Σάββατο, 30 Απριλίου 2011

Μύηση V (Β' Μέρος)




Καθώς αναλαμβάνουμε τη μελέτη της πέμπτης μύησης, θα διαπιστώσεις ότι τρεις παράγοντες θα προβάλουν σε ένα νέο φως στη συνείδηση σου:
- Ο παράγων της Τυφλότητος, που οδηγεί σε αποκάλυψη.
- Ο παράγων της Θελήσεως, που προκαλεί σύνθεση.
- Ο παράγων του Σκοπού, που εξωτερικεύεται διαμέσου του Σχεδίου.

Αυτοί οι παράγοντες ενυπάρχουν στη νέα μυητική εμπειρία, πρέπει όμως να προσεγγιστούν από εσένα με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη χρήση της ενοράσεως από όση μπορείς να χρησιμοποιήσεις. Προσπάθεια σου πρέπει να είναι ότι αγωνίζεσαι να σκέπτεσαι ως εάν να είχες λάβει τις ανωτέρω μυήσεις.

'Οπως γνωρίζεις, η μύηση αυτή ονομάστηκε από τον Χριστιανικό κόσμο "Ανάσταση", λέξη που υπογραμμίζει αυτή την όψη της εμπειρίας του μυημένου, η οποία οδηγεί σε αποκάλυψη Δηλαδή της "ανυψώσεως (αναστάσεως) του έξω από τον ωκεανό της ύλης στο διαυγές φως της ημέρας". Η ιδέα της αποκάλυψης μπορεί επίσης να παρατηρηθεί στη Χριστιανική διδασκαλία περί της "Αναλήψεως" - μιας μύησης η οποία δεν έχει ουσιαστική ύπαρξη και δεν πρέπει να ονομάζεται μύηση. Έχουμε συνεπώς την εξής σειρά:

1. Απάρνηση, που προκαλεί σταύρωση και οδηγεί στην

2. Ανάληψη ή μια πλήρη "ανύψωση έξω από" ή "ανάβαση υψηλότερα" που οδηγεί στην

3. Αποκάλυψη, που παρέχει οραματισμό, την ανταμοιβή των δύο παραπάνω σταδίων.

Έχοντας απαρνηθεί τους τρεις κόσμους και έχοντας επιστρέψει σ' αυτούς τους τρεις κόσμους και σε παν ό,τι είναι γνωστό σ' αυτούς, ο μυημένος συνειδητοποιεί ξαφνικά ότι έχει απελευθερωθεί πραγματικά, ότι είναι αληθινά ελεύθερος, ότι έχει υψωθεί έξω από το σκότος και είναι τώρα ανεξάρτητος σε ένα νέο κόσμο εμπειριών. Γνωρίζει ότι έχει αναρριχηθεί στη βουνοκορφή ή ότι έχει ανυψωθεί στο βουδικό πεδίο και ότι από το πεδίο αυτό πρέπει να εργαστεί τώρα μόνιμα και όχι περιοδικά, όπως συνέβαινε πριν. Μπορεί να εργαστεί διαμέσου ενός φυσικού σώματος (με τα πιο λεπτεπίλεπτα του περικαλύμματα) ή όχι, όπως το κρίνει ορθό. Συνειδητοποιεί ότι αυτός, σαν άτομο δεν έχει πια ανάγκη ενός φυσικού σώματος ή μιας αστρικής συνείδησης και ότι ο νους μόνο τώρα αποτελεί το όργανο υπηρεσίας. Το σώμα μέσα στο οποίο δρα τώρα, είναι ένα σώμα φωτός που έχει τον δικό του τύπο ουσίας. Ο Διδάσκαλος, ωστόσο, μπορεί να δομήσει ένα σώμα διαμέσου του οποίου μπορεί να πλησιάζει τους εισερχόμενους μαθητές του και εκείνους που δεν έχουν λάβει τις ανώτερες μυήσεις. Δομεί φυσιολογικά αυτό το σώμα σε ομοιότητα με την ανθρώπινη μορφή και το κάνει στιγμιαία με την ενάσκηση της θελήσεως. Η πλειονότητα των Διδασκάλων που εργάζονται με την ανθρωπότητα είτε διατηρούν το παλαιό σώμα με το οποίο έλαβαν την πέμπτη μύηση ή αλλιώς δομούν το μαγιαβιρούπα ή σώμα της Μάγια, από φυσική ουσία. Το σώμα αυτό θα εμφανίζεται στην αρχική μορφή με την οποία έλαβαν μύηση.

Πρέπει να θυμάσαι ότι σήμερα ο κόσμος των ανθρώπων είναι γεμάτος από εκείνους που έχουν λάβει τη μία ή άλλη μύηση και ότι υπάρχουν μεγάλοι μαθητές, από όλες τις ακτίνες, που εργάζονται στο φυσικό πεδίο. Θα υπάρξουν πολλοί περισσότεροι κατά τη διάρκεια των επόμενων εκατό ετών (εγράφη το 1949). Μερικοί απ' αυτούς δε γνωρίζουν στους φυσικούς τους εγκεφάλους την ιδιαίτερη ιεραρχική τους θέση, έχοντας εγκαταλείψει σκοπίμως τη γνώση αυτή για να εκτελέσουν ορισμένο έργο. Αυτά τα οποία γράφω εδώ προορίζονται να έλθουν στα χέρια τους με σαφή πρόθεση να φέρουν στην επιφάνεια της εγκεφαλικής τους συνείδησης ποιοι και τι είναι στην πραγματικότητα. Η σοφία τους θα αναγνωρισθεί καθώς επίσης και η συμπόνοια τους αλλά αυτοί οι ίδιοι θα αποτραβηχτούν στο βάθος. Μπορεί ακόμη να εμφανίζονται σαν λιγότερο δραστήριοι εξωτερικά, η πνευματική τους επίδραση όμως θα αυξάνεται. Αναγνωρίζουν επίσης τις λανθασμένες απόψεις όλων των σημερινών θρησκειών περί Χριστού. Μερικοί ακόμη μπορεί και να διωχθούν από τις χώρες τους. Τίποτα από αυτά όμως δε θα τους ενδιαφέρει.

Κατά την τέταρτη μύηση το σώμα της ψυχής, το αιτιατό σώμα εξαφανίζεται. Και το νήμα της συνείδησης θραύεται αποκρυφιστικά. Ούτε το σώμα της ψυχής ούτε το νήμα χρειάζονται πια. Γίνονται μόνο τα σύμβολα μιας ανύπαρκτης δυαδικότητας. Η ψυχή δεν είναι πια η δεξαμενή της όψης συνείδησης όπως μέχρι τώρα. Παν ό,τι η ψυχή έχει αποθηκεύσει ως γνώση, επιστήμη, σοφία και πείρα (που έχουν αποταμιευθεί κατά τους κύκλους ζωής πολλών αιώνων ενσαρκώσεως) είναι τώρα αποκλειστικό κτήμα του πνευματικού ανθρώπου ατομικά. Διατηρεί ακόμη επίγνωση όλων των περασμένων γεγονότων και τώρα γνωρίζει γιατί είναι αυτό που είναι. Παραμερίζει πολλές από τις γνώσεις του παρελθόντος. Έχουν εκπληρώσει τον σκοπό τους και του αφήνουν το καταστάλαγμα της εμπείρου σοφίας. Η ζωή του μυημένου προσλαμβάνει μία νέα χροιά, τελείως άσχετη με τους τρεις κόσμους της περασμένης εμπειρίας του. Αυτός, η συγκεφαλαίωση αυτού του παρελθόντος, αντιμετωπίζει νέες πνευματικές περιπέτειες και οφείλει τώρα να διανύσει την ατραπό που τον οδηγεί μακράν από την κανονική ανθρώπινη εξέλιξη προς την Οδό της Ανωτέρας Εξελίξεως. Τρεις μείζονες ενέργειες αρχίζουν να ασκούν μια επίδραση πάνω στον κατώτερο νου του:

1. Η παρορμητική ενέργεια των ιδεών, που φτάνουν σε αυτόν από τον αφηρημένο νου οδεύοντας κατά μήκος της ανταχκαράνα. Οι ενέργειες αυτές έρχονται σε επαφή με τον τώρα φωτισμένο κατώτερο νου του, ο οποίος στο σημείο αυτό τους μετατρέπει σε ιδεώδη. Όσο καλύτερα εκγυμνασμένος και περισσότερο ελεγχόμενος είναι ο νους, τόσο ευκολότερος θα είναι αυτός ο τύπος ενέργειας.

2. Η ενέργεια της ενοράσεως, που είναι η λέξη για να περιγράψουμε μια άμεση επαφή με τη Διάνοια του Θεού σε κάποιο σχετικά υψηλό επίπεδο εμπειρίας. Η ενόραση σχετίζεται εξ ολοκλήρου με την ομαδική δραστηριότητα. Δεν αφορά ποτέ ούτε διευθύνεται προς την αποκάλυψη οποιουδήποτε πράγματος που συνδέεται με τη ζωή της προσωπικότητας. Η ανάπτυξη εκείνου που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε βουδικό φορέα, προετοιμάζει τον άνθρωπο για την ενάτη ή τελευταία μύηση, η οποία επιτρέπει στον μυημένο, κατά έναν τρόπο ακατανόητο για εμάς, να "ενορά" σε ένα λαμπρό φως την αληθινή φύση του κοσμικού αστρικού πεδίου. Μη ξεχνάς, ότι το βουδικό πεδίο συνδέεται στενά με το κοσμικό αστρικό πεδίο και ότι όλες οι ενοράσεις όταν τακτοποιούνται απαιτούν τη χρήση της δημιουργικής φαντασίας στην εκδήλωση τους ή στην παρουσίαση τους στις σκέψεις των ανθρώπων. Μιλώντας γενικά, οι Διδάσκαλοι ενορούν τις φάσεις εκείνες της θείας πρόθεσης, οι οποίες είναι άμεσες. Αυτές συνιστούν το "επισκιάζον νέφος των επιστητών πραγμάτων".

3. Η δυναμική ενέργεια της θελήσεως, και καθώς ο μαθητής τελειοποιεί την ανταχκαράνα διολισθαίνει διαμέσου της επαφής, μέσα στη διάνοια της εμποτισμένης από την ψυχή προσωπικότητας και από εκεί βρίσκει τον δρόμο προς τον εγκέφαλο. Αναφέρομαι φυσικά εδώ στον υπό εκγύμναση μαθητή και όχι σε αυτούς τους ίδους τους Διδασκάλους, οι οποίοι εργάζονται στο κέντρο αυτών των εργασιών. Στα Άσραμ των Διδασκάλων ο μαθητής έρχεται σε άμεση σχέση με τις δυναμικές αυτές ενέργειες. Αυτές οι ενέργειες εστιάζονται και διευθύνονται από τον Μανού, τον Χριστό και τον Μαχατσόχαν. Ο Μανού είναι δεκτικός της ενεργείας της θείας θελήσεως. Ο Χριστός είναι το όργανο για τη διανομή της ενεργείας η οποία προσθέτει ενορατική αποκάλυψη. Ο Μαχατσόχαν ευθύνεται για την εισροή ιδεών στη συνείδηση του μαθητή.

Υπάρχουν τρεις λέξεις που συνδέονται με αυτή τη μύηση και έχουν σπουδαιότητα για την ορθή της κατανόηση: Προβολή, Θέληση, Σκοπός. Με την όψη προβολή ασχοληθήκαμε ήδη με τον όρο "έγερση" ή "μετάσταση" από το σκότος της ύλης στο φως του Πνεύματος. Αλλά για τη Θέληση πολύ λίγα γνωρίζουμε ως τώρα. Η γνώση ως προς τη φύση της Θέλησης προκύπτει μόνο μετά την τρίτη μύηση. Από τη στιγμή αυτή ο μυημένος εκδηλώνει όλο και πιο σταθερά την πρώτη θεία όψη, την όψη της Θελήσεως και την ορθή χρήση της Δυνάμεως. Ο Κύριος του Κόσμου είναι η μόνη δεξαμενή της θέλησης και του σκοπού της επισκιαζούσης κοσμικής Του ψυχής. Η θέληση πάντοτε πραγματοποιεί τον σκοπό. Η δεξαμενή της όψεως θέληση της εμφύτου θεότητος του ανθρώπου βρίσκεται στο κέντρο της βάσεως της σπονδυλικής στήλης. Και μπορεί να λειτουργήσει ορθά και να είναι όργανο της θείας θέλησης μόνο μετά την τρίτη μύηση. Το κέντρο της κεφαλής είναι το κέντρο φυλάξεως του σκοπού. Ο σκοπός βραδέως αποκαλύπτεται στον μυημένο κατά τη διάρκεια των τελευταίων πέντε μυήσεων και τούτο καθίστατι δυνατό μετά τηυ Μύηση της Απαρνήσεως. Έπειτα, ακολουθεί η μύηση της αναδύσεως έξω της ύλης και μετά το σημείο αυτό, ο μυημένος αρχίζει να διακρίνει κάπως τον σκοπό του Πλανητικού Λόγου. Αυτή η ενέργεια της θελήσεως είναι η πιο δυναμική ενέργεια σε ολόκληρο το σύστημα της πλανητικής υπάρξεως. Ονομάζεται η "Δύναμη της Σαμπάλα" και είναι αυτή που συγκρατεί όλα τα πράγματα ενωμένα στη ζωή. Είναι στην πραγματικότητα αυτή η ίδια η Ζωή.

Ό,τι μπορώ να εύχομαι και να δέομαι είναι όπως η ατομική σου θέληση μπορεί να σμίξει με τη Θεία θέληση, όπως η αποκάλυψη σου φανερωθεί πληρέστερα και όπως βαδίσεις με αυξανόμενη σταθερότητα την Ατραπό, από το σκότος στο φως και από τον θάνατο στην αθανασία. 

Alice A. Bailey, "Οι Ακτίνες και οι Μυήσεις"

Παρασκευή, 29 Απριλίου 2011

Μύηση V (Α' Μέρος)


Μύηση V: Η Αποκάλυψη.
Ακτίνα Ι: Η Ενέργεια της Θελήσεως-για-το-Καλό. Δύναμη.

Αυτή η μύηση ονομάζετο πάντοτε στη Χριστιανική εκκλησία με το όνομα της Ανάστασης, όμως η έβδομη μύηση είναι εκείνη που αποτελεί στην πραγματικότητα την αληθή Ανάσταση. Το ορθό όνομα για την πέμπτη είναι η Μύηση της Αποκάλυψης. Αυτό σημαίνει τη δύναμη του χειρισμού φωτός σαν φορέα ζωής  προς τους τρεις κόσμους και ομοίως τη γνώση του επόμενου βήματος που πρέπει να ληφθεί πάνω στην Οδό της Ανωτέρας Εξελίξεως. Η Οδός αυτή αποκαλύπτεται στον μυημένο σ' ένα νέο φως και με μία εξ ολοκλήρου διαφορετική σημασία. Είναι ο αληθινός χρόνος ανάδυσης από τον τάφο του σκότους και αποτελεί μια είσοδο μέσα σε ένα φως τελείως διαφορετικής φύσεως από οποιοδήποτε έχει δοκιμαστεί ως τώρα. Κάθε ζωή, από την πρώτη κάθοδο της ψυχής σε ενσάρκωση, είναι απλώς μια σειρά αποκαλύψεων, που όλες οδηγούν στην Αποκάλυψη της πέμπτης Μύησης. Ο Διδάσκαλος καθώς αναδύεται μέσα στο φως της Ημέρας αυτής της μύησης, συνειδητοποιεί την αληθινή και ως τώρα άγνωστη σημασία των τριών κόσμων, τους οποίους αντιλαμβανόταν από την πλευρά της εννοίας. Τώρα η σημασία τους είναι καταφανής και η αποκάλυψη είναι τόσο τρομακτική ώστε:
 
"αποσύρεται μέσα στον κόσμο του Φωτός και συναντά τους αδελφούς του. Συγκεντρώνει όλες του τις δυνάμεις και αναζητεί Νέο Φως πάνω στο Σχέδιο. Αυτό το Φως διαλάμπει και με τη δύναμη της αποκαλυπτικής του δύναμης, διεγείρονται νέες πίστεις, γίνονται φανεροί νέοι σκοποί".

Η πρώτη Ακτίνα Θελήσεως ή Δυνάμεως διακρίνεται από την ύψιστη γνωστή θεία ιδιότητα. Στις λέξεις, ΚΑΛΗ ΘΕΛΗΣΗ, κρύπτεται ο μυστικός σκοπός του πλανητικού Λόγου. Επειδή αυτή η ακτίνα δεν είναι σε ενσάρκωση αυτήν την εποχή και συνεπώς απουσιάζουν οι ψυχές που μπορούν να την εκφράσουν πλήρως, το όλο θέμα είναι πολύ δύσκολο να εκφραστεί λεκτικά. Κάθε μεγάλη ακτίνα, καθώς έρχεται σε ενσάρκωση, μεταμορφώνει τη γλώσσα του κύκλου, εμπλουτίζει το υφιστάμενο λεξιλόγιο και φέρει νέα γνώση στην ανθρωπότητα. Όλοι οι πολιτισμοί είναι το αποτέλεσμα αυτού του γεγονότος. Θα ήθελα να σου ζητήσω να εξετάσεις τη σχέση της πέμπτης μύησης, της πέμπτης Ακτίνας της Επιστήμης και της πρώτης Ακτίνας της Θελήσεως, γιατί εκεί βρίσκεται το κλειδί για την αποκάλυψη που παρέχεται στον μυημένο - Διδάσκαλο. Όπως μπορείς να αντιληφθείς, ριψοκινδυνεύουμε σε περιοχές πολύ πέραν της κατανόησης σου. Αλλά η προσπάθεια για την κατανόηση του ανέφικτου και για την άσκηση του νου σύμφωνα με τη γραμμή της αφηρημένης σκέψης είναι πάντα αξιόλογη.

Η ενέργεια της πρώτης αυτής ακτίνος δημιούργησε δύο ισχυρά αποτελέσματα: πρώτον, εξαπελύθη ο παγκόσμιος πόλεμος και δεύτερον, επετεύχθη η διάσπαση του ατόμου με αποτέλεσμα την κατασκευή της ατομικής βόμβας. Και τα δύο αυτά γεγονότα έγιναν δυνατά με τη διάχυση της τρίτης όψης αυτής της πρώτης ακτίνας. Αυτή είναι η κατώτατη όψη και επέφερε συγκεκριμένα υλικά αποτελέσματα. Η καταστρεπτική όψη συνεπώς ήταν η πρώτη όψη που σημείωσε επιτυχία. Διέσπασε τη μορφή-σκέψη της υλιστικής ζωής πάνω στο νοητικό πεδίο και ταυτόχρονα δημιούργησε ένα μεγάλο παράγοντα καταστροφής στο φυσικό πεδίο. Έτσι, εγκαινιάστηκε η νέα εποχή. Πράγμα αρκετά περίεργο, η συνετή και ελεγχόμενη χρήση των αποτελεσμάτων αυτής της επιστημονικής περιπέτειας αναφορικά με την ατομική βόμβα, θα προκαλέσει τελικά μια ειδική αποκάλυψη της φύσεως ορισμένων δυνάμεων σε σχέση με το Φως. Ένα από τα σήμεια της έλευσης αυτού του νέου φωτός, βρίσκεται στην αστάθεια του ανθρώπινου νοητικού μηχανισμού και των διαδικασιών της ανθρώπινης σκέψης. Αυτό οφείλεται στην πρόωρη ανταπόκριση τους στη νέα εισερχόμενη δύναμη. Οι ανέτοιμοι αντιδρούν κατ' αυτόν τον τρόπο και αυτό αποκλείει κάθε δυνατό στοχασμό πάνω σ' αυτούς τους ταλαιπωρημένους. Ο Νόμος της Αναγέννησης θα μεριμνήσει γι' αυτή την αντίδραση και στην επόμενη ενσάρκωση αυτοί οι άνθρωποι θα εισέλθουν σε ένα φυσικό σώμα με καλύτερο εξοπλισμό. Στην πραγματικότητα, είναι η ενέργεια από την Σαμπάλλα στην τρίτη και καταστρεπτική της όψη, η οποία δρα πάνω στην ανθρωπότητα και εφελκύει δυστυχώς μια πρόχειρη ανταπόκριση από ορισμένους. Σου το λέγω για να σε ενθαρρύνω. Η καταστροφή προκαλεί πάντοτε αμφιβολίες στις διάνοιες που είναι εναρμονισμένες προς την ανθρώπινη ευημερία και στους στοχαστές εκείνους που είναι ευαίσθητοι στα δεινά στα οποία υπόκεινται οι συνάνθρωποι τους. Είναι πολύ δύσκολο για τον συνήθη σκεπτόμενο άνθρωπο να κατανοήσει και να ερμηνεύσει τις καταστρεπτικές διαδικασίες εκείνου που ονομάζει "η θέληση του Θεού".

Ο μυημένος σε καλή θέση, παρατηρεί μέσα στην καρδιά των πραγμάτων. Έχει επιταχύνει τον δρόμο του προς την πραγματική "Καρδιά του Ήλιου" (χρησιμοποιώντας αυτές τις λέξεις με "πλανητική" και όχι "ηλιακή" έννοια) και - από την πλεονεκτική αυτή θέση - αποκτά επίγνωση του "Κεντρικού Πνευματικού Ήλιου" και της Οδού της Ανωτέρας Εξελίξεως, η οποία οδηγεί αναπόφευκτα στο ασφαλές εκείνο κέντρο του Υψίστου. Οι τρεις κόσμοι της υλικής ζωής και ο εσωτερικός κόσμος της εννοίας, τον οποίο του απεκάλυψε η ψυχή, αφήνονται τώρα πίσω. Αντιμετωπίζει ξαφνικά τον κόσμο των σημασιών, με τον αληθινό κόσμο των αιτιών και της δημιουργίας και τον κόσμο του συμπαντικού. Ανακαλύπτει ότι όλα όσα είχε σκεφτεί για τον Νόμο του Αίτιου και του Αιτιατού ήταν τόσο περιορισμένα ώστε έχουν γίνει πρακτικά χωρίς έννοια, μπορούν δε, να θεωρηθούν το αλφάβητο με το οποίο μπορεί να διδάξει τα παιδιά των ανθρώπων. 
Συνειδητοποιεί τον Σκοπό του Πλανητικού Λόγου. Κατά τη διάρκεια του κύκλου προετοιμασίας για την έκτη μύηση, ο Σκοπός αυτός θα παρουσιαστεί ξαφνικά σε αυτόν σε απαστράπτουσα και συνθετική δόξα...

Μύηση IV (Β' Μέρος)


Μπορείς συνεπώς να αντιληφθείς πόσο η μύηση αυτή της Σταύρωσης, την οποία ο Χριστιανικός κόσμος έχει οικειοποιηθεί, είναι κατά πολύ ευρύτερη στις συνέπειες της από ό,τι υποθέτεις. Όμως, η οικειοποίηση αυτή ήταν σκόπιμη σύμφωνα με το θείο σχέδιο της Ιεραρχίας, γιατί πάντοτε κάποιος μεγάλος Εκπαιδευτής – δια της ζωής και της διδασκαλίας του – θα επισύρει προσοχή σε κάποια ιδιαίτερη μύηση. Ο Βούδας πχ. στις Τέσσερις Ευγενείς Αλήθειες, βεβαίωσε τη βαθμίδα πάνω στην οποία ο μυημένος της τρίτης μύησης λαμβάνει τη θέση του. Δεν επιθυμεί πλέον τίποτα προσωπικής φύσεως, έχει ελευθερωθεί από τους τρεις κόσμους. Ο Χριστός απεικόνισε για εμάς και υπογράμμισε την τέταρτη μύηση με τη φοβερή της Μετάσταση από τον Σταθερό Σταυρό προς το Όρος της Αναλήψεως, σύμβολο μεταστάσεως, δια μέσου της μυήσεως.

Η εμπειρία αυτής της μύησης φέρει στο κατώφλι της συνείδησης του μυημένου την αιφνίδια αναγνώριση ότι η ψυχή, το εγωικό σώμα στο δικό του επίπεδο, αυτό που επί αιώνες θεωρούσε πηγή της ύπαρξης του, οδηγό και σύμβουλο, δε χρειάζεται πια. Η σχέση του, σαν προσωπικότητα εμποτισμένη από την ψυχή, είναι τώρα απευθείας με τη Μονάδα. Νοιώθει απόκληρος και έτοιμος να φωνάξει, όπως ο Διδάσκαλος Ιησούς:

«Θεέ μου, Θεέ μου, ινατί με εγκατέλιπες;»

Προβαίνει στην αναγκαία απάρνηση και το αιτιατό σώμα, το σώμα της ψυχής, εγκαταλείπεται. Η πράξη αυτή της απάρνησης σημειώνει τη στιγμή κατά την οποία ο μαθητής δεν έχει τίποτα μέσα του που να τον συνδέει με τους τρεις κόσμους της ανθρώπινης εξέλιξης. Προτιμώ τη λέξη «απάρνηση» από τη «σταύρωση» επειδή η τελευταία απλώς υπογραμμίζει την οδύνη που υφίσταται ο μυημένος καθώς απαρνείται παν ό,τι είναι υλικής φύσεως και καθίσταται ένα μόνιμο και αμετάβλητο μέλος του πέμπτου βασιλείου της φύσεως, του βασιλείου του Θεού, που ονομάζουμε Ιεραρχία. Μην ξεχνάς ότι οι τρεις κόσμοι της συνήθους εξέλιξης αποτελούν τα παχυλά φυσικά υποπεδία του κοσμικού φυσικού πεδίου.

Εάν είναι αληθές το ότι η αίσθηση του χρόνου είναι η απάντηση του εγκεφάλου σε μια διαδοχή καταστάσεων συνείδησης ή γεγονότων και αν είναι εξίσου αληθές ότι για την ψυχή δεν υφίσταται τέτοιος παράγων στη συνείδηση, όπως ο χρόνος αλλά γνωστό είναι μόνο το Αιώνιο Τώρα, τότε οι τρεις κόσμοι του ενσαρκωμένου όντος αποτελούν μια μονάδα εμπειρίας στη ζωή της ψυχής, μια εμπειρία που τερματίζεται κατά τη σταύρωση. Κάθε μυημένος που προβαίνει σε τούτη την απάρνηση είναι σε θέση να πει μαζί με τον Πρώτο από την ανθρωπότητα που το είπε: 

«Καγώ εάν υψωθω εκ της γης, πάντας ελκύσω προς εμαυτόν»

Είναι ενδιαφέρον να σημειώσουμε ότι ο Διδάσκαλος Ιησούς έλαβε τη μύηση της Απαρνήσεως ενώ ταυτόχρονα ο Χριστός ανυψώθηκε στην έβδομη μύηση, τη μύηση της Αναστάσεως. Έτσι, οι δύο ιστορίες των δύο μεγάλων αυτών Μαθητών είναι παράλληλες – ο Ένας τόσο πρόθυμα εξυπηρέτησε τον Μεγαλύτερο και ο Χριστός υπέταξε τη Θέληση Του στη θέληση του εν τοις ουρανοίς Πατρός Του.

Κατά την εμπειρία των τριών πρώτων φάσεων της μυητικής διαδικασίας, ο μυημένος απορρίπτει τον έλεγχο των ενεργειών που εδρεύουν στα τρία κάτω του διαφράγματος κέντρα. Απαρνείται τη χρησιμοποίηση τους για ιδιοτελείς λόγους. Το κέντρο της βάσης έχει δεχθεί και διαμοιράσει την ενέργεια της αυτοβουλίας (της θέλησης του κατώτερου εαυτού), έχει εκκενωθεί και παραμένει έτοιμο για τη λήψη της ανωτέρας θελήσεως, η οποία θα διαχυθεί μέσα σε αυτήν από το ανώτατο κέντρο της κεφαλής. Το κέντρο των γεννητικών οργάνων βρίσκεται επίσης υπό έλεγχο, έναν έλεγχο που συνδέεται με τη διεύθυνση του κέντρου του λαιμού και τη διατήρηση της ζωής επί του φυσικού πεδίου, αν ο μυημένος επιλέξει να ενσαρκωθεί για σκοπούς υπηρεσίας. Το κέντρο του ηλιακού πλέγματος, που έχει δεχθεί και διαμοιράσει την ενέργεια του αστρικού πεδίου, την ενέργεια των επιθυμιών και των συγκινήσεων, καθαρίζεται συνάμα και εξαγνίζεται. Η ενέργεια του μετουσιώνεται σε μια τέτοια έκταση, ώστε μπορεί να περιέλθει κάτω από τον πλήρη έλεγχο του κέντρου της καρδιάς, το οποίο στο εξής και μέχρι την έβδομη μύηση, είναι το «κέντρο με το οποίο ο μυημένος επιτελεί τις ιεραρχικές του υποχρεώσεις». Συνεπώς, κατά τη Μεγάλη Απάρνηση, τα τρία κατώτερα κέντρα φτάνουν σε ένα σημείο απολύτου εξαγνίσεως ή μιλώντας συμβολικά, απολύτου κενότητας. Είναι απλώς αγνά δοχεία για τις ενέργειες των τριών ανωτέρων κέντρων. Τα τρία κατώτερα κέντρα συνδέονται με τους τρεις κόσμους της προσωπικής εξέλιξης. Τα τρία ανώτερα συνδέονται με το ιεραρχικό έργο και είναι κάτω από τον έλεγχο του μυημένου, έναν έλεγχο ο οποίος γίνεται όλο και περισσότερο τέλειος μέχρι τη μύηση της Ανάστασης. Κατά τη μύηση αυτή, δε χρειάζονται πια. Ο Διδάσκαλος δεν έχει ανάγκη την ενέργεια των κέντρων και η συνείδηση Του υπερβαίνεται και μεταμορφώνεται σε έναν τύπο επίγνωσης για τον οποίο τίποτα δε γνωρίζουν όσοι δεν έχουν λάβει ακόμη αυτή τη μύηση. Αν επιλέξει να λάβει έναν φυσικό φορέα, όπως πολλοί θα θελήσουν όταν επανεμφανισθεί ο Χριστός και η Ιεραρχία εξωτερικευθεί επί της Γης, ο Διδάσκαλος θα «δρα εκ των άνω προς τα κάτω» και όχι «εκ των κάτω προς τα άνω». Δε θα έχουν συνεπώς ανάγκη κέντρων επί των αιθερικών επιπέδων του πλανητικού μας φυσικού πεδίου.

Κατά την τέταρτη αυτή μύηση, ο μυημένος αρχίζει να δρα εξ ολοκλήρου πάνω στο τέταρτο πεδίο, στα βουδικά επίπεδα του κοσμικού φυσικού πεδίου, δηλαδή το ενορατικό πεδίο. Ένεκα της διαρκούς μετάστασης της «ζωντανής εστίασης» του μυημένου – που ανυψώνεται έξω από τους τρεις κόσμους προς το βουδικό πεδίο – η ιδέα της Ανάστασης παρεισέφρυσε στη Χριστιανική Διδασκαλία, έτσι ώστε η μύηση της Σταύρωσης παρουσιάζεται ως προηγούμενη της μύησης της Ανάστασης. Αυτό δε συμβαίνει στην πραγματικότητα, παρά μόνον κατά ένα μικρότερο βαθμό και σαν σύμβολο μελλοντικής εμπειρίας. Κατά τον ίδιο τρόπο, η ιδέα της θυσίας υπεισήλθε σε όλη τη διδασκαλία των μυήσεων της Σταύρωσης και της Ανάστασης, τόσο στην Ανατολή όσο και στη Δύση. Αυτή είναι μια ιδέα θυσίας που συνδέεται με την έννοια του πόνου, της αγωνίας, της οδύνης και του θανάτου. Όμως η αληθινή ρίζα της λέξης δίνει την αληθινή της σημασία: "Sacer" = καθιστώ άγιο (αγιοποιώ). Αυτό συμβαίνει αληθινά στον μυημένο. «Αγιοποιείται». «Παραμερίζεται» για πνευματική ανάπτυξη και υπηρεσία. Χωρίζεται από ό,τι είναι φυσικό, υλικό, μεταβιβάσιμο και παρεμποδιστικό, παγιδευτικό και καταστρεπτικό. Μαθαίνει να καθορίζει την Πληρότητα, η οποία είναι το πνευματικό του δικαίωμα και προνόμιο. Η ομορφιά της ερμηνείας αυτής της μυήσεως και η ανταμοιβή για εκείνους που επιχειρούν να εισδύσουν στην αληθινή της έννοια είναι ανείπωτη. Απαιτείται ωστόσο η διδασκαλία και της Ανατολής και της Δύσης για να φτάσεις στην αληθινή της κατανόηση.

Στο βουδικό ή ενορατικό πεδίο, η φύση του νου χάνει πλέον τον έλεγχο της πάνω στον μυημένο. Η ενόραση, ο καθαρός Λόγος, η πλήρης γνώση που φωτίζεται από τον στοργικό σκοπό του θείου Νου καταλαμβάνει πλέον τη θέση του και ο μυημένος ζει στο εξής στο φως ορθής και ευθείας γνώσης, που εκφράζεται σαν σοφία σε όλες τις υποθέσεις, απ’ όπου και οι τίτλοι του Διδασκάλου της Σοφίας ή Κυρίου της Συμπόνοιας, που δίδονται σε Εκείνους που έχουν λάβει την τέταρτη και Πέμπτη μύηση. Ο Διδάσκαλος εργάζεται από το βουδικό πεδίο επίγνωσης. Στο πεδίο αυτό ζει τη ζωή Του, αναλαμβάνει την υπηρεσία Του και προωθεί το Σχέδιο στους τρεις κόσμους και για τα τέσσερα βασίλεια της φύσης. Γίνεται, λοιπόν, φανερό σ’ εσένα γιατί η τέταρτη μύηση διέπεται από την τέταρτη Ακτίνα της Αρμονίας μέσω Διαμάχης. Η εναρμόνιση των κατώτερων κέντρων με τα ανώτερα, η εδραίωση ορθών σχέσεων μεταξύ των τριών κόσμων της ανθρώπινης εξέλιξης και του βουδικού πεδίου και η υπηρεσία αποκατάστασης ορθών ανθρώπινων σχέσεων, όλα αυτά είναι μερικά από τα αποτελέσματα που τώρα μπορείς να συλλάβεις θεωρητικά και τα οποία θα κατανοήσεις πρακτικά μια μέρα μέσα από τη δική σου εμπειρία.

Με αυτή την ενέργεια ακτίνας εργάζεται ο μυημένος καθώς προβαίνει στη Μεγάλη Απάρνηση και ως εκ τούτου μεταφέρεται στον Ενεργειακό Σταυρό των ουρανών. Αυτή είναι η ενέργεια που του επιτρέπει να ζει στο Αιώνιο Τώρα. Όμοια με τον Χριστό, όταν ζητά να υπηρετήσει την ανθρωπότητα «κατέρχεται στην κόλαση», η οποία είναι η κόλαση του υλισμού και της ζωής του φυσικού πεδίου. Διαβάζουμε στη Χριστιανική διδασκαλία ότι «ο Χριστός κατήλθε στον Άδη και δίδαξε τα πνεύματα που είναι φυλακισμένα» επί τρεις μέρες. Αυτό σημαίνει ότι εργάστηκε με την ανθρωπότητα στους τρεις κόσμους για μια σύντομη χρονική περίοδο. Η ίδια ιδέα εργασίας στους τρεις κόσμους της ύπαρξης επί του φυσικού πεδίου (με κοσμική έννοια) ενσωματώνεται στη φράση που συναντάται στην Καινή Διαθήκη ότι «το καταπέτασμα του ναού εσχίσθη εις δύο από άνωθεν εώς κάτω». Αυτό είναι το καταπέτασμα το οποίο, μιλώντας συμβολικά, διαιρεί ή κλείει έξω την ανθρωπότητα από τη συμμετοχή στο βασίλειο του Θεού. Το καταπέτασμα εσχίσθη από τον Χριστό, ο οποίος προσέφερε έτσι μια μοναδική υπηρεσία τόσο στην ανθρωπότητα όσο και στην πνευματική Ιεραρχία.

Θα ήθελα να σου ζητήσω να στοχαστείς πάνω στη μύηση της Απάρνησης και να θυμάσαι στην καθημερινή σου ζωή ότι αυτή η διαδικασία της απάρνησης, η οποία συνεπάγεται τη σταύρωση του κατώτερου εαυτού, γίνεται μόνο δυνατή με την άσκηση της καθημερινής αποσπάσεως. Η λέξη «απόσπαση» είναι ένας όρος της Ανατολής για τη δική μας «απάρνηση». Θα σου ζητήσω επίσης, όσο περίεργο και αν σου φαίνεται, να συνηθίσεις στη σταύρωση. Επέτρεψε στον εαυτό σου να συνηθίσει στην οδύνη με απόσπαση, γνωρίζοντας ότι η ψυχή δεν υποφέρει καθόλου και ότι δεν υπάρχει πόνος ή αγωνία για τον Διδάσκαλο ο Οποίος έχει επιτύχει την απελευθέρωση.

Δέηση μου και ευχή μου, όπως ο προορισμός σου είναι καθαρός στην όραση σου και όπως η δύναμη της καρδιάς σου μπορέσει να είναι ανάλογος προς το εγχείρημα τούτο.

Alice A. Bailey, "Οι Ακτίνες και οι Μυήσεις" 

Μύηση IV (Α' Μέρος)


Μύηση IV: Η Μεγάλη Απάρνηση ή Σταύρωση
Ακτίνα IV: Η Ενέργεια της Αρμονίας μέσω Διαμάχης

Αυτή η τέταρτη ακτίνα, όπως πολλές φορές έχει λεχθεί, είναι εκτός ενσαρκώσεως, όσον αφορά τα επανενσαρκούμενα εγώ ή ψυχές των ανθρώπων. Ωστόσο, από μια άλλη άποψη, η ακτίνα αυτή είναι πάντοτε σε δράση και πάντοτε παρούσα, επειδή είναι η ακτίνα που κυβερνά το τέταρτο βασίλειο της φύσεως, το ανθρώπινο βασίλειο, στους τρείς κόσμους της αυστηρά ανθρώπινης εξέλιξης. Είναι η δεσπόζουσα ενέργεια, που ασκεί πάντοτε πίεση πάνω στο τέταρτο βασίλειο. Αυτή η πίεση άρχισε να ενεργοποιείται αρχικά κατά το τέλος της τέταρτης ανθρώπινης φυλής, αυτής των Ατλάντων. Κατά την εποχή εκείνη, οι άνθρωποι άρχισαν να αποδεικνύουν μια αυξανόμενη αίσθηση ευθύνης και επομένως και αίσθηση της δυνάμεως να εκδηλώνουν διακριτική εκλογή. Αυτή οδήγησε στον μεγάλο πόλεμο στην τέταρτη φυλή, που κορυφώθηκε στον Κατακλυσμό, για τον οποίον επιμαρτυρούν όλα τα μέρη του κόσμου και στον οποίον αναφέρονται οι περισσότερες παγκόσμιες Γραφές. Κατά την εποχή εκείνη, η Μαύρη και η Λευκή Στοά των Μυστών είχαν επίσης εμπλακεί και η πρώτη μεγάλη μάχη μεταξύ των εκπροσώπων του "κακού" και των Δυνάμεων του Φωτός έλαβε χώραν. Η μάχη ήταν αμφίρροπος και καμμία από τις δύο πλευρές δεν αποδέχτηκε την ήττα της. Κάτω από τον συμβολισμό του Κατακλυσμού, είναι φανερό ότι η μάχη εστιάστηκε κυρίως πάνω στο αστρικό πεδίο, αν και έλαβε χώρα ιστορικά πάνω στο φυσικό πεδίο. Το δε αποτέλεσμα της ήταν η καταστροφή του κόσμου δια του ύδατος, όπως μπορεί να εκφραστεί συμβολικά.

Αυτήν την εποχή, η επίδραση αυτής της ακτίνος είναι κυριαρχικά ομαδικής φύσεως και δεν υπάρχουν ψυχές της τέταρτης ακτίνος σε ενσάρκωση. Αυτή η ακτίνα είναι η κύρια υπεύθυνη για τις βιαιότητες και τις εντάσεις και για την αρχική σύγκρουση μεταξύ του κυριότερου ζεύγους των αντιθέτων, στο οποίο δίνουμε το όνομα πνεύμα-ύλη. Η ενέργεια αυτή καθιστά φανερή τη διάκριση, που τόσο συχνά παρανοείται από τον άνθρωπο, μεταξύ καλού και κακού. Θα γίνει φανερό σ' εσένα ότι αυτή η Αρχή της Διαμάχης συνδέεται στενά με τον θάνατο. Με τη λέξη θάνατο εννοώ απόσπαση από τις συνθήκες της μορφής - φυσικές, αστρικές και νοητικές. Εννοώ τη διακοπή επαφής με φυσική μορφή, επαφής με αστρική θυμική αυταπάτη και με νοητική πλάνη. Εννοώ την απόρριψη της Μάγια, που είναι το όνομα αυτής της πανπεριεκτικής επιδράσεως που κατασυντρίβει τον άνθρωπο που είναι βυθισμένος στον οποιουδήποτε είδους υλισμό. Αυτή είναι η Αρχή της Διαμάχης, αφανής σε κάθε άτομο ουσίας, που προκαλεί πρώτα απ' όλα σύγκρουση, έπειτα απάρνηση και τελικά χειραφέτηση, που προκαλεί πόλεμο έπειτα απόρριψη και τελικά απελευθέρωση. Αυτή η αρχή είναι στενά συνδεδεμένη με τον Νόμο του Κάρμα.

Η Μύηση της Απαρνήσεως είναι τόσο οικεία στην πλειονότητα των ανθρώπων, ώστε δυσκολεύομαι να πω αυτό που θα ανακόψει την προσοχή σου και θα εξουδετερώσει μια οικειότητα η οποία αναγκαστικά ελαττώνει τη σπουδαιότητα του θέματος στη συνείδησή σου. Η ιδέα της σταύρωσης συνδέεται στη διάνοια σου με τον θάνατο και το μαρτύριο ενώ καμμία τέτοια έννοια δεν υποκρύπτεται στην αληθινή της σημασία. Το σύμβολο του Σταυρού - που συνδέεται στον δυτικό κόσμο με αυτή τη μύηση και με τη Χριστιανική πίστη - είναι στην πραγματικότητα ένα κοσμικό σύμβολο, που προηγείται κατά πολύ χρονολογικά της Χριστιανικής εποχής. Είναι ένα από τα μείζονα σύμβολα που συναντώνται στη συνείδηση των προχωρημένων Εκείνων Όντων, τα Οποία από τον απομακρυσμένο ήλιο, τον Σείριο, την έδρα της αληθινής Μεγάλης Λευκής Στοάς, αγρυπνούν πάνω στα πεπρωμένα του ηλιακού μας συστήματος αλλά τα Οποία αποδίδουν ιδιαίτερη προσοχή στον σχετικά μικρό και ασήμαντο φαινομενικά πλανήτη μας, τη Γη.

Ο σταυρός που αναφέρεται σε αυτήν τη μύηση είναι ο Ενεργειακός Σταυρός των ουρανών. Στον σταυρό αυτό μετατοπίζεται ο μαθητής κατά την τέταρτη μύηση από τον Σταθερό Σταυρό των ουρανών. Αυτός ο σταθερός σταυρός είναι ο σταυρός στον οποίο είχε σταυρωθεί από τη στιγμή που βρέθηκε πάνω στην Ατραπό της Δοκιμασίας και πέρασε από εκεί στην Ατραπό της Μαθητείας. Στην Ατραπό αυτή - έχοντας υπερβεί τον κόσμο των φαινομένων και έχοντας αποκαταστήσει μια άρρηκτη επαφή με τη Μονάδα - απαρνείται τον Μεταμορφωτικό Σταυρό της ύπαρξης στους τρεις κόσμους (τον κόσμο των εμφανίσεων) και μετά από μια χρονική περίοδο μεταφέρεται στον Σταθερό Σταυρό. Αυτό καλύπτει την περίοδο των τριών πρώτων μυήσεων. Έχοντας τώρα ελευθερωθεί δια μέσου της απαρνήσεως, δεν έχει πια ανάγκη να υποστεί τις δοκιμές, δοκιμασίες και δυσκολίες που αναπόφευκτα συνεπάγεται η σταύρωση επί του Σταθερού Σταυρού. Μπορεί τώρα να λάβει τη θέση του πάνω στον Ενεργειακό Σταυρό, με όλες τις κοσμικές του συνέπειες και ευκαιρίες που προσφέρονται τότε. Αυτό όσον αφορά το άτομο είναι συμβολικό και μεταφορικό. Όσον αφορά όμως τον Ουράνιο Άνθρωπο η πράξη δεν είναι συμβολική, είναι απολύτως πραγματική. Ας το δούμε όμως αναλυτικότερα αυτό:

1. Ο Μεταμορφωτικός Σταυρός κυβερνά τους τρεις κόσμους και ιδιαίτερα το αστρικό πεδίο. Στον σταυρό αυτό "σταυρώνεται" ο μέσος άνθρωπος ωσότου αποκτήσει την αναγκαία εμπειρία και προσανατολιστεί συνειδητά προς μια άλλη φάση ανελίξεως.

2. Ο Σταθερός Σταυρός κυβερνά τους πέντε κόσμους της ανθρώπινης ανάπτυξης και καθορίζει τις εμπειρίες όλων των μαθητών. Δια μέσου της πειθαρχίας και των εμπειριών που έχουν αποκτηθεί κατ' αυτόν τον τρόπο πάνω σ' αυτόν τον σταυρό, ο μαθητής περνά από  μια απάρνηση σε μια άλλη ωσότου επιτύχει πλήρη ελευθερία και απελευθέρωση.

3.
Ο Ενεργειακός Σταυρός κυβερνά τον Διδάσκαλο καθώς Αυτός περνά δια μέσου των υπολοίπων πέντε μυήσεων. Η τέταρτη μύηση, πράγμα αρκετά περίεργο, δεν διέπεται ούτε από τον Σταθερό Σταυρό ούτε από τον Ενεργειακό. Ο μαθητής κατεβαίνει από τον Σταθερό Σταυρό και ζητά ν' ανέβει στον Ενεργειακό Σταυρό και αυτή η μεταβατική περίοδος τον κυβερνά πρακτικά. Θα μπορούσε λοιπόν να σημειωθεί ότι υπάρχουν τρεις μυήσεις που δοκιμάζει ο μαθητής όσον αφορά τη γνώση και εμπειρία. Η πρώτη, η δεύτερη και η τρίτη. Έπειτα μεσολαβεί μια μεταβατική μύηση, που ακολουθείται από πέντε μυήσεις που υφίσταται ο Διδάσκαλος πάνω στον Ενεργειακό Σταυρό.

Πρέπει να θυμάσαι ότι η χαρακτηριστική ιδιότητα του ανθρώπου πάνω στον Μεταμορφωτικό Σταυρό είναι η ιδιότητα της αυτοσυνείδησης. Ότι ο μαθητής πάνω στον Σταθερό Σταυρό αποκτά γοργά συνείδηση του ομίλου όταν οι εμπειρίες που δοκιμάζει αφομοιωθούν ορθά. Και ότι ο Διδάσκαλος πάνω στον Ενεργειακό Σταυρό διακρίνεται από μια παγκόσμια συνείδηση η οποία τελικώς γίνεται κοσμική συνείδηση - μια κατάσταση υπάρξεως άγνωστη σ' εσένα, ακόμη και στις πιο τολμηρές πτήσεις της φαντασίας σου...

Ο Μάγος του Στρόβολου

Στυλιανός Αττεσλής 

12/12/1912 - 26/08/1995


 

Δεν είναι απλή υπόθεση να περιγραφούν με απλά λόγια το ποιος και το τι ήταν ο Δάσκαλος, ο Δρ. Στυλιανός Αττεσλής.  Η ζωή του είναι αυτή ενός θεραπευτή και η διδασκαλία του, δηλ. αυτή των Ερευνητών της Αλήθειας, άρχισε το 1919 στην Κύπρο όταν ο νεαρός Στυλιανός σε ηλικία των μόλις επτά ετών ήταν ήδη σε θέση να ταξιδεύει συνειδητά στους κόσμους υψηλότερων διαστάσεων. Ήταν επίσης σε θέση να ομιλεί τις γλώσσες των παρελθόντων ζωών του και να επικοινωνεί συνειδητά με οντότητες από τους άλλους κόσμους που τον καθοδηγούσαν εδώ και αιώνες. Τις οντότητες αυτές τις αποκαλούσε αδερφούς-οδηγούς.

 Ο Δάσκαλος δεν ήταν ενδιάμεσο και ούτε έκρινε σωστό να ανοίγεται κανείς σε άγνωστες οντότητες ή σε άγνωστες «ενέργειες» ως μέντιουμ και να τους επιτρέπει να εκφραστούν μέσω αυτού. Κάτι τέτοιο θα μπορούσε να αποδειχτεί επικίνδυνο και να οδηγήσει σε σκοτεινά μονοπάτια. Όταν ο Δάσκαλος μίλαγε για συντονισμό εννοούσε το «συνκραδασμό» του με τον οδηγό-φίλο του, όπου οτιδήποτε γινόταν με το χέρι του ή όταν επικοινωνούσε μαζί του η γνώση αυτή αμέσως του γινόταν οικεία. Φαντάσου τι θα συμβεί όταν ενώσεις τις φλόγες δύο κεριών. Το φως θα γίνει πιο έντονο και οι δύο φλόγες θα ενοποιηθούν σε μια. Όταν απομακρυνθούν τα δυο κεριά θα ξαναδούμε δύο ξεχωριστές φλόγες. Ο Δάσκαλος έλεγε πως η εξέλιξη της ικανότητας του συντονισμού, που υπάρχει άδηλη μέσα μας, μπορεί να μας οδηγήσει σε συντονισμό και να οικειοποιήσουμε γνώση απευθείας σχετικά με κάποιον ή κάτι. Η γνώση προερχόμενη από συντονισμό αποκτείται πολύ πιο γρήγορα απ΄ότι η γνώση από συμβατικές σπουδές. Σπουδές πολλών ετών μπορούν λοιπόν να αποκτηθούν στιγμιαία μέσω του συντονισμού.


  Κατά τη διάρκεια των επόμενων εβδομήντα ετών, ο Δάσκαλος ίδρυσε ανά τον κόσμο 100 ανεξάρτητους κύκλους μελέτης. Πολλές χιλιάδες μαθητών προσχώρησαν στους κύκλους αυτούς και έζησαν την εμπειρία της προσωπικής πνευματικής αφύπνισης και των εντυπωσιακών θεραπειών. 
Οι συμβατικά αποκαλούμενες «ανίατες ασθένειες» όπως μορφές καρκίνου, ξαφνικά και ως «εκ του θαύματος» εξαφανίζονταν με την παρουσία του Δάσκαλου. Οι εντυπωσιακές θεραπευτικές ικανότητες του, επέτρεψαν σε παράλυτους να περπατήσουν ξανά. Ο Δάσκαλος δεν θεράπευε μόνο φυσικό πόνο αλλά και αυτούς των οποίων οι καρδιές είχαν συναισθηματικό πόνο. Και αυτοούς που περπατούν σε νοητικό σκότος, στην άρνηση και στη σύγχυση τους απομάκρυνε από τις σκιές και τους οδηγούσε στο φως. Η προθυμία αλλά και η ικανότητα του Δάσκαλου να διδάσκει προσέλκυσαν πολλούς ανθρώπους, τους οποίους ανάλογα με το επίπεδο συνειδητότητάς τους κατάτασσε σε διαφορετικούς κύκλους: τον εξωτερικό κύκλο, των εσωτερικό κύκλο, τον εσώτερο κύκλο και τον εσώτατο κύκλο. Τους σοβαρούς ερευνητές, αυτούς δηλαδή που έθεταν την πνευματική ενασχόληση σαν κύριο στόχο, τους δίδασκε προχωρημένες μεθόδους και ασκήσεις των οποίων το αποτέλεσμα ήταν μεταξύ άλλων εξωσωματικές εμπειρίες και θεραπεία εξ’ αποστάσεως.

Ο Δάσκαλος εργάστηκε 40 χρόνια ως δημόσιος υπάλληλος στο τυπογραφείο του κράτους της Κύπρου και παράλληλα ζωγράφιζε και πουλούσε τα έργα του σε τιμές κόστους των εξόδων. Διάσημος έγινε όταν είχε πια πάρει τη σύνταξή του κυρίως από τα βιβλία του Κυριάκου Μαρκίδη. Ο ίδιος πάντα συμβούλευε τους μαθητές του, που ήταν κυκλάρχες, να εργάζονται κανονικά στις κύριες δουλειές τους και να λειτουργούν ως κυκλάρχες και θεραπευτές χωρίς αμοιβή, το πολύ πολύ να παίρνουν προαιρετικά κάποια χρήματα που να καλύπτουν τα έξοδα μετακίνησης, αλλά σε καμία περίπτωση να μη δέχονται χρήματα ή άλλα δώρα. Το 1919 λοιπόν ο επτάχρονος Δάσκαλος ιδρύει τους Κύκλους της Αλήθειας για τη μελέτη του συστήματος της Έρευνας της Αλήθειας, οι οποίοι συνεχίζουν να υπάρχουν ακόμη και σήμερα. Κάθε κύκλος Έρευνας της Αλήθειας καθοδηγείται από έναν προχωρημένο αδερφό ή αδερφή. Κάθε κύκλος είναι ανεξάρτητος από τους άλλους κύκλους, πράγμα που σημαίνει πως ο οδηγός και τα μέλη ενός κύκλου δεν εμπλέκονται με τη δουλειά που γίνεται από κάποιον άλλο οδηγό και άλλα μέλη σε κάποιον άλλο κύκλο. Ο κάθε κύκλος έχει πρόσβαση στη συνολική διδασκαλία, αν και υπάρχει αρκετό υλικό για μαθήματα και βιβλία για εκατό χρόνια, όπως συχνά έλεγε ο Δάσκαλος. 

Η διδασκαλία του Συστήματος της Έρευνας της Αλήθειας είναι μια ολοκληρωμένη διδασκαλία. Ως ερευνητές δεν χρειαζόμαστε περισσότερη γνώση αλλά αυτό που χρειαζόμαστε είναι ειλικρινή προσπάθεια να ερευνήσουμε την Αλήθεια απευθείας. Να ανακαλύψουμε την Αλήθεια σχετικά με το τι και ποιοί είμαστε και να απελευθερωθούμε από τον πόνο και τις ψευδαισθήσεις που προέρχονται από τον εγωισμό. Κατά τη διάρκεια της ζωής του ο Δάσκαλος καθοδηγούσε ο ίδιος τους κύκλους του και θεωρούσε τον αυτό του ως μέλος κάθε κύκλου. «Μετά το θάνατό μου θα συνεχίσω να καθοδηγώ τους κύκλους… δεν υπάρχει ανάγκη κάποιου αρχηγού ή διεθυντή», έλεγε ο Δάσκαλος. 

Αυτό όμως που είναι πραγματικά σημαντικό στο Σύστημα της Έρευνας της Αλήθειας δεν είναι η προσωπικότητα του Δάσκαλου ή του όποιου οδηγού. Συστήματα που βασίζονται σε προσωπικότητες μπορούν να γίνουν πολύ επικίνδυνα τόσο για τα μέλη των ομάδων όσο και για τους ίδιους τους χαρισματικούς τους ηγέτες. Αυτό που είναι πραγματικά σημαντικό είναι η ίδια η διδασκαλία που μεταδίδεται από τους οδηγούς. Οι αδερφοί και οι αδερφές οδηγοί των Κύκλων της Έρευνας της Αλήθειας δεν δέχονται επαίνους, θαυμασμό ή χρήματα για τη δουλειά τους. Δεν περιμένουν ούτε αποδέχονται μεγαλύτερο σεβασμό από αυτόν που τους δίδουν τα μέλη των κύκλων τους. Ο σκοπός των κύκλων δεν είναι τόσο η διάδοση της αλήθειας αλλά να βοηθηθούν οι ενδιαφερόμενοι να κατανοήσουν την Αλήθεια ολοκληρωτικά. 

Η Έρευνα της Αλήθειας δεν είναι κάτι αποκλειστικό των μελών των κύκλων της Έρευνας της Αλήθειας. Η Έρευνα της Αλήθειας είναι πρόκληση και καθήκον κάθε ανθρώπου. Η διδασκαλία του Συστήματος της Έρευνας της Αλήθειας δεν πρέπει να ακολουθείται τυφλά χωρίς μελέτη. Η θεωρία αυτή είναι η καθαρή αντανάκλαση της Αλήθειας, της φύσης της πραγματικότητας και της ψυχής μας. Η αλήθεια που εμπεριέχεται στα μαθήματα πρέπει να ερευνείται σοβαρά και να μετατρέπεται σε εμπειρία από τον καθένα μας. Η πραγματική αλήθεια δεν είναι κάτι που θα πάρουμε από έξω. Η πραγματική αλήθεια είναι ήδη μέσα μας, στη Θεία μας φύση.

Αναπνοή...


(...) Τα Ινδικά βιβλία διδάσκουν ότι ο άνθρωπος έρχεται επάνω σ' αυτή τη γη, για να διδαχθεί όλο και τελειότερα, με κάθε διαδοχική ζωή, τους άπειρους τρόπους με τους οποίους το πνεύμα μπορεί να εκδηλωθεί και να επικρατήσει των υλικών καταστάσεων. Η Ανατολή και η Δύση διδάσκονται αυτή τη μεγάλη αλήθεια κατά διαφόρους τρόπους, ευχαρίστως δε, θα εμοιράζοντο μεταξύ τους, ως κοινό κτήμα, τις γνώσεις τις οποίες καθεμία απέκτησε. Ουδεμία υπάρχει αμφιβολία ότι ο Ύψιστος θα αισθάνεται ικανοποίηση όταν βλέπει τα επί της γης τέκνα του να αγωνίζονται για να αποκτήσουν έναν κοσμικό πολιτισμό ελεύθερο από πενία, ασθένεια και πνευματική άγνοια. Όταν ο άνθρωπος λησμονεί τις ικανότητες της ψυχής του (και αυτό οφείλεται στην κακή χρήση της ελευθερίας της βουλήσεως), δημιουργείται η κυριοτέρα αιτία όλων των άλλων μορφών της ανθρώπινης δυστυχίας.

Τα δεινά που αποδίδονται σε μια ανθρώπινη διοργάνωση που λέγεται "κοινωνία", μπορούν να εξηγηθούν στον καθένα κατά τρόπο εύληπτο και ρεαλιστικό. Οι εμπνεύσεις πρέπει να αναφαίνονται πρώτα στα μύχια του ανθρώπου, πριν πάρουν τη μορφή κοινωνικής αρετής, γιατί, είναι φυσικό μια εσωτερική απόκτηση να δημιουργήσει και μια αντίστοιχη εξωτερίκευση. Ο άνθρωπος που καλλιέργησε τον εαυτό του, μπορεί να βοηθήσει χιλιάδες άλλους ανθρώπους να καλυτερεύσουν και αυτοί.

Όλες οι άγιες γραφές στον κόσμο, αυτές που εσεβάσθησαν οι αιώνες, είναι οι ίδιες στην ουσία. Όλες εμπνέουν και ενισχύουν τους ανθρώπους στην άνοδό τους. Μία από τις ευτυχέστερες περιόδους της ζωής μου είναι όταν ασχολήθηκα με την ερμηνεία της Καινής Διαθήκης και υπαγόρευα τις σημειώσεις μου για να δημοσιευθούν στο περιοδικό της αδελφότητας μας (Self - Realization Magazine). Διάπυρες ήσαν οι προσευχές, με όλη μου την ψυχή στον Ιησού Χριστό, να με φωτίσει να βρω, να μαντέψω την αληθινή έννοια των λόγων του, οι οποίοι επί χιλιάδες έτη έχουν τόσο παρερμηνευθεί και παρεξηγηθεί.

Μια νύχτα στο Ενσινίτας, που ήμουν αφοσιωμένος στη σιωπηλή μου προσευχή, το δωμάτιο μου στο ερημητήριο γέμισε από μια γαλάζια λάμψη. Μέσα στη λάμψη αυτή, διέκρινα το άγιο και αγνό πρόσωπο του Κυρίου. Εφαίνετο νέος, εικοσιπέντε περίπου ετών, με μουστάκι και γένια αραιά και με μαλλιά χωρισμένα στη μέση. Γύρω από το κεφάλι του έλαμπε ένας φωτοστέφανος που άστραφτε σαν να ήτανε χρυσάφι. Τα μάτια του είχαν μια εξαίσια ουράνια έκφραση, έπαιζαν δε και άλλαζαν συνεχώς. Από αυτές τις θείες εναλλαγές αντελήφθηκα τη σοφία που εξέπεμπε. Μέσα στη δόξα που έδειχναν τα μάτια του, αισθάνθηκα τη δύναμη που συγκρατεί τις μυριάδες των κόσμων. Ένα χαμόγελο γλυκύ εφάνηκε στα χείλη του και σαν ένα θείο κύπελλο με θεία τροφή έφτασε ως τα δικά μου χείλη και πάλι ξαναγύρισε σε Αυτόν. Έπειτα από λίγο μου μίλησε και μου είπε λόγια ωραία, λόγια που ενισχύουν και καθησυχάζουν αλλά λόγια τόσο από τη φύση τους προσωπικά, ώστε τα έκρυψα και μένουν έκτοτε κρυμμένα στην καρδιά μου (...)

(...) Οι ινδικές Άγιες Γραφές εκθειάζουν την επιστήμη των γιόγκι, διότι η εφαρμογή της είναι δυνατή γενικώς από όλους τους ανθρώπους. Είναι αλήθεια ότι το μυστήριο της αναπνοής ελύθη και εξηγήθη αρκετές φορές χωρίς τη χρήση ή την εφαρμογή της καθαυτό τεχνικής του Γιόγκα, όπως έγινε με μυστικιστάς αλλοεθνείς, όχι Ινδούς, οι οποίοι κατέχουν εξαιρετικές ικανότητες πίστεως και αφοσιώσεως προς τον Ύψιστο. Τέτοιοι, χριστιανοί, μωαμεθανοί και άλλοι άγιοι, παρετηρήθη ότι είναι ικανοί να παραδίδωνται σε κατάσταση εκστάσεως και καταληψίας, ακίνητοι και χωρίς να αναπνέουν, ικανότης άνευ της οποίας είναι αδύνατον να προχωρήσει κανείς στο πρώτο στάδιο της ενσυνειδήτου αντιλήψεως του Θείου. Όταν ένας Άγιος φτάσει στην τελική φάση της ενώσεως του με το Θείο, η θέσις του πλησίον του Υψίστου γίνεται σταθερή και αμετάκλητη, ασχέτως εάν αναπνέει ή όχι ή εάν κινείται ή μένει ακίνητος.

Ο αδελφός Λαυρέντιος, ο μυστικιστής του 17ου αιώνος, μας λέγει ότι η πρώτη συναίσθησις της επαφής του με το Θείον προήλθε από τη θέα ενός δένδρου. Σχεδόν όλοι οι άνθρωποι έχουν δει ένα δένδρο, ολίγοι όμως - αλίμονο! - είδαν δι' αυτού τον Δημιουργό. Οι πλείστοι των ανθρώπων είναι απολύτως ανίκανοι να εύρουν και να συγκεντρώσουν την ακατανίκητη δύναμη της αφοσιώσεως, την οποία τόσο εύκολα διαθέτουν οι ολίγοι αυτοί άγιοι με την απλοϊκή καρδιά, που συναντά κανείς σε όλες τις θρησκείες και στην Ανατολή και στη Δύση.Εν τούτοις και ο κοινός άνθρωπος δεν αποκλείεται να συλλάβει το συναίσθημα της επαφής με το Θείο (...)

(...) Διάφοροι μεγάλοι διδάσκαλοι των Ινδιών απεκλήθησαν "γεφυροποιοί", διότι απεκάλυψαν την διάβαση, τον τρόπο δηλαδή με τον οποίο η έκθαμβος και έντρομος ανθρωπότης θα μπορέσει να περάσει επάνω από την τρικυμιώδη θάλασσα και τις ταραχές των αλλεπάληλων γεννήσεων και θανάτων. Αυτή η συνέχισις των συνεπειών του Αιτιατού αναγκάζει τον άνθρωπο με τον νόμο και την αρχή της "ήσσονος αντιστάσεως" να ακολουθήσει το ρεύμα των φαινομένων. 

"Ος άν ουν βουληθη φίλος είναι του κόσμου εχθρός του Θεου καθίσταται" (Ιάκωβος δ' 4).

Για να καταστεί ο άνθρωπος φίλος του Θεού, πρέπει να καταβάλει τους δαίμονας και το πονηρόν του ιδίου του Αιτιατού (της ιδίας του Μοίρας - Κάρμα) και να αποφύγει να αποδεχθεί επιπολαίως τα απατηλά φαινόμενα του κόσμου. Η επίγνωση του σιδηρού νόμου του Αιτιατού ενισχύει αυτόν ο οποίος με δυνατή θέληση και απόφαση προσπαθεί να βρει τον τρόπο να απαλλαγεί από τα δεσμά του νόμου αυτού. Επειδή η υποδούλωση του ανθρώπου στη Μοίρα του (στο Αιτιατό του) οφείλεται στις επιθυμίες που φέρνει η διάνοια, συσκοτισμένη από την απατηλότητα των φαινομένων, ο γιόγκι ασχολείται και προσπαθεί να αποκτήσει τον έλεγχο του πνεύματος. Ο άνθρωπος τότε απορρίπτει τα καλύμματα και τους μανδύες που οφείλονται στη μοιραία του άγνοια των αιτιών και βλέπει πλέον τον εαυτό του στην ουσία, όπως πραγματικώς γεννήθηκε.

Το μυστήριο της ζωής και του θανάτου, του οποίου η λύση είναι ο μόνος σκοπός της ύπαρξης του ανθρώπου επί της γης, συνδέεται και είναι συνυφασμένο με την αναπνοή. Κατάργησις αναπνοής σημαίνει κατάργησις θανάτου. Οι αρχαίοι εμπνευσμένοι σοφοί των Ινδιών, αφού αντελήφθησαν αυτήν την αλήθεια, εξακρίβωσαν το κλειδί της αναπνοής και ανέπτυξαν μιαν ακριβεστάτη και αποτελεσματική επιστήμη, την επιστήμη της καταργήσεως της αναπνοής (...)

Το ανθρώπινο σώμα αποτελείται από χημικές και μεταλλικές ουσίες όμοιες με εκείνες που βρίσκονται στον "χουν από της γης". Η ανθρώπινη σάρκα δε θα μπορούσε ποτέ να αναπτύξει καμμία δράση ούτε να εκδηλώσει ενέργεια και κίνηση, εάν δεν υπήρχε το ζωτικό ρεύμα που διοχετεύεται από την ψυχή στο σώμα με την αναπνοή (αερώδης ενέργεια). Το ρεύμα ζωής το οποίον μέσα στο ανθρώπινο σώμα μετατρέπεται σε ζωική ενέργεια, είναι μια ηχητική έκφραση του ΟΜ, ένας παλμός, μια δόνηση της πανταχού παρούσης ψυχής.

Η εκδήλωση και η αληθοφάνεια της ζωής, η οποία παρουσιάζεται στα σαρκώδη κύτταρα και έχει την πηγή της στην ψυχή, είναι η μόνη αιτία του δεσμού του ανθρώπου με το σώμα του. Αλλέως, ασφαλώς, ουδεμίαν θα είχε εκτίμηση προς έναν όγκο από άργιλο, όπως μπορεί κανείς να αποκαλέσει ένα ανθρώπινο σώμα. Ο άνθρωπος κατά πολύ εσφαλμένο τρόπο αντιλαμβάνεται τον εαυτό του στη φυσική του, την υλική μορφή και τούτο διότι το ρεύμα της ζωής, που προέρχεται από την ψυχή, εισρέει δια της αναπνοής στη σάρκα με τόση δύναμη, ώστε ο άνθρωπος συγχέει το αποτέλεσμα με την αιτία και ειδωλολατρικώς φαντάζεται ότι το σώμα έχει ζωή δική του.

Η συνειδητή κατάσταση του ανθρώπου οφείλεται εις το ότι ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται το σώμα του και την αναπνοή του. Η υποσυνείδητη κατάστασή του, η οποία υφίσταται όταν κοιμάται, οφείλεται εις το ότι διακόπτεται προσωρινώς από τη διάνοια, η αντίληψη της παρουσίας του σώματος, ως και της λειτουργίας της αναπνοής. Η υπερσυνείδητη κατάσταση είναι εκείνη που ευρίσκεται απηλλαγμένη από την ψευδαίσθηση ότι η ύπαρξις εξαρτάται από το σώμα και την αναπνοή. Ο Θεός ζει χωρίς αναπνοή. Η ψυχή που έγινε καθ' ομοίωση Του, αντιλαμβάνεται τον εαυτό της για πρώτη φορά μόνο όταν διακοπεί η αναπνοή (...)

"Ποτέ δε θα απολαύσεις τον κόσμο απολύτως, παρά αφού αισθανθείς ότι στις φλέβες σου ρέει ο ωκεανός, ότι το ένδυμα σου είναι ο ουρανός και πως για στέμμα έχεις τα άστρα, ακόμη δε πως είσαι ο μόνος κληρονόμος ολόκληρου του κόσμου, παρά το ότι και άλλοι που βρίσκονται στον κόσμο νομίζουνε το ίδιο. Δε θα απολαύσεις αυτό που ζητάς παρά αφού μπορέσεις να το εξυμνήσεις και να το χαρείς κοντά στον Θεό, όπως κάνει ο φιλάργυρος με το χρυσάφι κι οι βασιλείς με το θρόνο και το στέμμα τους... Δε θα βρεις αυτό που ζητάς παρά αφού εισέλθεις τελικώς στο δρόμο του Θεού και μείνεις εκεί σταθερός, παντού και πάντοτε, αντιληφθείς δε καλά και γνωρίσεις και εγκολπωθείς αυτό το σκιώδες, ακαθόριστο και ασύλληπτο, από το οποίο έγινε ο Κόσμος". 
(Thomas Traherne "Αιώνες Διαλογισμών")


Παραμχάνσα Γιογκανάντα
"Η αυτοβιογραφία ενός γιόγκι"

Πίστις - Σοφία


(...) Και η ψυχή που έχει λάβει το μυστήριο του Αρρήτου, θα πετάξει στα ύψη, όντας ένα μεγάλο φωτεινό ρεύμα και οι Υποδοχάτορες δε θα μπορούν να την πιάσουν (...) Γιατί αυτή γίνεται ένα φωτεινό ρεύμα και ορμάει προς τα ύψη και καμιά δύναμη δε μπορεί να την κρατήσει κάτω, ούτε και να την πλησιάσει. Αντίθετα, θα περάσει μέσα από όλους τους τόπους των Αρχόντων και μέσα από όλους τους τόπους των εκπορεύσεων, χωρίς να δώσει απόκριση σε κανέναν τόπο, ούτε απολογίες, ούτε τεκμήρια. Καμιά δύναμη των Αρχόντων και καμιά δύναμη των εκπορεύσεων του Φωτός δε θα μπορεί να πλησιάσει αυτή την ψυχή (...)

(...) Και κατά τη διάλυση του κόσμου, δηλαδή όταν ο κόσμος θα ανυψωθεί και όταν οι ψήφοι των τέλειων ψυχών ανέλθουν όλες μαζί και όταν θα είμαι βασιλιάς στο μέσον του τελευταίου Παραστάτη, βασιλεύοντας πάνω σε όλες τις εκπορεύσεις του Φωτός και στα επτά Αμήν και στα πέντε Δέντρα και στα τρία Αμήν και στους εννέα Φύλακες και στον Υιό του Υιού που είναι οι δίδυμοι Σωτήρες και σε όλο το πλήθος των ψήφων των τέλειων ψυχών, που θα δεχθούν τα μυστήρια του Φωτός, τότε όλοι οι άνθρωποι που θα έχουν λάβει τα μυστήρια του Αρρήτου, θα είναι συμβασιλείς μαζί μου και θα στέκονται δεξιά και αριστερά στη βασιλεία μου. Και αμήν, σας λέω ότι εκείνοι οι άνθρωποι είναι ο εαυτός μου και εγώ είμαι εκείνοι.

(...) Έτσι, λοιπόν, όχι μόνο εσείς θα βασιλεύσετε μαζί μου αλλά όλοι οι άνθρωποι που θα λάβουν το μυστήριο του Αρρήτου, θα είναι συμβασιλείς μαζί μου στη βασιλεία μου. Και εγώ είμαι εκείνοι και εκείνοι είναι ο εαυτός μου. Αλλά ο θρόνος μου θα υπερέχει όλων αυτών. Και επειδή στον κόσμο θα υποστείτε περισσότερες θλίψεις από όλους τους ανθρώπους, κηρύττοντας τα λόγια που σας είπα, οι θρόνοι σας θα είναι συνδεδεμένοι με τον δικό μου στη βασιλεία μου.

Γι' αυτό τον λόγο σας είπα πριν:
"Εκεί όπου πάω θα είναι και οι δώδεκα Διάκονοί μου αλλά η Μαρία η Μαγδαληνή και ο Ιωάννης ο Παρθένος, θα είναι ανώτεροι από όλους τους μαθητές".

Και όλοι όσοι θα έχουν λάβει το Μυστήριο σ' εκείνο το Άρρητο, θα κάθονται στα δεξιά και στα αριστερά μου κι εγώ είμαι εκείνοι και εκείνοι θα είναι ο Εαυτός μου. Θα είναι ίσοι σε όλα και όμως οι θρόνοι σας θα είναι πιο έξοχοι από τους δικούς τους και ο θρόνος μου θα είναι πιο έξοχος από τους δικούς σας.

Και όσο για εκείνους που θα βρουν τον Λόγο του Αρρήτου, αμήν, σας λέω ότι οι άνθρωποι που θα γνωρίσουν εκείνο τον Λόγο, θα κατέχουν τη γνώση όλων αυτών των λόγων που σας έχω πει, δηλαδή των σχετικών με τα βάθη και με τα ύψη, των σχετικών με τα μήκη και με τα πλάτη. Εν συντομία, θα κατέχουν τη γνώση όλων αυτών των λόγων που σας έχω πει και εκείνων που δεν σας έχω πει και θα σας πω, τόπο προς τόπο και τάξη προς τάξη, όταν σας μιλήσω για την εκπόρευση του Πληρώματος.

Και πάλι σας λέω ότι θα γνωρίζουν με τι τρόπο ο κόσμος εδραιώνεται και θα ξέρουν με ποιο τρόπο όλες οι οντότητες των υψηλών τόπων εγκαθιδρύονται και ακόμη θα γνωρίζουν από ποιο στερέωμα ο κόσμος υψώνεται (...)

~*~*~*~*~*~*~*~*~*~

"Συνολικά το έργο περιλαμβάνει τέσσερα βιβλία που διηγούνται την πτώση της Σοφίας, τους θρήνους της, τη λύτρωσή της με τη μεσολάβηση του Σωτήρα, δηλαδή του Χριστού, και το εκπληκτικό ταξίδι που έκανε ο Ιησούς ύστερα από την Ανάληψη, στις λάμψεις του ανώτερου ουρανού. Στην επιστροφή του στη γη, ο Χριστός διηγείται στους μαθητές του τις λεπτομέρειες αυτής της Ανάληψης και τα μυστικά του σύμπαντος, με διαλόγους και ομιλίες που κράτησαν δώδεκα χρόνια".

Ζακ Λακαριέρ, "Οι Γνωστικοί"

Η Χριστική Αρχή





Η λατρεία του νεκρού γράμματος στη Βίβλο δεν είναι παρά μία ακόμη μορφή ειδωλολατρείας, τίποτε καλύτερο. Ένα θεμελιώδες δόγμα πίστεως δε μπορεί να υφίσταται κάτω από τη μορφή ενός διπρόσωπου Ιανού. Επομένως, η Βίβλος δεν είναι ο "Λόγος του Θεού" αλλά στην καλύτερη περίπτωση περιέχει λόγια ατελών διδασκάλων και ανθρώπων, που μπορεί να σφάλλουν. Παρόλα αυτά, αν διαβαστεί εσωτερικά, πράγματι περιέχει, αν όχι όλη την αλήθεια, πάντως "τίποτε άλλο παρά την αλήθεια", κάτω από οποιοδήποτε αλληγορικό ένδυμα. 

Αλλά: Quot homines tot sententiae  
(Όσοι οι άνθρωποι, τόσες και οι γνώμες).

Η Χριστική Αρχή, το αφυπνισμένο και δοξασμένο Πνεύμα της Αληθείας, είναι παγκόσμια και αιώνια, γι' αυτό ο αληθινός Χριστός δε μπορεί να μονοπωλείται από οποιονδήποτε. Τα πνεύματα του "Χρηστού" και του "Χριστού" δε μπορεί να περιορίζονται σε οποιαδήποτε πίστη ή δόγμα, μόνον επειδή αυτό το δόγμα επιλέγει να εξυψώσει τον εαυτό του υπεράνω όλων των άλλων θρησκειών ή αιρέσεων. Όπως και κάθε άλλη γραφή των μεγάλων παγκόσμιων θρησκειών, η Βίβλος δε μπορεί να εξαιρεθεί από την κατηγορία των αλληγορικών και συμβολικών γραφών, οι οποίες υπήρξαν από την προϊστορική ακόμη εποχή, φορείς των μυστικών διδασκαλιών των Μυστηρίων της Μυήσεως, κάτω από μία λιγότερο ή περισσότερο καλυμμένη μορφή. Οι πρώτοι συγγραφείς των Λογίων (των σημερινών Ευαγγελίων) γνωρίζουν ασφαλώς την αλήθεια και όλη την αλήθεια. Αλλά οι διάδοχοι τους κατείχαν  μόνον το δόγμα και τον τύπο, τα οποία οδηγούν στην ιεραρχική ισχύ μάλλον, παρά στο πνεύμα των λεγόμενων διδασκαλιών του Χριστού. Εδώ οφείλεται η βαθμιαία διαστρέβλωση. Η μυστική έννοια της εντολής "αμήν αμήν λέγω υμίν, εάν μη φάγητε τήν σάρκα του υιου του ανθρώπου και πίητε αυτου τό αίμα, ουκ έχετε ζωήν εν εαυτοίς", δε μπορεί ποτέ να γίνει κατανοητή ή να εκτιμηθεί στην αληθινή απόκρυφη αξία της, εκτός από εκείνους που κατέχουν κάποια από τα επτά κλειδιά και ακόμη λιγότερο ενδιαφέρονται για τον Άγιο Πέτρο. Αυτά τα λόγια πρέπει να ερμηνευτούν με τη βοήθεια των τριών κλειδιών - το ένα που ανοίγει την ψυχική πόρτα, το δεύτερο την πόρτα της φυσιολογίας και το τρίτο, που λύνει το μυστήριο της επίγειας ύπαρξης, αποκαλύπτοντας την αχώριστη σχέση της θεογονίας με την ανθρωπολογία. 

Το πρώτο κλειδί που πρέπει κανείς να χρησιμοποιήσει για να αποκαλύψει τα σκοτεινά μυστικά που σχετίζονται με το μυστικιστικό όνομα του Χριστού, είναι το κλειδί που ξεκλείδωσε την πόρτα των αρχαίων μυστηρίων των αρχέγονων Αρείων, Σαβαίων και Αιγυπτίων. Η Γνώσις που παραγκωνίστηκε από το χριστιανικό σχήμα, ήταν παγκόσμια. Ήταν η ηχώ της αρχέγονης θρησκείας της σοφίας, η οποία υπήρξε κάποτε το οικογενειακό κειμήλιο ολόκληρης της ανθρωπότητας. Και κατά συνέπεια, θα μπορούσε κανείς να πει, στα αλήθεια, ότι, στην καθαρά μεταφυσική του όψη, το Πνεύμα του Χριστού (ο θείος λόγος) ήταν παρών μέσα στην ανθρωπότητα από την αρχή της. Ο συγγραφέας των Ομιλιών του Κλήμεντος έχει δίκιο. Το μυστήριο του Χριστού - που τώρα υποτίθεται ότι διδάχθηκε από τον Ιησού της Ναζαρέτ - "ήταν το ίδιο με εκείνο που εξαρχής είχε μεταδοθεί σ' εκείνους που ήταν άξιοι γι' αυτό", όπως αναφέρεται σε μια άλλη ομιλία (Γνωστικός και Ιστορικός Χριστιανισμός). Από το κατά Λουκάν Ευαγγέλιο μαθαίνουμε ότι οι "άξιοι" ήσαν εκείνοι οι οποίοι είχαν μυηθεί στα μυστήρια της Γνώσης και οι οποίοι είχαν "θεωρηθεί άξιοι" να επιτύχουν αυτή τη "νεκρανάσταση" σε αυτή τη ζωή...

"εκείνοι που γνώριζαν ότι δε θα μπορούσαν να πεθάνουν πια, αφού θα ήσαν όμοιοι με τους αγγέλους ως υιοί του Θεού και υιοί της Ανάστασης"

Με άλλα λόγια, ήσαν οι μεγάλοι Μύστες όλων των θρησκειών. Και οι λόγοι αυτοί αναφέρονται και σε όλους εκείνους, οι οποίοι, χωρίς να είναι Μύστες, αγωνίζονται και κατορθώνουν, με τις προσωπικές τους προσπάθειες να ζούνε τη ζωή και να αποκτούν τη φυσιολογικά επακόλουθη πνευματική φώτιση, συγχωνεύοντας στην προσωπικότητα τους τον "Υιό" με τον "Πατέρα", το ατομικό τους θείο Πνεύμα, τον Θεό εντός τους. Αυτή η Ανάσταση δε μπορεί να μονοπωληθεί ποτέ από τους Χριστιανούς αλλά είναι το πνευματικό, εκ γενετής δικαίωμα κάθε ανθρώπινου όντος προικισμένου με ψυχή και πνεύμα, ανεξάρτητα από τη θρησκεία την οποία ανήκει. Ένα τέτοιο άτομο είναι ένας Χριστ-άνθρωπος.

Για να παρακολουθήσει ο αναγνώστης αυτές τις εξηγήσεις, πρέπει να έχει στο νου του την πραγματική αρχαϊκή έννοια του λογοπαίγνιου με τους δύο όρους Χρηστός και Χριστός. Ο πρώτος σημαίνει ασφαλώς κάτι περισσότερο από "καλός", "εξαίρετος άνθρωπος" ενώ ο δεύτερος δε χρησιμοποιήθηκε ποτέ για κανένα ζώντα άνθρωπο, παρά για κάθε Μυημένο κατά τη στιγμή της Δεύτερης Γέννησης και Ανάστασής του. Εκείνος που βρίσκει τον Χριστό μέσα του και τον αναγνωρίζει ως τη μοναδική του "οδό", γίνεται ένας οπαδός και ένας Απόστολος του Χριστού, παρόλο που μπορεί να μην βαπτίστηκε ποτέ, ούτε να γνώρισε καν έναν "Χριστιανό", ούτε πολύ λιγότερο να αποκάλεσε έτσι τον εαυτό του.

Η λέξη Χρηστός υπήρχε αιώνες προτού ακουστεί ο Χριστιανισμός. Τη βρίσκουμε να χρησιμοποιείται από τον πέμπτο αιώνα π.Χ. από τον Ηρόδοτο, τον Αισχύλο και άλλους κλασσικούς Έλληνες συγγραφείς και η έννοιά της αναφέρεται και σε πράγματα και σε πρόσωπα. Έτσι, στον Αισχύλο (Χοηφ. 901) διαβάζουμε για Μαντεύματα Πυθόχρηστα, τους «χρησμούς που δίδονται από έναν Πύθιο – Θεό» μέσω μιας πυθίας. Όπως και το χρηστήριον δεν είναι μόνον «ο τόπος που δίδεται ο χρησμός» αλλά επίσης «μια προσφορά στον ή για τον χρησμό». Χρήστης είναι αυτός που ερμηνεύει ή αναλύει τους χρησμούς, ένας προφήτης, ένας μάντης. Και χρηστήριος είναι αυτός που ανήκει ή είναι στην υπηρεσία ενός μαντείου, ενός Θεού ή ενός Κυρίου. Όλα αυτά δείχνουν ότι οι όροι Χριστός και Χριστιανοί που η αρχική τους μορφή ήταν Χρηστός και Χρηστιανοί ήσαν απευθείας δανεισμένοι από τη λατρευτική ορολογία των Παγανιστών και σήμαιναν το ίδιο πράγμα.

Η εξωτερική σημασία του «Χρηστός» υπάρχει μέσα στην κλασσική Ελληνική φιλολογία, παράλληλα με τη σημασία που δίνεται στη λέξη στα μυστήρια. Αλλά στην εσωτερική φρασεολογία των ναών το «χρηστός», μια λέξη που όπως και η μετοχή χρησθείς, σχηματίζεται με τον ίδιο κανόνα και αποδίδει την ίδια έννοια – από το ρήμα χράομαι(=συμβουλεύομαι έναν θεό) – ανταποκρίνεται σε αυτό που θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε Μύστη ή ακόμη ανώτερο chela ή μαθητή. Τα λόγια «χρησεν οικιστηρα» που χρησιμοποίησε ο Πίνδαρος σημαίνουν ότι το μαντείο τον ανακήρυξε αποικιστή. Στην περίπτωση αυτή, η ιδιοφυία της ελληνικής γλώσσας επιτρέπει ο άνθρωπος που ανακηρύχθηκε έτσι, να αποκαλείται χρηστός.  Είναι, λοιπόν, ένας όρος που εφαρμόζεται με διάφορες έννοιες. Χαρακτηρίζει και τη Θεότητα και τον Άνθρωπο. Από τον Κλήμη τον Αλεξανδρέα εξηγείται με την απλή έννοια του καλού ανθρώπου: «όλοι εκείνοι που πιστεύουν τον χρηστό (έναν καλό άνθρωπο) είναι και αποκαλούνται Χρηστιανοί, δηλ. καλοί άνθρωποι» (Στρωματείς). Παράλληλα, η Χριστιανική Θεολογία επέλεξε και εθέσπισε ότι το όνομα Χριστός πρέπει να θεωρηθεί ως προερχόμενο από το χρίω, χρίσω – αλείφω με αγιασμένο μύρο ή λάδι. Αλλά αυτή η λέξη έχει πολλές σημασίες.Ο Κλήμης ήταν ένας Μυημένος, ένας Νεοπλατωνιστής προτού γίνει Χριστιανός, γεγονός που δε θα μπορούσε να τον απαλλάξει από τη δέσμευσή του για μυστικότητα. Και ως Θεοσοφιστής και Γνωστικός, θα πρέπει να ήξερε ότι ο Χριστός είναι η ΟΔΟΣ ενώ ο Χρηστός ήταν ο μοναχικός ταξιδιώτης, που ταξιδεύει για να φτάσει στον ύστατο σκοπό του δια μέσου αυτής της Ατραπού, ο οποίος σκοπός ήταν ο Χριστός, το δοξασμένο Πνεύμα της ΑΛΗΘΕΙΑΣ, η επανένωση με το οποίο καθιστά την ψυχή (τον Υιό) ΕΝΑ με το Πνεύμα (τον Πατέρα).

Έτσι, ο Ιησούς, είτε της Ναζαρέτ είτε της Λουντ, ήταν ένας Χρηστός, τόσο αναντίρρητα, όσο και το ότι ποτέ δεν έλαβε την ονομασία Χριστός, κατά τη διάρκεια της ζωής του και πριν την τελευταία του δοκιμασία. Μπορεί, όπως εικάζει ο Higgins, το πρώτο όνομα του Ιησού να ήταν ίσως Χρειστός, το δεύτερο Χρηστός και το τρίτο Χριστός. 

«Η λέξη Χρειστός χρησιμοποιείτο προτού μπει το Η (ήτα) στη γλώσσα»

Εδώ μπορεί πάλι να αναφερθεί ένας αριθμός αρχαίων συγγραφέων που πιστοποιεί ότι το Χριστός (ή Χρειστός μάλλον) ήταν μαζί με το Χρηστός, ένα επίθετο που αναφερόταν στους Εθνικούς πριν από τη Χριστιανική Εποχή. Στο Φιλόπατρις γράφεται: «ει τύχοι χρηστός και εν έθνεσιν…»

Υπάρχει και μια άλλη απόδειξη, με πολύ μεγαλύτερη βαρύτητα, για το ότι το όνομα Χριστός είναι προχριστιανικό. Η απόδειξη αυτή βρίσκεται στην προφητεία της Σίβυλας της Ερυθραίας, στη φράση: ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΕΙΣΤΟΣ ΘΕΟΥ ΥΙΟΣ ΣΩΤΗΡ ΣΤΑΥΡΟΣ. Εάν διαβαστεί με την εσωτερική έννοια, αυτή η ακατανόητη σειρά από ασύνδετα μεταξύ τους ονόματα, που δε σημαίνει τίποτα για τον αμύητο, περιέχει μια αληθινή προφητεία – που δεν αναφέρεται όμως στον Ιησού αποκλειστικά – και ένα στίχο από τη μυστική κατήχηση του Μυημένου. Η προφητεία αναφέρεται στην κάθοδο επί της Γης του Πνεύματος της Αληθείας (Χριστός) μετά την έλευση του οποίου – που για ακόμη μια φορά δεν έχει σχέση αποκλειστικά με τον Ιησού – θα αρχίσει η Χρυσή Εποχή. Ο στίχος αναφέρεται στην ανάγκη να περάσει κανείς πρώτα από τη σταύρωση της σάρκας ή της ύλης, προτού φθάσει σε αυτήν την ευλογημένη κατάσταση της εσωτερικής (ή υποκειμενικής) «θεοφάνειας» ή θεοπνευστίας. Εάν διαβαστούν με την εσωτερική έννοια, οι λέξεις Ιησούς, Χρειστός, Θεού Υιός, Σωτήρ, Σταυρός, αποτελούν θαυμάσια στηρίγματα για να βασιστεί μια Χριστιανική προφητεία αλλά είναι παγανιστικά, όχι Χριστιανικά. Ο όρος «Χριστός» ή «Χριστική κατάσταση» ήταν πάντοτε συνώνυμος με τον όρο «Μαχατμική κατάσταση», δηλαδή η ένωση του ανθρώπου με τη θεία αρχή μέσα του.  

Ο Σκορπιός, ως Χρηστός – Μεσσίας και ο Λέων, ως Χριστός – Μεσσίας είναι πολύ παλιότερα από τη Χριστιανική Εποχή, στις δοκιμασίες και στους θριάμβους της Μυήσεως κατά τη διάρκεια των Μυστηρίων. 

Ο Σκορπιός ήταν το σύμβολο για τις πρώτες, ο Λέων για τον δοξασμένο θρίαμβο του «ήλιου» της αλήθειας.

Εάν μου ζητούσαν να εξηγήσω το όνομα ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΕΙΣΤΟΣ, η απάντηση θα ήταν: μελετήστε τη μυθολογία, τις αποκαλούμενες μυθοπλασίες των αρχαίων και θα σας δώσουν το κλειδί. Μελετήστε βαθιά τον Απόλλωνα, τον ηλιακό Θεό και τον Θεραπευτή και την αλληγορία γύρω από τον γιο του Ιανό (ή Ίωνα), τον ιερέα του στους Δελφούς, μέσω του οποίου μόνο μπορούσαν να φτάσουν οι προσευχές τους αθάνατους Θεούς και τον άλλο γιο του τον Ασκληπιό, που αποκαλείτο ο Σωτήρ.

Το επώνυμο Χριστός βασίζεται και έχει την προέλευση του, όπως και η ιστορία της σταύρωσης, σε γεγονότα που προηγήθηκαν παντού. Στην Ινδία, όπως και στην Αίγυπτο, στη Χαλδαία και στην Ελλάδα, όλοι αυτοί οι μύθοι θεμελιώθηκαν επάνω σε ένα και τον αυτό πρωταρχικό τύπο: την εκούσια θυσία των λόγων – των ακτινών του μοναδικού ΛΟΓΟΥ, της άμεσης εκδηλωμένης εκπόρευσης από το Ένα αιωνίως κεκρυμμένο Άπειρο και Άγνωστο – που οι ακτίνες τους ενσαρκώθηκαν στο ανθρώπινο γένος. Δέχτηκαν να εκπέσουν μέσα στην ύλη και γι’ αυτό αποκαλούνται οι Πεπτωκότες.

Ο Χριστός είναι το στέμμα της δόξας του πάσχοντος Χρηστού των μυστηρίων, καθώς και του υποψήφιου για την τελική ΕΝΩΣΗ, οποιασδήποτε φυλής ή θρησκείας. Για τον αληθινό οπαδό του ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ έχει κατά συνέπεια μικρή σημασία εάν ο Ιησούς, ως άνθρωπος και Χρηστός, έζησε κατά την περίοδο που αποκαλείται χριστιανική ή πριν από αυτήν ή ακόμη εάν δεν έζησε ποτέ. Οι Μύστες που έζησαν και πέθαναν για την ανθρωπότητα, υπήρξαν σε όλες τις εποχές και πολλοί ήσαν οι καλοί και άγιοι άνθρωποι κατά την αρχαιότητα που έφεραν το επώνυμο ή τον τίτλο του Χρηστού, προτού γεννηθεί ο Ιησούς της Ναζαρέτ ή Ιησούς Μπεν Παντίρα. Οι Χριστιανοί, όπως όλοι οι Ηρωολάτρες, προσπάθησαν να ρίξουν στην αφάνεια όλους τους άλλους χρηστούς, οι οποίοι είχαν φανεί σ’ αυτούς ως αντίπαλοι του δικού τους Ανθρώπου – Θεού. Αλλά εάν εσίγησε η φωνή των Μυστηρίων για πολύ καιρό στη Δύση, εάν η Ελευσίνα, η Μέμφιδα, το Άντιο, οι Δελφοί και η Κρίσα έγιναν εδώ και πολύ καιρό οι τάφοι μιας Επιστήμης, τόσο κολοσσιαίας κάποτε στη Δύση, όπως είναι ακόμη στην Ανατολή, υπάρχουν ακόμη διάδοχοι τους που τώρα προετοιμάζονται...

«...Εάν ουν είπωσιν υμίν, ιδού εν τη ερήμω εστί, μη εξέλθητε, ιδού εν τοις ταμείοις, μη πιστεύσητε, ώσπερ γάρ η αστραπή εξέρχεται από ανατολων και φαίνεται έως δυσμων, ούτως έσται και η παρουσία του Υιου του Ανθρώπου...»


Έλενα Π. Μπλαβάτσκυ, 
 "Ο Εσωτερικός Χαρακτήρας των Ευαγγελίων"

Μύηση ΙΙΙ (Β' Μέρος)


Αυτή η Τρίτη μύηση είναι η πρώτη μύηση από την άποψη της Ιεραρχίας. Είναι η μύηση κατά την οποία ο πνευματικός άνθρωπος εκδηλώνει τον πλήρη έλεγχο της προσωπικότητας. Το φυσικό σώμα ελέγχεται διαμέσου φυσικής πειθαρχίας, η συγκινησιακή φύση έχει αναδιοργανωθεί και έχει γίνει δεκτική στην πνευματική εντύπωση που προέρχεται από το πεδίο του καθαρού Λόγου (του βουδδικού πεδίου) διαμέσου των μεταμορφωτικών διαδικασιών του νου ή του πέμπτου στοιχείου. Ο νους έχει ενεργήσει σαν οργανωτής αστρικής αντιδράσεως και σαν διασκορπιστής της θυμικής αυταπάτης. Ο μυημένος τώρα δρα σαν μια προσωπικότητα εμποτισμένη από την ψυχή και συνεπώς οι τρεις όψεις της προσωπικότητας δεν είναι τίποτα περισσότερο ή λιγότερο από όργανα της ψυχής.

~ Η διευθύνουσα ενέργεια του ανώτερου νου διαχύνεται μέσα στον εγκέφαλο και κατά συνέπεια ο άνθρωπος πάνω στο φυσικό πεδίο οδηγείται, κατευθύνεται και ελέγχεται από ομαδικό σκοπό και από το ιεραρχικό σχέδιο.

~ Η διαφωτιστική ενέργεια του καθαρού Λόγου, που εκπορεύεται από το βουδδικό πεδίο, διαχύνεται προς τα κάτω μέσα στο καθαρισμένο και οργανωμένο σώμα της ευαίσθητης ανταπόκρισης, το οποίο είναι ό, τι απομένει από εκείνο που ονομάζεται αστρικό σώμα. Αυτό προκαλεί πλήρη ελευθερία από θυμική αυταπάτη και τη δημιουργία μιας διαυγούς λίμνης τόσο λογικής ανταπόκρισης στην Αγάπη της θείας σχέσεως, ώστε ο μυημένος καθίσταται ένας ευαίσθητος αποκαλυπτής αυτής της Αγάπης.

~ Η δυναμική ενέργεια από το ατμικό πεδίο (την ανώτατη όψη της Πνευματικής Τριάδος) διαχύνεται μέσα στο νου και αρχίζει βραδέως να αποκαλύπτει τη «θέληση για το καλό», που είναι ουσιαστικά η θέληση του Θεού.

Πίσω από αυτές τις τρεις διαφοροποιήσεις, που όλες τους είναι εκφράσεις ή όψεις του θείου ή παγκόσμιου νου, ο μυημένος αισθάνεται αμυδρά ή αποκτά συνειδητά επίγνωση εκείνου που έχει ονομαστεί Μονάς ή Πνεύμα ή Ζωή. Τούτο αποκαλύπτεται λεπτεπίλεπτα στη Μύηση της Μεταμόρφωσης του Διδασκάλου Ιησού, ο Οποίος αναπαρέστησε και τις πέντε ανθρώπινες μυήσεις προς όφελος της ανθρωπότητας. Στη δραματική αυτή απεικόνιση της τρίτης μύησης, οι τρεις μαθητές (ή οι τρεις φορείς της προσωπικότητας) υποκλίθηκαν εδαφιαία και αυτός ο Ίδιος ο Διδάσκαλος (η δοξασθείσα προσωπικότητα) μεταμορφώθηκε ενώπιον τους. Σε αυτό το αποκορυφωμένο σημείο, άκουαν εκείνο που ονομάστηκε «η φωνή του Πατρός» να ομιλεί στον μεταμορφωθέντα Ιησού.

Η προσωπικότητα τώρα είναι κάτοχος γνώσης. Η μεγάλη αρχή της διαιρέσεως, την οποία κυβερνά η Πέμπτη ακτίνα, είναι ο κυρίαρχος παράγων στην αίσθηση του χρόνου που έχει ο μυημένος. Η διαίρεση, με την έννοια της χωριστικότητας, έχει τελειώσει γι’ αυτόν και τώρα αισθάνεται και γνωρίζει κάτι από την ουσιαστική ενότητα όλης της εκδηλωμένης ζωής. Συνεπώς, από την άποψη του χώρου, έχει κυριαρχήσει και υπερνικήσει τη διάσπαση και τη διαίρεση. Όχι όμως με την έννοια του χρόνου.

Θα επιθυμούσα να σου θυμίσω το γεγονός ότι αυτή η Τρίτη μύηση είναι στην πραγματικότητα η πρώτη από τις μείζονες μυήσεις και σαν τέτοια θεωρείται από την Πηγή εκπόρευσής της του πλανητικού μας Λόγου, του Σανάτ Κουμάρα και από τα δύο μεγάλα πλανητικά κέντρα, τη Σαμπάλα και την Ιεραρχία. Αναφέρομαι στην εξαίσια Πηγή ολοκλήρου της πλανητικής μας ζωής, τον ήλιο Σείριο και στη Στοά των Θείων Όντων τα Οποία εργάζονται από το ουράνιο αυτό Κέντρο. Οι δύο πρώτες μυήσεις – που θεωρούνται σαν μυήσεις του κατωφλίου – είναι εμπειρίες που έχουν προετοιμάσει το σώμα του μυημένου για τη λήψη της τρομερής ηλεκτρικής δυνάμεως της τρίτης αυτής μυήσεως. Η δύναμη αυτή διέρχεται δια μέσου του σώματος του μυημένου κάτω από τη διεύθυνση του πλανητικού Λόγου, μπροστά στον οποίο στέκει ο μυούμενος για πρώτη φορά. Η Ράβδος της Μυήσεως χρησιμοποιείται σαν μεταβιβαστικός παράγων. 

Η δεύτερη μύηση έχει απελευθερώσει τον μυημένο από το αστρικό επίπεδο συνειδήσεως, το αστρικό πεδίο – το πεδίο της θυμικής αυταπάτης, της πλάνης και της διαστροφής. Αυτή ήταν μια ουσιαστική εμπειρία επειδή ο μυημένος πρέπει να ελευθερωθεί από κάθε μαγνητική ή εφελκυστική έλξη, που εκπορεύεται από την προσωπικότητα. Οι φυσικές ορέξεις έχουν υποταχθεί και παραμεριστεί στην ορθή τους θέση. Η επιθυμητική φύση ελέγχεται και εξαγνίζεται. Η διάνοια ανταποκρίνεται κυρίως στις ιδέες, ενοράσεις και παρορμήσεις που προέρχονται από την Ψυχή και αρχίζει το αληθινό της έργο σαν ερμηνευτής της θείας αλήθειας και μεταβιβαστής ασραμικής προθέσεως.

Να θυμάσαι ότι οι επιδράσεις αυτής της μύησης δεν περιορίζονται στον μυημένο ατομικά αλλά στο εξής σε όλες τις μεταγενέστερες μυήσεις, ο μυημένος καθίσταται ο μεταβιβαστής της ενέργειας, η οποία θα διαχύνεται μέσω αυτού με αυξανόμενη ισχύ σε κάθε επίθεση της Ράβδου. Κάθε φορά που ένας μαθητής λαμβάνει μια μύηση και στέκει μπροστά στον Μυσταγωγό, γίνεται ένα όργανο δια του οποίου ο πλανητικός Λόγος μπορεί να φτάσει στην ανθρωπότητα και να κομίσει στους ανθρώπους νέα ζωή και ενέργεια. Το έργο που γίνεται πριν και μετά από την Τρίτη μύηση είναι καθαρά προπαρασκευαστικό προς τον τύπο αυτό υπηρεσίας που απαιτείται από έναν «μεταβιβαστή ενεργείας». Για τον λόγο αυτό, κατά την έβδομη μύηση, χρησιμοποιείται η κυριαρχούσα ακτίνα του πλανήτη μας, η δεύτερη ακτίνα της Αγάπης-Σοφίας.

Στην Τρίτη μύηση το ενεργειακό κέντρο που διεγείρεται είναι το κέντρο άζνα (το κέντρο μεταξύ των οφρύων). Ο μυημένος αρχίζει συνειδητά και δημιουργικά να διευθύνει τις ενέργειες που έχουν γίνει διαθέσιμες σε αυτόν. Το εκτελεί δια του κέντρου άζνα και τις διευθύνει προς την ανθρωπότητα σαν σύνολο. Οι ενέργειες αυτές είναι :

1. Η ενέργεια της ίδιας του Ψυχής. Αυτή έχει μια καθαρή ομαδική επίδραση και μόλο που λειτουργεί δια μέσου της προσωπικότητάς του, διευθύνεται συνειδητά προς τα έξω στον κόσμο.

2. Η ενέργεια του Άσραμ, στο οποίο ανήκει, τόσο η ενέργεια αυτή όσο και η πρώτη που αναφέραμε είναι αναγκαστικά η ενέργεια της ακτίνας της Ψυχής του και του Άσραμ που αντιπροσωπεύει αυτήν την ακτίνα.

3. Την ενέργεια αυτής ταύτης της Ιεραρχίας. Η Ιεραρχία ελέγχεται από την ενέργεια της δεύτερης ακτίνας της Αγάπης-Σοφίας, αν και η κυριαρχούσα αυτή ακτίνα μετασχηματίζεται και εμπλουτίζεται με την ανάμιξη της με τις άλλες έξι ακτίνες. Η χρησιμοποίηση αυτής της ενέργειας από τον μαθητή θα είναι αρχικά ασύνειδη και δε θα αποτυπώνει στο σημείο αυτό συγκεκριμένη πρόθεση. Αυτό οφείλεται στο μέγεθος του μεγάλου αποθέματος ενεργειών.

4. Την ιδιάζουσα ενέργεια που μεταδίδεται σ’ αυτόν από τον Σανάτ Κουμάρα, κατά τη στιγμή της μυήσεώς του. Αυτή είναι μια τελείως διαφορετική ενέργεια από εκείνη που μεταδόθηκε σ’ αυτόν κατά τις προηγούμενες μυήσεις. Προέρχεται από τη Σαμπάλα και είναι μοναδικώς, κατά μία απροσδιόριστη και ακατανόητη έννοια προς εσένα, η ενέργεια αυτού Τούτου του πλανητικού Λόγου. Κατευθύνει εξωπλανητική ενέργεια από το κέντρο της Σαμπάλα προς το κέντρο της κορυφής του μυημένου και από κει προς το κέντρο άζνα του ιδίου. Έπειτα η ενέργεια αυτή διευθύνεται προς τα έξω στον προορισμένο τομέα υπηρεσίας.

Το κέντρο άζνα είναι το «κέντρο διευθύνσεως» και είναι συμβολικά τοποθετημένο μεταξύ των δύο ματιών, που σημαίνει τη διπλή διεύθυνση της ζωικής ενέργειας του μυημένου – προς τα έξω στον κόσμο των ανθρώπων και προς τα άνω, προς τη Θεία Ζωή και πηγή όλων των όντων. Όπου επιχειρείται συνειδητά η διεύθυνση της ενεργείας, το κέντρο άζνα ελέγχεται και κυριαρχείται από το ενοικούν πνεύμα του ανθρώπου. Αυτός ο πνευματικός άνθρωπος βασίζει κάθε δράση σχετική με τις εν λόγω ενέργειες στην αρχαία πρόταση ότι «η ενέργεια ακολουθεί τη σκέψη». Η ζωή της σκέψης του καθίσταται συνεπώς ο τομέας της μείζονος προσπάθειας του. Προσπαθεί να συγκεντρωθεί εντός του έτσι ώστε τελικά να μπορεί να ελέγχει και να διευθύνει συνειδητά όλες τις εισερχόμενες θείες ενέργειες. Εργάζεται τότε σαν ένας επιστήμων και γι’ αυτό το λόγο και οι τρεις βασικοί τόνοι της ζωής του πλέον – Ολοκλήρωση, Διεύθυνση, Επιστήμη – ρυθμίζονται από τη Διάνοια. Το νοητικό πεδίο γίνεται ο τομέας της μείζονος προσπάθειας του.

Ζωηρή ελπίδα και επιθυμία μου είναι να μπορέσεις να συνειδητοποιήσεις ότι η διδασκαλία που δίδεται εδώ, μπορεί να χρησιμοποιηθεί από εσένα και ότι η μυητική διαδικασία είναι μια διαδικασία την οποία θα κατανοήσεις και στην οποία τελικά θα συμμετάσχεις.


«Μη ζητάς, ω Δισευλογημένε, να επιτύχεις την πνευματική ουσία προτού ο Νους απορροφήσει. Δεν αναζητείται έτσι η Σοφία. Εκείνος μόνο που έχει τη Διάνοια προσηρτημένη και βλέπει τον κόσμο σε έναν καθρέφτη, μπορεί ασφαλώς να τύχει εμπιστοσύνης για την εσωτερική αίσθηση. Εκείνος μόνο που γνωρίζει ότι οι πέντε αισθήσεις είναι πλάνη και ότι τίποτα δεν παραμένει εκτός από τα δύο εμπρός, μπορεί να εισαχθεί στο μυστικό του μετατοπισμένου Σταυροειδούς.

Η ατραπός που διανύεται από τον Εξυπηρετητή είναι η ατραπός του Πυρός, που περνά δια μέσου της καρδιάς του και οδηγεί στην κεφαλή. Δεν είναι η ατραπός της χαράς και ούτε η ατραπός του πόνου που οδηγεί στην απελευθέρωση ή που φέρνει τη σοφία. Μόνο όταν ξεπεράσουμε και τις δυο, με το ανακάτωμα του πόνου και της χαράς, φθάνουμε στο τέρμα. Το τέρμα αυτό βρίσκεται κατευθείαν μπροστά, όμοιο με ένα φωτεινό σημάδι που ξεχωρίζει στο σκοτάδι μιας χειμωνιάτικης νύχτας. Αυτό το φωτεινό σημάδι μπορεί να φέρει στο νου το λεπτό κερί κάποιας σοφίτας θλιβερής, μα το μικρό αυτό σημάδι το ψυχρό που τρεμοσβήνει, μεγαλώνει με λάμψη σταθερή, ωσότου έρχεται στο νου του οδοιπόρου στον δρόμο το ζεστό φως κάποιου αστραποβόλου λύχνου.

Πέρασε, ω Οδοιπόρε, με σταθερή υπομονή. Ούτε κερί υπάρχει εκεί ούτε και λύχνος γήινος που τροφοδοτείται με λάδι. Η λαμπρότητα όλο και αυξάνει, ωσότου τελειώνει η ατραπός με δόξας αστραποβολή και ο οδοιπόρος μες τη νύχτα παιδί του Ήλιου γίνεται και μπαίνει μεσ’ τις Πύλες αυτής της σφαίρας της λαμπρής». 


Alice A. Bailey, "Οι Ακτίνες και οι Μυήσεις"