέργειας από ρεβίθια. Το αλεύρι αναμιγνύεται με αφρό που σχηματίζεται στην επιφάνεια νερού στο οποίο έχουν μείνει μέσα ρεβίθια. Αυτό βέβαια δεν περιείχε καμιά πληροφορία για τον αρχαίο άνθρωπο αφού η ανακάλυψη των μικροοργανισμών είναι πολύ νεώτερη. Για τον αρχαίο Έλληνα το ψωμί αυτό δεν έχει ζύμη άρα ήταν αυτόζυμο!
28. Παξιμάδι: Το όνομα είναι από τον Έλληνα Πάξαμο που φαίνεται ότι το χρησιμοποιούσε. Αυτό είναι τόσο βέβαιο (αναφέρεται σε όλες τις πηγές) που άλλες ετυμολογίες (συνήθως από τα αραβικά ή τα τούρκικα) είναι οπωσδήποτε λάθος. Πριν από αυτόν τα παξιμάδια λεγόταν διπυρίτες άρτοι επειδή αφού ψηθούν ως ψωμί και κοπούν σε φέτες, ξαναμπαίνουν στον φούρνο για να στεγνώσουν.

Πηγή: Αντώνης Τσολομύτης, Μαθηματικός, καθηγητής Πανεπιστημίου Αιγαίου

Σάββατο, 12 Ιουνίου 2010

H Eνότητα Tου Θείου



Η Απόκρυφη Φιλοσοφία στο σύνολό της βασίζεται απόλυτα επάνω στην πανταχού παρουσία του Θείου, της Απόλυτης Θεότητας. Και μπορεί να μην εξετάζει Αυτή την ίδια επειδή είναι εξαιρετικά ιερή και ακατανόητη ως Μονάδα για τον πεπερασμένο νου, ωστόσο ολόκληρη η φιλοσοφία βασίζεται στις θείες Ενέργειες που είναι η πηγή όλων όσων αναπνέουν και ζουν και υπάρχουν.

Σε όλες τις αρχαίες θρησκείες, το Ένα εκδηλωνόταν διαμέσου των πολλών. Στην Αίγυπτο και την Ινδία, στη Χαλδαία και τη Φοινίκη και στην Ελλάδα, οι ιδέες για το Θείον εκφραζόταν διαμέσου των τριών, πέντε και επτά, καθώς και των οκτώ, εννέα και δώδεκα μεγάλων θεών που συμβόλιζαν τις δυνάμεις και τις ιδιότητες της Μιας και Μόνης Θεότητας.
 
Όλα αυτά σχετιζόταν με την άπειρη διαίρεση με ακανόνιστους και περιττούς αριθμούς, στην οποία υπέβαλλαν αυτοί οι λαοί τη ΜΙΑ ΘΕΟΤΗΤΑ τους. Έτσι, ο κύκλος των θεών εξέφραζε όλες τις ιδιότητες και τις αρχές του ΕΝΟΣ ΥΠΕΡΤΑΤΟΥ και ΑΔΙΑΓΝΩΣΤΟΥ. Διότι στο σύνολο των θείων αυτών προσώπων ή μάλλον, των προσωποποιημένων συμβολισμών, ενοικεί ο ΕΝΑΣ ΘΕΟΣ, o ΘΕΟΣ ΕΝ, ο Θεός εντός που, όπως λέγουν στην Ινδία, είναι ΕΝΑΣ ΑΝΕΥ ΔΕΥΤΕΡΟΥ.
 
«Ω Θεέ Ani (ο Πνευματικός Ήλιος) κατοικείς στο σύνολο των θείων προσώπων σου»

Τα λόγια αυτά δείχνουν ότι οι αρχαίοι λαοί πίστευαν πως ολόκληρη η εκδήλωση πρόβαλλε από μια και μόνη πηγή, ότι όλα ήταν απορροές της μιας αρχής που ποτέ δεν μπορεί να αναπτυχθεί στην ολότητά της παρά μόνο μέσα και διαμέσου της συλλογικής και συνολικής συσσώρευσης των απορροών της. Το Πλήρωμα του Βαλεντίνου είναι ακριβώς και απολύτως το Διάστημα (Χώρος) της Απόκρυφης Φιλοσοφίας, διότι η λέξη Πλήρωμα σημαίνει την «Πληρότητα», τις υπέρτερες περιοχές. Είναι το σύνολο όλων των θείων εκδηλώσεων και των απορροών που εκφράζουν το plenum ή την ολότητα των ακτίνων, οι οποίες διαχέονται
από το Ένα και διαφοροποιούνται σε κάθε επίπεδο και μετατρέπονται στις θείες Ενέργειες ή Δυνάμεις, που στη φιλοσοφία κάθε έθνους αποκαλούνται Άγγελοι και Πλανητικά Πνεύματα.

ΟΙ Γνωστικοί Αιώνες και οι Δυνάμεις του Πληρώματος είναι οι μεγάλοι Devas και οι Saddhus των Puranas. Η επίνοια (epinoia), η πρώτη θηλυκή εκδήλωση του Θεού, η «Αρχή» του Σίμωνα Μάγου και του Σατουρνίνου, μιλά με την ίδια γλώσσα όπως ο Λόγος του Βασιλίδη. Και όλα ιχνηλατούνται στην αγνή εσωτερική Αλήθεια (Aletheia), την ΑΛΗΘΕΙΑ των Μυστηρίων.

Όπως διδασκόμαστε, όλα επαναλαμβάνουν σε διαφορετικές εποχές και σε διαφορετικές γλώσσες και όρους, τον υπέροχο ύμνο του αρχαίου Αιγυπτιακού πάπυρου που είναι χιλιάδων ετών και λέγει:

«Οι θεοί σε λατρεύουν, σε χαιρετούν, ως Μία, Σκοτεινή Αλήθεια»

Και στο θεό Ra, λέγει:

«Οι θεοί υποκλίνονται στη Μεγαλειότητά σου, εξαίροντας τις Ψυχές εκείνου που τις δημιουργεί….. και σου λέγουν: Ειρήνη σε όλες τις απορροές του Ασύνειδου Πατρός του Συνειδητού Πατέρα των θεών…. Ω δημιουργέ των όντων, λατρεύουμε τις Ψυχές που απορρέουν από Σε. Εσύ μας γεννάς, ω Άγνωστε, και εμείς σε χαιρετούμε λατρεύοντας όλες τις Θείες Ψυχές που προέρχονται από εσένα και ζουν εντός ημών»

(Ύμνος στον Amon – Ra)
 
Αυτή είναι η πηγή της βιβλικής δήλωσης:

«Δεν γνωρίζετε πως είστε θεοί και ναοί Θεού;»
 
Αληθινά, όπως ειπώθηκε πολλούς αιώνες πριν:

«Ο άνθρωπος δεν μπορεί να κατακτήσει την Αλήθεια (Aletheia) αν δεν μετέχει στη Γνώση (Gnosis)»
 
Έτσι, μπορούμε τώρα να πούμε ότι κανείς άνθρωπος δεν μπορεί να μάθει την Αλήθεια, εκτός κι αν μελετήσει τα μυστικά του «Πληρώματος» του Αποκρυφισμού. Και ότι όλα αυτά τα μυστικά βρίσκονται στη Θεογονία της αρχαίας Σοφίας – Θρησκείας, που αποτελεί την Αλήθεια (Aletheia) της Απόκρυφης Επιστήμης.

Τετάρτη, 2 Ιουνίου 2010

Εννεάγραμμα




Η διδασκαλία, τη θεωρία της οποίας εκθέτουμε εδώ, είναι τελείως αυτόνομη και ανεξάρτητη από τις άλλες γραμμές και ήταν τελείως άγνωστη ως τώρα.
Ο κύκλος χωρίζεται σε εννέα ίσα μέρη. Έξι σημεία συνδέονται με ένα σχήμα που είναι συμμετρικό σε σχέση με τη διάμετρο που περνάει από το ανώτατο σημείο των τμημάτων της περιφέρειας. Επιπλέον, το ανώτατο σημείο των τμημάτων, είναι η κορυφή ενός ισόπλευρου τριγώνου που συνδέει τα σημεία των τμημάτων τα οποία δεν αποτελούν μέρος της δομής του αρχικού πολύπλοκου σχήματος.
Αυτό το σύμβολο δεν υπάρχει πουθενά στη μελέτη του αποκρυφισμού, ούτε σε βιβλία, ούτε στην προφορική παράδοση. Του δόθηκε τέτοια σημασία από εκείνους που γνώριζαν, ώστε θεώρησαν απαραίτητο να κρατήσουν μυστική τη γνώση του.
Μόνο μερικές νύξεις και ατελείς αναπαραστάσεις του συναντάει κανείς στη φιλολογία όπως στα βιβλία του Ιάμβλιχου "Περί του Πυθαγορικού βίου" όπου υπάρχει το σύμβολο στην κορυφή ενός σχεδίου  να συμβολίζει τη θεότητα ζωγραφισμένη σαν το μάτι της πρόνοιας που εποπτεύει τη δημιουργία από το κέντρο ενός τριγώνου που συμβολίζει την τριάδα. Το ίδιο σύμβολο έστω και περιορισμένο μόνο στο τρίγωνο, με το μάτι του παντεπόπτη θεού, υπάρχει στη χριστιανική εκκλησία, επάνω στο τέμπλο.

Το εννεάγραμμο αναφέρεται από τον Γκουρτζίεφ στις αρχές του 20ου αιώνα. Γύρω στα 1918 ο Ουσπένσκυ ολοκληρώνει και διατυπώνει την διδασκαλία γι' αυτό και το 1930-1950 την μεταφέρει στις ομάδες εσωτερικής εργασίας που οργανώνει στο Λονδίνο, ενώ παράλληλα ο Γκουρτζίεφ στη Γαλλία διδάσκει με βάση το Εννεάγραμμα το "Χορό των Μάγων" για να αποδώσει το αέναο της κίνησης που το χαρακτηρίζει.
 
Κάθε ολοκληρωμένο σύνολο, κάθε κόσμος, κάθε οργανισμός, κάθε φυτό, είναι ένα εννεάγραμμα. Αλλά δεν έχει το καθένα απ' αυτά τα εννεαγράμματα εσωτερικό τρίγωνο. Το εσωτερικό τρίγωνο συμβολίζει την παρουσία ανώτερων στοιχείων, σύμφωνα με την κλίμακα των "υδρογόνων", σ' ένα δεδομένο οργανισμό. Αυτό το εσωτερικό τρίγωνο το έχουν φυτά π.χ. όπως η κάνναβη, η παπαρούνα, το κουκουνάρι του λυκίσκου, το τσάι, ο καφές, ο καπνός και πολλά άλλα φυτά, που παίζουν έναν ορισμένο ρόλο στη ζωή του ανθρώπου. Η μελέτη αυτών των φυτών μπορεί να μας αποκαλύψει πολλά σε ότι αφορά το εννεάγραμμα.

Η εσωτερική πορεία αξιοποίησης των τύπων που αναφέρονται σε κάθε αριθμό του εννεαγράμμου για ολοκλήρωση, είναι να μετακινηθεί κανείς με την παρακάτω σειρά από σημείο σε σημείο δηλ. από το 1 στο 7, από το 7 στο 5, από το 5 στο 8 κ.λπ., δηλ. 1-7-5-8-2-4-1 ή 9-3-6-9, από το 7 στο 8 κ.λπ. Συχνά όμως κάτω από πίεση αντί να ακολουθήσουμε την παραπάνω κίνηση πάμε αντίθετα από το 1 στο 4 στο 2 στο 8 στο 5 στο 7 στο 1, με αποτέλεσμα να παγιδευόμαστε σε αδιέξοδα.

Το εννεάγραμμα είναι ένα καθολικό σύμβολο που απεικονίζει τους νόμους, τη μορφή και τη λειτουργία όλων των κόσμων.
Όλη η γνώση μπορεί να περιληφθεί στο εννεάγραμμα και με την βοήθειά του όλη η γνώση μπορεί να ερμηνευθεί. Το εννεάγραμμα είναι ένα σχηματικό διάγραμμα της αέναης κίνησης 1-4-2-8-5-7.
Αυτή η μετακίνηση καθορίζει την ανάπτυξη και την εξέλιξη του κόσμου, την κυκλοφορία του φωτός, τους κύκλους της συμπεριφοράς μας, την κοινωνική εξέλιξη, τις μουσικές οκτάβες.


Μιλώντας γενικά, πρέπει να καταλάβουμε ότι το εννεάγραμμα είναι ένα παγκόσμιο σύμβολο. Το εννεάγραμμα μπορεί να συμπεριλάβει όλη τη γνώση και, με τη βοήθεια του εννεαγράμματος, η γνώση μπορεί να ερμηνευτεί. Και από την άποψη αυτή, ο άνθρωπος δεν γνωρίζει, στην πραγματικότητα, δηλαδή δεν καταλαβαίνει παρά μόνο ό,τι μπορεί να τοποθετήσει μέσα στο εννεάγραμμα. Ό,τι δεν μπορεί να τοποθετήσει μέσα στο εννεάγραμμα, δεν το καταλαβαίνει. Για τον άνθρωπο που είναι σε θέση να το χρησιμοποιήσει, περιττεύουν τελείως τα βιβλία και οι βιβλιοθήκες. Τα πάντα είναι δυνατόν να περιληφθούν και να διαβαστούν μέσα στο εννεάγραμμα. Ένας άνθρωπος μπορεί να είναι ολομόναχος στην έρημο και να χαράξει το εννεάγραμμα στην άμμο και, σ' αυτό, να βρει τους αιώνιους νόμους του σύμπαντος. Και κάθε φορά, μπορεί να μάθει κάτι καινούργιο, κάτι που δεν ήξερε πριν.

Βοηθά για να προσδιορίσουμε τα κεντρικά κίνητρα του χαρακτήρα μας. Τα ιδιαίτερα σχέδια του πως σκεφτόμαστε, αισθανόμαστε και ενεργούμε.
Είναι ένα εργαλείο που μας βοηθά να βλέπουμε τον εαυτό μας όπως μας βλέπει ο κόσμος (καθρέφτης).
Κατά συνέπεια είναι ένα εργαλείο αυτοσυνειδητότητας και ευσπλαχνίας. 

Για να καταλάβει κανείς το εννεάγραμμα, πρέπει να το φανταστεί σε κίνηση, κινούμενο. Ένα ακίνητο εννεάγραμμα είναι ένα νεκρό σύμβολο. Το ζωντανό σύμβολο βρίσκεται σε κίνηση.
Το εννεάγραμμα είναι δυνατόν να το βιώσει κανείς με την κίνηση. Ο ίδιος ο ρυθμός αυτών των κινήσεων θα αφήσει να εννοηθούν οι απαραίτητες ιδέες και θα διατηρήσει την απαραίτητη ένταση· χωρίς αυτά, δεν είναι δυνατόν να νιώσει κανείς τι είναι το πιο σημαντικό.

Σε κάθε αριθμό (σημείο) του Εννεάγραμμου αντιστοιχεί ένας τύπος ανθρώπου. Κάθε τύπος χαρακτηρίζεται από μια ενέργεια - ρήμα απ' αυτό που συνήθως κάνουμε.
Επειδή όμως αυτό που κάνουμε είναι μια ενέργεια είναι δύσκολο να την περιγράψει κανείς με συμπεριφορικούς όρους γιατί η συμπεριφορά μας δείχνει μόνο ότι μπορούμε να δούμε - όμως πίσω απ' ότι κάνουμε υπάρχει αυτό που αισθανόμαστε και αυτό θα μπορούσε να εκφραστεί με διαφορετικό τρόπο.

Το Εννεάγραμμα είναι ένα σύστημα μελέτης της ανθρώπινης ανάπτυξης που παρέχει μια σύνδεση μεταξύ των βασικών τύπων της προσωπικότητας και της υψηλότερης συνείδησης, αναπτυγμένο αρχικά ως σχεδιάγραμμα μόνο για αυτοπαρατήρηση.
Στη συνέχεια το σύστημα που είναι δυναμικό περιγράφει εννέα διαφορετικούς τύπους παγκόσμιας προσωπικότητας και πως αλληλεπιδρούν ο ένας με τον άλλο. Κάθε τύπος έχει έναν ευδιάκριτο τρόπο να βλέπει την πραγματικότητα που καθορίζεται από μια συναισθηματική συνήθεια, ένα χαρακτηριστικό τρόπο σκέψης και έναν τρόπο επικοινωνίας με τον άλλον.
Ο σκοπός του συστήματος είναι να ενισχυθεί η αυτοπαρατήρηση, "παρουσίας" μέσω ψυχολογικών προσεγγίσεων και στοχαστικής πρακτικής.
Μόλις κάποιος ανακαλύψει τον τύπο του και γίνει ενήμερος των κύριων χαρακτηριστικών του (άποψη, πάθος) κλπ. που οργανώνουν τις σκέψεις και τις συγκινήσεις του, τότε μπορεί να μετατρέψει τις αρνητικές ενέργειες που τον επηρεάζουν στις αντίθετες ή ανώτερες τάσεις του.
Μέσω της χρήσης των τεχνικών περισυλλογής - παρουσίας, συνειδητότητας, το εννεάγραμμα ενισχύει τον εσωτερικό παρατηρητή έτσι ώστε να μπορεί να επέμβει όταν εμφανίζεται το πάθος ή οι αρνητικές συγκινήσεις και σκέψεις και επιτρέπει σε ένα πρόσωπο να ενεργήσει με βάσει την υψηλότερη αντίληψη παρά την συνήθη άποψη που είναι τυφλή σε ένα μεγάλο μέρος της πραγματικότητας.
   
Πηγή: My Enneagramma