Τετάρτη, 29 Ιουνίου 2011

Ούτε ΄Εξοδος Ούτε Είσοδος



Υπήρχε κάποτε ένας σχολιαστής, που ρώτησε τον δάσκαλο Μα Τζου:

- "Ποιος είναι ο πιο ενδεδειγμένος τρόπος για τη μεταβίβαση του Τσαν στους άλλους;"

- "Πώς μεταβιβάζεις το Τσαν;" ρώτησε ο δάσκαλος.

- "Λοιπόν, ντρέπομαι να το πω", παραδέχτηκε ο σχολιαστής, "μου χρειάζονται πάνω από είκοσι κείμενα του Τσαν".

-"Ω!", αναφώνησε ευχαριστημένος ο δάσκαλος.
"Δεν είναι ο βρυχηθμός του λιονταριού;"

- "΄Ενας κοινός σχολιαστής είμαι, δεν τολμώ!" διαμαρτυρήθηκε ο σχολιαστής.

- "Σςςςςςςς! Σςςςςςςς!" τον διέκοψε βιαστικά ο Μα Τζου.

- "Μόνο με αυτόν τον τρόπο;" αναρωτήθηκε ο σχολιαστής.

- "Με ποιον τρόπο;"

- "΄Οπως το λιοντάρι βγαίνει από τη φωλιά του".

Ο Μα Τζου έμεινε σιωπηλός για λίγο.

- "Υπάρχει άλλος τρόπος;"

- "Τι τρόπος;"

- "Το λιοντάρι μπαίνει στη φωλιά του" ήταν η απάντηση.

- "Ξέρεις τον τρόπο ώστε ούτε να μπαίνεις ούτε να βγαίνεις;" ρώτησε ο δάσκαλος.

Σε αυτό ο σχολιαστής δε μπόρεσε να απαντήσει.

Σχόλιο: Ο σχολιαστής είχε αμφιβολίες σχετικά με τη μέθοδο της μεταβίβασης του Τσαν με γραπτή γλώσσα αλλά δεν έβρισκε και κανέναν άλλον τρόπο. Κατά την άποψη του, προκειμένου να εισέλθει στην ατραπό του Τσαν, αρκούσε να ερευνήσει τις γραφές του Τσαν. Κατανοώντας το σημείο αυτό, ο Μα Τζου αρχικά τον επαίνεσε για τη μεγάλη του ερευνητική εργασία και ύστερα τον δοκίμασε κάνοντας του "Σςςςςςςςςς!" Ο ήχος αυτός έχει το ίδιο νόημα με τη φράση "ένα λιοντάρι βγαίνει από τη φωλιά του", όντας το σύμβολο της κίνησης. Η σιωπή και η φράση "ένα λιοντάρι μπαίνει στη φωλιά του" σημαίνουν επίσης κίνηση. Εκείνοι που αναζητούν την ακινησία ως την τέλεια γαλήνη του νου πρέπει να περάσουν μέσα από την κίνηση για να τη φτάσουν. Η ερώτηση "ξέρεις τον τρόπο ώστε ούτε να μπαίνεις ούτε να βγαίνεις;" σήμαινε ότι ήταν αναγκαίο να ξεπεράσει τις αντίθετες ιδέες της "κίνησης" και της "ακινησίας". Μέχρι τότε ο σχολιαστής είχε αντιληφθεί μόνο το μισό της δυαδικότητας κίνηση-ακινησία αλλά όχι την ουσία της ενότητας των δύο. Επομένως, ήταν αδύνατο για τον δάσκαλο να απαντήσει άμεσα στην ερώτηση του σχολιαστή. Η ενότητα της κίνησης και της ακινησίας είναι κάτι που δε μπορεί να πραγματωθεί μέσω σκέψης. Ούτε μπορεί να εκφραστεί ή να βιωθεί μέσω απλής ομιλίας. Πρέπει να ασκηθεί, προκειμένου να φτάσει κανείς στην ελευθερία του νου πέρα από την ιδέα των αντιθέτων κίνησης-ακινησίας.

Σάββατο, 25 Ιουνίου 2011

Το Κύπελλο



Το κατώτερο κύπελλο υψώνεται σαν ένα λουλούδι 
με μαύρο ή σκοτεινό χρώμα. 
Πληκτικό φαίνεται στην εξωτερική όραση, 
μέσα όμως λάμπει κάποτε ένα φως 
και καταστρέφει την πλάνη.

Το δεύτερο κύπελλο υψώνεται έξω από το κατώτερο θηκάρι, 
όπως το λουλούδι έξω από τον πράσινο κάλυκα. 
Το χρώμα του είναι ρόδινο, με πολλές αποχρώσεις 
και στον θεατή φαίνεται σαν να μπορεί το χρώμα 
να υπερβάλλει το εσωτερικό λαμπρό φως. 
Αυτό όμως είναι πλάνη που διαλύει ο χρόνος.

Το τρίτο κύπελλο υπερβαίνει όλα 
και ανοίγει πλατιά έγκαιρα τα απλωμένα πέταλά του. 
Φαίνεται γαλάζιο και σμίγει με το ρόδινο, 
σχηματίζοντας στην αρχή μια βαθειά αδιαπέραστη σκιά 
που αποκλείει το φως.

Μέσα στα τρία, βαθειά κρυμμένο στην καρδιά,
λεπτό στην αρχή κι όμως αυξανόμενο πάντα περισσότερο, 
λάμπει το θείο φως. 
Το φως αυτό, με την ακτινοβολία θερμότητας 
και ενδομύχου θείου παλμού, 
δομεί από μόνο του ένα περίβλημα ιριδισμού. 
Αναδύεται από το τριπλό κύπελλο 
σαν μια πλεούμενη φυσαλίδα 
πάνω σε ένα λουλούδι.

Μέσα σε αυτό το ποικιλόμορφο περίβλημα 
καίει η εσωτερική Φλόγα 
και με τη σειρά της κατακαίει 
το κατώτερο χονδροειδές υλικό. 
Ακόμα καθώς πλησιάζεται η Ατραπός, 
διαυγέστερο διαλάμπει το φως έξω.
Εμπρός μέσον του χονδρού και σκοτεινού κυπέλλου
που αποτελεί το θεμέλιο λάμπει το επουράνιο φως, 
ωσότου όλοι όσοι βλέπουν την ακτινοβολία 
φωνάζουν μέσα τους: 
"Κοίταξε, ένας Θεός είναι εδώ"

Εμπρός από το ρόδινο κύπελλο 
λάμπει η εσωτερική φλόγα,
ωσότου γοργά το κόκκινο της γήινης επιθυμίας 
γίνεται η φλόγα της φωτιάς του ουρανού 
κι όλα χάνονται εκτός από την έφεση, 
που δε σκιάζει το ποτήρι με καρμικό χρώμα.

Εμπρός από το γαλάζιο κύπελλο 
λάμπει και φέγγει το εσωτερικό θείο φως, 
ωσότου καίονται και φεύγουν όλες οι μορφές 
και τίποτε δε μένει εκτός από μία θεία αφαίρεση. 
Τίποτε παρά μόνο τα ντύματα απομένουν από κάτω, 
τίποτε παρά μόνο οι μορφές για χρήση 
και στο κορύφωμα ποιο παράξενο αποτέλεσμα γίνεται ορατό; 
Περίμενε, ω προσκυνητή, στην παράξενη εμφάνιση, 
με σκυμμένη κεφαλή παρακολούθησε την πρόοδο της φωτιάς. 
Αργά το κύπελλο σμίγει σε έναν βωμό 
κι από τον τριπλό αυτό βωμό 
ανεβαίνει η φωτιά στην Πηγή της. 
Καθώς ανεβαίνει και απλώνεται η εσωτερική φλόγα,
η ομορφιά της κεντρικής σφαίρας,
φωτισμένη με λευκή ακτινοβολία, 
κάνει τους κόσμους να σταθούν και να φωνάξουν:
"Κοίταξε, ένας Θεός είναι εδώ"

Πάντα οι φλόγες ανεβαίνουν ψηλότερα, 
πάντα η θερμοκρασία διαχύνεται, 
ωσότου - τη στιγμή της ορισμένης ώρας - 
η φλόγα καταστρέφει τα πάντα κι όλα χάνονται, 
το έργο των αιώνων περνά σε μια στιγμή 
στην ανυπαρξία.

Μα εμπρός από την τετραπλή φωτιά,
πάνω από τον βωμό των αιώνων, 
αναπηδά η απελευθερωμένη Μία, η Φλόγα.
Πίσω στη φωτιά του κόσμου αναπηδά η διπλή φλόγα.
Μέσα στα τρία απορροφάται η ουσία 
και γίνεται ένα με την πηγή της. 
Η Σπίθα γίνεται η Φλόγα,
η Φλόγα γίνεται η Φωτιά 
και αποτελεί μέρος της μεγάλης κοσμικής αστραποβολής, 
που κρατεί το μυστικό του Πέντε, 
που είναι κρυμμένο μέσα στην καρδιά.

~

Θ.

Δευτέρα, 20 Ιουνίου 2011

*ΕΝ*




 Ο άντρας είναι το πιο εξυψωμένο των πλασμάτων.
Η γυναίκα είναι το πιο ύψιστο των ιδανικών.

 Ο άντρας είναι ο εγκέφαλος. 
 Η γυναίκα είναι η καρδιά. 
 Ο εγκέφαλος παράγει το φως, η καρδιά την αγάπη. 
 Το φως γονιμοποιεί, η αγάπη ανασταίνει. 

Ο άντρας είναι δυνατός στην λογική.
Η γυναίκα είναι ανίκητη με τα δάκρυα.
Η λογική πείθει, τα δάκρυα συγκινούν. 

Ο άντρας είναι ικανός για όλους τους ηρωϊσμούς. 
Η γυναίκα για όλα τα μαρτύρια. 
Ο ηρωϊσμός εξευγενίζει. 
Το μαρτύριο ανυψώνει.

Ο άντρας είναι ένας κώδικας.
Η γυναίκα ένα ευαγγέλιο.
Ο κώδικας διορθώνει, το ευαγγέλιο τελειοποιεί. 

Ο άντρας είναι ένας ναός, η γυναίκα είναι το ιερό. 
Μπροστά στον ναό αποκαλυπτόμαστε,
μπροστά στο ιερό γονατίζουμε. 

Ο άντρας σκέφτεται.
Η γυναίκα ονειρεύεται. 
Το να σκέφτεσαι είναι να έχεις μια νύμφη στο κρανίο. 
Το να ονειρεύεσαι είναι να έχεις 
ένα φωτοστέφανο στο μέτωπο. 

Ο άντρας είναι ένας ωκεανός. 
Η γυναίκα είναι μια λίμνη.
Ο ωκεανός έχει το μαργαριτάρι που στολίζει.
Η λίμνη την ποίηση που θαμπώνει. 

Ο άντρας είναι ο αετός που πετά. 
Η γυναίκα είναι το αηδόνι που τραγουδά.
Το να πετάς είναι να κυριαρχείς το διάστημα. 
Το να τραγουδάς είναι να κατακτάς την ψυχή. 

Τελικά, ο άντρας είναι τοποθετημένος 
εκεί που τελειώνει η γη.
Και η γυναίκα εκεί που αρχίζει ο ουρανός.

~

Victor Marie Vicomte Hugo

Πέμπτη, 16 Ιουνίου 2011

Κόψιμο Της Γάτας



Κάποτε, σε μια συνέλευση μοναχών από ανατολικούς και δυτικούς ναούς, συζητούσαν μεταξύ τους για μία γάτα. ΄Οταν οι διαφωνίες τους έφτασαν σε αδιέξοδο, ο δάσκαλος Ναν Τσουάν σήκωσε τη γάτα και είπε:

- "Αν τακτοποιήσετε σωστά το θέμα, 
θα χαρίσω τη ζωή στη γάτα. 
Διαφορετικά, θα τη σκοτώσω".

Οι μοναχοί έμειναν σιωπηλοί για πολύ ώρα και δε μπορούσαν να βρουν μια απάντηση. Τότε ο Ναν Τσουάν έκοψε τη γάτα στα δύο.

Εκείνη την εποχή, ο δάσκαλος Τζάο Τζόου επέστρεψε από το προσκύνημα του και ο Ναν Τσουάν του περιέγραψε τί είχε συμβεί. Αντί να απαντήσει, ο Τζάο Τζόου έβγαλε το σανδάλι του και το έβαλε στο κεφάλι του σαν καπέλο. 
Μετά απ' αυτό, έφυγε.

- "Αν είχες επιστρέψει λίγο πριν, 
θα μπορούσες να είχες σώσει τη γάτα", 
παρατήρησε ο Ναν Τσουάν.


Σχόλιο: Η ίδια η φύση δεν κάνει καμμία διάκριση ανάμεσα στο καλό και στο κακό, στο σωστό και στο λάθος. Ο Ναν Τσουάν με ένα χτύπημα κατέστρεψε όλες τις διαφωνίες που μπορούσαν να σκεφτούν οι μοναχοί. Η γάτα ήταν η έκφραση της προσκόλλησης του νου των μοναχών, που είχε προκληθεί από τις πλάνες του κόσμου και τις παρανοήσεις. Η φιλοδοξία τους οδήγησε σε διαφωνία, προβάλλοντας το ερώτημα: 

"Γιατί είχαν γίνει μοναχοί;"

Μόνον εκείνοι που μπορούν να απελευθερωθούν από την προσκόλληση του κόσμου, μπορούν να φτάσουν στην τέλεια αρμονία και στη γαλήνη του νου. Τα κριτήρια του καλού και του κακού, του σωστού και του λάθους, καθορίζονται από την κοινωνία. Εξαιτίας αυτών των περιορισμών, δεν υπάρχει αληθινή ελευθερία για το άτομο. Ο Τζάο Τζόου έδειξε ότι γι' αυτόν δεν ήταν αντιφατικό να φοράει ένα παπούτσι στο κεφάλι του. Είχε πραγματικά εγκαταλείψει τον κόσμο με τις αντίθετες ιδέες της δυαδικότητας, έτσι ώστε τίποτα δε μπορούσε να οδηγήσει το νου του σε διαφωνία. Ο Ναν Τσουάν εκτίμησε το νόημα της χειρονομίας αυτής.

Δευτέρα, 13 Ιουνίου 2011

Πυρός Μάντραμ



Η εστία του Φωτός μέσα στο φλεγόμενο τόξο, 
ω Προσκυνητή, 
αυξάνεται και ελαττώνεται 
καθώς η προσήλωση αυστηρή ή όχι 
προδίδει το σκοπό μέσα στην καρδιά.

Η εστία αυτή βρίσκεται πάντα εκεί, 
απαρατήρητη και αόρατη.
Σκοτεινή και ζοφερή είναι η νύχτα 
και πονεμένη η καρδιά του αφώτιστου Προσκυνητή. 
Η νύχτα είναι σκοτεινή 
αλλά η ζοφερότης δε γίνεται αισθητή
όταν μέσα στη σκοτεινή θύρα 
φαίνεται το ζωηρό απατηλό φως, 
το φως που τρεμοσβήνει πάντα μπροστά, 
πλανεύοντας με το φέγγος του 
τον Προσκυνητή που πάντα προχωρεί.

΄Εξι φορές μπορεί να αυξάνεται και να ελαττώνεται το φως, 
έξι φορές η λάμψη του γίνεται αισθητή 
αλλά στην έβδομη ώρα της λάμψεως,
η φλόγα ξεπηδά ξαφνικά.

΄Εξι φορές η Φλόγα ξεπηδά,
έξι φορές αρχίζει η καύση 
αλλά στην έβδομη ώρα ο βωμός χάνεται από τη θέα 
και μόνο η Φλόγα φαίνεται.

΄Εξι φορές ο κύκλος του καυστικού πυρός, 
έξι φορές η βροντερή κάμινος καίει και ξεχωρίζει 
αλλά κατά την έβδομη τίποτα δε μένει 
εκτός από την ανερχόμενη Φλόγα, 
που ανεβαίνει στο Τριαδικό Πνεύμα.

΄Εξι φορές η Φλόγα ανεβαίνει, 
έξι φορές το νέφος αποτραβιέται 
αλλά κατά την έβδομη τίποτα δε φαίνεται 
εκτός από το Αιώνιο Πυρ.

΄Εξι φορές οι φλόγες απορροφούν το νερό,
έξι φορές η υγρασία εξαφανίζεται 
αλλά κατά την έβδομη μεγάλη απορρόφηση τίποτα δε μένει 
εκτός από ποικιλόχρωμο Πυρ.

Τρεις φορές το Πυρ περιτυλίγει, 
τρεις φορές ο ΄Ηλιος αποσύρεται.
Κατά την τέταρτη το ΄Εργο έχει γίνει 
και τίποτα δε μένει εκτός από την πρωτόγονη Φλόγα.

Η Φλόγα απορροφά,
περιστρέφεται, 
παίρνει 
και παραμένει. 

΄Οταν όλα όσα υπάρχουν έχουν διαβεί τη Φλόγα, 
τότε ο Χρόνος δεν υπάρχει.

~Θ.

Σάββατο, 11 Ιουνίου 2011

Απολλώνιος ο Τυανέας

«'Απολλώνιος ο Τυανεύς, ουκέτι φιλόσοφος άλλ' ως τι Θεών και ανθρώπων μέσον»
(Εύνάπιος, Βίοι Σοφιστών, προοίμιο)
Εικόνα
Εν συγκρίσει προς όλες τις επιφανείς πνευματικές φυσιογνωμίες της Ελλάδας, εκείνος εκ των Ελλήνων Φιλοσόφων ο οποίος είχε την μεγίστη επί των ανθρώπων της εποχής του επίδραση, άσκησε την βαθύτερη εντύπωση και ενέπνευσε τον πλέον πηγαίο θαυμασμό ήταν ασφαλώς ό 'Απολλώνιος εκ Τυάνων. Αυτός υπήρξε πραγματικά οικουμενικός διδάσκαλος. Έγεννήθη στα Τύανα της Καππαδοκίας περί το 10 μΧ. κατόπιν εμφανίσεως του θεού Πρωτέως στην μητέρα του κατά την διάρκεια ενυπνίου. Φώτισε δε, με τη θεία παρουσία και δράση του, τον κομβικό εκείνο για την πορεία της ανθρωπότητας αιώνα.

Σε ηλικία μόλις 14 ετών έγινε μαθητής του ρήτορα Ευθυδήμου στην Ταρσό, όπου λειτουργούσαν πολλές φιλοσοφικές Σχολές. Επέλεξε ως προσφορότερα την οδό των Πυθαγορείων και άρχισε από 16 ετών να τηρεί τις επιταγές του Όμακοείου (απείχε έμψυχων, ντυνόταν με λινή εσθήτα και εφήρμοσε την απόλυτο πυθαγόρεια σιωπή περιοδεύων ταυτοχρόνως στην Κιλικία και Παμφυλία). Από τότε πάντοτε θα τρέφει απέραντο σεβασμό για τους Πυθαγορείους και την διδασκαλία τους. Γράφει χαρακτηριστικά σε Επιστολή του (νβ' Προς Ευφράτη):

«'Εάν τις άνδρΐ Πυθαγορείω συγγένηται, λήφεται παρ' αύτοΰ: νομοθετικήν, γεωμετρίαν, άστρονομίαν, άριθμητικήν, πάσαν θείαν μαντικήν... γνώσιν Θεών, ού δόξαν... αύτάρκειαν, λιτότητα, βραχύτητα τών αναγκαίων... εύαισθησίαν... ύγείαν... εύψυχίαν, Άθανασίαν»
.

Κατόπιν συντόμου παραμονής στην 'Αντιόχεια, αναχώρησε για την περίφημη περιοδεία του στην 'Ανατολή, με τη συνοδεία του αγαπητού μαθητή του Δάμιδος, ο οποίος συνέθεσε και την βιογραφία του 'Απολλώνιου, την οποίαν διασκεύασε επί το καλλιεπέστερο ο Φιλόστρατος. Πρόκειται για το θρυλικό έργο «Τα εις τον Τυανέα Άπολλώνιον», το οποίο ο Εύνάπιος αποκάλεσε «επιδημία (διαμονή) εις ανθρώπους θεού».

Στην Βαβυλώνα συνάντησε τον βασιλέα Ουαρδάνη όποιος ήταν ελληνομαθής και θαύμαζε απεριορίστως τον 'Απολλώνιο εξ όσων είχε ακούσει. 'Εκεί συζήτησε με τους Μάγους. Δεν πρέπει να παρασυρθούμε από την χριστιανική αντίληψη και να μας παραπλανά η λέξη «Μάγοι»:

Ο Απολλώνιος είναι σαφής (ιζ' Επιστολή):
«Νομίζεις πώς όσοι ασπάζονται την φιλοσοφία του Πυθαγόρα πρέπει να ονομάζονται Μάγοι. Το ίδιο λέγεις και για όσους ακολουθούν τα διδάγματα του Ορφέως. 'Εγώ νομίζω ότι και αυτοί οι όποιοι ακολουθούν την σοφία του δείνα πρέπει να ονομάζονται Μάγοι, αν πρόκειται να γίνουν θείοι και δίκαιοι. Οι Πέρσες ονομάζουν Μάγους τα θεία όντα. Μάγος λοιπόν είναι όποιος τιμά τους θεούς ή έχει ο ίδιος θεία φύση».

'Από την Βαβυλώνα αναχώρησε για την Ινδία, οπού συνάντησε τους Βραχμάνους και τον βασιλέα Φραώτι, ο όποιος μιλούσε και αυτός την Ελληνική (!) – ζωντανή απόδειξη της τότε εξαπλώσεως της Ελληνικής Παιδείας. Όσα βρήκε ό 'Απολλώνιος στην Ινδία και όσα έμαθε και διαπίστωσε για τους Βραχμάνους, τους περίφημους σοφούς τών Ινδιών, είναι υπεράνω περιγραφής. Μερικά μάλιστα, παραπέμπουν σε μαρτυρίες, τόσον άλλων αρχαίων γεωγράφων και Ιστορικών (π.χ. Στράβωνος, Άρριανού, Σκύλακος κ.ά.), όσο και νεωτέρων περιηγητών (π.χ. Nicolas Roerich) και απαιτούν πλέον ειδική μελέτη, καθώς φαίνονται να κρύβουν πολλά και ενδιαφέροντα...

Μαθαίνουμε για τον Λόφο τών Σοφών, ένα ύψωμα, το οποίο, αντιθέτως προς την Αορνον Πέτρα (τον περίφημο λόφο με το «ιερόν χαρώνειον» χάσμα έπ' αυτού), δεν το έφτασε ποτέ ό 'Αλέξανδρος. Ό Διόνυσος, όμως και ό Ηρακλής στις μυθικές εκστρατείες τους, όταν το προσέγγισαν, «πρόσταξαν τούς «Πάνες» να επιτεθούν εναντίον αυτού, επειδή ήταν ικανοί να προκαλούν σεισμούς, κεραυνοβολήθηκαν όμως από τους σοφούς, με αποτέλεσμα να γκρεμιστούν, άλλος έτσι και άλλος αλλιώς, και στους βράχους να αποτυπωθούν τα σημάδια της αποτυχημένης απόπειρας. Γύρω από αυτόν τον βράχο, λοιπόν, λένε ότι είδαν μία νεφέλη και ότι μέσα σ' αυτήν κατοικούν οι 'Ινδοί, ορατοί και αόρατοι και όπως θέλουν.

Ό 'Απολλώνιος ακολουθώντας τον 'Ινδό οδηγό του είδε εκεί πλησίον «ένα πηγάδι τεσσάρων οργιών, το λαμπρό φως του οποίου ανεβαίνει βαθυγάλαζο προς το στόμιο και όταν το μεσημέρι ο Ήλιος σταθεί επάνω του, το λαμπρό φως ανελκύεται από τις ακτίνες αυτού και προχωρεί προς τα επάνω, παίρνοντας σχήμα ζωηρής ίριδος. 'Αργότερα έμαθε ότι ή Γή κάτω από αυτό ήτο πορτοκαλόχρωμη» (ΓXIV)!
Ας σημειώσουμε ότι το γαλάζιο φώς πού εξέρχεται εκ της γης έχει αποτυπωθεί σε πίνακα του Roerich!

Εικόνα
(Μαγικό τοπίο από την Ινδία, όπως απεικονίζεται σε έναν από τους σπάνιους πίνακες του Nicholas Roerich. Διακρίνεται και ή ακτίνα φωτός που εξέρχεται από τα έγκατα της γης. Μας προσφέρει μία αμυδρή εντύπωση για το πανόραμα πού αντίκρισε ό 'Απολλώνιος Τυανεύς στις 'Ινδίες, όπως ο περίφημος λόφος που είχε το χάσμα με το γαλάζιο φως.)

Ο Απολλώνιος και ο Δάμις βλέπουν αυτοκινουμένους «πυθικούς τρίποδες» και φορεία στην υπηρεσία του βασιλέως Φραώτου και ακούνε περί «μετεωρισμού» τών 'Ινδών σοφών, μυστηριώδους προστασίας τους από την βροχή, και άλλων «ανεξήγητων». Ό δε σοφός Ίάρχας μίλησε στον 'Απολλώνιο και τον Δάμι για τούς πυγμαίους πού κατοικούν κάτω από την Γή «οΐκείν με ύπογείους» (Γ XL VII).

Αυτά μας παραπέμπουν κατ' ευθείαν στις Θιβετιανές παραδόσεις περί Shambala, «Βασιλείου τών Σοφών» κ.ά., τα όποια περιγράφονται, μεταξύ πολλών άλλων, στο Έργο του Roerich «Shambala» και «Heart of Asia». Τα έργα αυτά αναφέρονταΙ όπως και αναρίθμητα άλλα, σε μία περίφημη ανώτερη φυλή «Κυρίων» (Masters), με εκπληκτικές πνευματικές και τεχνολογικές γνώσεις, οι όποιοι αντιπροσωπεύουν το Καλό, χωρίς βεβαίως να ελλείπει το αντίπαλο δέος... 'Αξιόλογες είναι και οι αναφορές της Blavatsky περί του μυθικού υποχθόνιου βασιλείου της Agartha.

Πέραν όμως τών πληροφοριών αυτών, ιδιαιτέρως ενδιαφέρουσα ήταν ή συζήτηση περί θεολογικών θεμάτων στα οποία οι 'Ινδοί ήσαν μυημένοι, γνωρίζοντες, π.χ., τον Πυθαγόρα και την διδασκαλία του. Όταν τούς ρώτησε συγκεκριμένα ο 'Απολλώνιος, τι πρεσβεύουν για την ψυχή, τού απήντησαν «όπως ό Πυθαγόρας σε σάς, έτσι και εμείς στους Αιγυπτίους παραδώσαμε».

Πράγματι, οι 'Ινδοί είχαν την Ελλάδα σε εκτίμηση, ασκούντες ταυτοχρόνως την κριτική τους, παρατήρησαν, π.χ. εύστοχα ότι, όπως την Τροία την αφάνισαν οι 'Αχαιοί, τούς Έλληνες τούς αφάνισαν οι... διηγήσεις περί Τροίας, καθώς τούς έκαμαν να παραμελήσουν περισσότερους και θειότερους άνδρες, προσηλωμένοι υπερβολικώς στους ήρωες της Τροίας. Ωστόσο ό βασιλεύς έφτασε να χαρακτηρίσει υποτιμητικά τούς 'Αθηναίους «δούλους του Ξέρξη», όμως μετά τις εξηγήσεις του 'Απολλώνιου, παραδέχτηκε ότι είχε πέσει θύμα συκοφαντίας από τούς Αιγυπτίους.

«Συκοφαντούν, είπε, το γένος τών 'Ελλήνων όσοι έρχονται εδώ από την Αίγυπτο, έμφανίζοντες τούς εαυτούς τους ιερούς και σοφούς, καθώς και νομοθέτες τών θυσιών και τών τελετών, όσες συνηθίζουν οι Έλληνες...».

Οι 'Ινδοί αναλύουν την Κοσμογονία, και βεβαίως έχουν σαφή γνώση περί τών Ελληνικών πραγμάτων, ό σοφός Ίάρχας μάλιστα μιλούσε με ευφράδεια την Ελληνική, εκπλήσσοντας τον Άπολλώνιον.

Από την 'Ινδία αναχώρησε και έφτασε στην 'Ιωνία, όπου έκαμε δημόσιες ομιλίες στις ιωνικές πόλεις, προτρέποντας τούς πολίτες στην αρετή και επικρίνοντας τους για την ροπή προς την πλούσια και μαλθακή ζωή. Επίσης τιμά τούς ομηρικούς ήρωες, τον 'Αχιλλέα και τον Παλαμήδη. Επισκέπτεται ευλαβικώς το άδυτο και Μαντείο του μυσταγωγού Ορφέως και πορεύεται επιτέλους προς την Ελλάδα ο θείος 'Απολλώνιος, όπου απέτισε και φόρο τιμής στις Θερμοπύλες. Μάλιστα περιέφραξε με περίβολο το μνήμα του Λεωνίδα και είπε χαρακτηριστικώς ότι ο λόφος όπου οι Λακεδαιμόνιοι καλύφθηκαν από τα τόξα είναι ο υψηλότερος της Ελλάδος, λόγω του ύψους της αρετής.

Αλλά επισκέφθηκε και όλα τα ελληνικά 'Ιερά (Δωδωναίο, Πυθικό, Αμφιάραου, Τροφωνίου κ.ά.). Ευρέθη και στην Σπάρτη, όπου οι Λάκωνες, αφού του απένειμαν κάθε τιμή, θέλησαν να τελέσουν και τα Θεοφάνια προς τιμήν του, αλλά αυτός τους απέτρεψε για να μην κινήσει τον φθόνο. Όταν δε αντιδικούσαν οι Σπαρτιάτες σχετικώς με το πώς θα απευθύνονταν στον βασιλέα τών Ρωμαίων, διατυπώνοντας απερίσκεπτους λόγους, τους είπε το περίφημο:

«Ό Παλαμήδης επινόησε την γραφή, όχι μόνο για να γράφουμε, αλλά και για να γνωρίζουμε όσα δεν πρέπει να γράφουμε».

Αργότερα επήγε στην Ρώμη, οπότε λιποψύχησαν ορισμένοι μαθητές του, φοβούμενοι τον Νέρωνα, ό όποιος δίωκε τους φιλοσόφους. Τότε ήταν που είπε στους πιστούς ακολούθους του τα έξης:

«Δεν θα κακολογήσω εκείνους που μας εγκατέλειψαν, αλλά μάλλον εσάς θα επαινέσω, διότι είστε άνδρες όμοιοι με έμενα, ούτε εάν κάποιος έφυγε, επειδή φοβήθηκε τον Νέρωνα, θα τον χαρακτηρίσω δειλό, αλλά, εάν κάποιος είναι ανώτερος από τον φόβο αυτό, Φιλόσοφο αυτόν θα τον ονομάσω επιπλέον, και θα του μεταδώσω όσα γνωρίζω. Μου φαίνεται σωστό να προσευχηθούμε πρώτα στους Θεούς, στους οποίους οφείλετε τις αποφάσεις σας και εσείς και εκείνοι και στην συνέχεια να τους κάνουμε οδηγούς μας, γιατί έκτος απ' τους Θεούς δεν έχομε κανέναν άλλον. Πρέπει να μεταβούμε στην πόλη, ή οποία εξουσιάζει πάρα πολλά μέρη της οικουμένης, πώς όμως θα μπορούσε να πάει κανείς εκεί, εάν δεν έχει οδηγούς τούς Θεούς; Και μάλιστα τη στιγμή πού έχει εγκαθιδρυθεί στην πόλη αυτή ένα άθλιο τυραννικό καθεστώς, το όποιο δεν επιτρέπει την παρουσία σοφών εκεί; Και ας μη χαρακτηρίσει κανείς ως απερισκεψία την τολμηρή πορεία πού επιχειρούμε, επειδή πολλοί άλλοι φιλόσοφοι την αποφεύγουν, διότι εγώ κατ' αρχήν νομίζω ότι τίποτε φοβερό δεν είναι δυνατόν να συμβεί, από όσα συμβαίνουν στους ανθρώπους, ώστε να τρομοκρατηθεί ένας σοφός, έπειτα εγώ ποτέ δεν θα ξεκινούσα μια επιχείρηση γενναία αν αυτή δεν συνοδευόταν από κινδύνους. Έκτος αυτών, ενώ έχω περιηγηθεί τόσες πολλές χώρες, όσες κανένας άλλος άνθρωπος, και είδα αμέτρητα αραβικά και ινδικά θηρία, για το θηρίο αυτό, το όποιο ο κόσμος το αποκαλεί τύραννο, δεν γνωρίζω ούτε πόσα κεφάλια έχει ούτε αν έχει νύχια γαμψά και δόντια καρχαρία. Και όμως πολιτικό λέγουν ότι είναι το θηρίο αυτό και, ενώ κατοικεί μέσα στις πόλεις, συμπεριφέρεται πιο άγρια και από τα θηρία πού ζουν στα βουνά και στα δάση». (Δ XXVIII).

Στην Ρώμη καλείται και συζητά με έναν εκ τών υπάτων για τα 'Ιερά και τούς Θεούς, πραγματοποιεί δημόσιες ομιλίες σε 'Ιερά αποφεύγοντας τούς υψηλά ιστάμενους, αλλά διδάσκοντας με ζήλο τα πλήθη του λαού πού συνέρρεαν. Δεν αποφεύγει την σύλληψη από τον φρούραρχο Τιγγελίνο, ο οποίος, κατόπιν μικρής συζητήσεως, τον αφήνει ελεύθερο αναφωνώντας:
«Πήγαινε όπου θέλεις, διότι εσύ είσαι πιο πάνω από το να σε κυβερνώ εγώ».
Έτσι τελειώνει ή πρώτη επίσκεψη του 'Απολλώνιου στην Ρώμη. 'Αναχωρεί για την 'Ισπανία, την Ελλάδα και την Αίγυπτο. Θα επισκεφθεί όμως ξανά αργότερα την Ρώμη.

Αντιτάχτηκε τότε σθεναρά στην τυραννίδα του Δομιτιανού, ο οποίος όντας σκληρότατος τύραννος διέταξε την σύλληψη του 'Απολλώνιου κατηγορώντας αυτόν πέραν των άλλων (φιλοσοφικός τρόπος ζωής, λατρεία του Λαού) και επειδή διατηρούσε φιλικές σχέσεις με τον έξορισθέντα, μετέπειτα αυτοκράτορα, τον συνετό Νέρβα. 'Αμέσως ο σύντροφος του Δημήτριος τον συμβουλεύει να δραπετεύσει στην Αίγυπτο. Ώς έτερος Σωκράτης αποκρούει την πρόταση και προσέρχεται εκουσίως να δικαστεί στην Ρώμη. Εκεί στηλιτεύει δημοσία το καθεστώς, αναφωνώντας μάλιστα ενώπιον πλήθους, όταν ο Δομιτιανός θανάτωσε τρεις Εστιάδες με την κατηγορία ότι είχαν παραβεί τον όρκο τους:

«Είθε και συ Ήλιε να καθαρθείς από τούς άδικους φόνους, από τους οποίους γέμισε ή Οικουμένη».

Ό ύπατος Αιλιανός εντυπωσιάζεται από τον θείον άνδρα και προσπαθεί να τον βοηθήσει παντοιοτρόπως. Ενώ αρχικώς ο Δομιτιανός εντυπωσιάζεται από την ακτινοβολία του θείου ανδρός, κατόπιν τον κλείνει στο δεσμωτήριο, εξαιτίας της αγέρωχης και ασυμβίβαστης στάσης του. Εκεί επιδίδεται στην παρηγοριά τών φυλακισμένων με παραμυθητικούς λόγους. Αποχώρησε θαυμαστά εκ του δικαστηρίου και της πόλεως, κατόπιν της αθωώσεως του από τον ίδιο τον αυτοκράτορα.

Τα γεγονότα έχουν ως έξης: ό 'Απολλώνιος εντός του δικαστηρίου κρατάει αγέρωχη στάση. Μάλιστα ο κατήγορος τον επικρίνει διότι περιφρονεί και αποφεύγει να κοιτάξει τον βασιλέα, τον προστάζει δε να προσβλέψει προς τον Δομιτιανό, τον «θεό όλων τών ανθρώπων». Ό 'Απολλώνιος τότε κοιτάζει προς την οροφή, προς την κατεύθυνση του ουρανού, οπού ενοικεί ο Ζεύς.
Ό Δομιτιανός δεν τον αφήνει να απολογηθεί παρά του θέτει ο ίδιος ερωτήματα στα οποία ο θείος άνδρας απαντά αποστομωτικά. Τελικώς του λέγει «Σε απαλλάσσω από τις κατηγορίες, θα περιμένεις όμως, διότι θέλω να συζητήσω ιδιαιτέρως μαζί σου».

Ό Απολλώνιος, όμως επέμεινε λέγοντας:
«Εσένα βασιλιά σ' ευχαριστώ, εξαιτίας όμως αυτών εδώ τών αχρείων (τών κολάκων) έχουν καταστραφεί οι πόλεις, τα νησιά γέμισαν εξόριστους, ή χώρα στενάζει, τα στρατεύματα έχουν κυριευθεί από δειλία και ή σύγκλητος είναι γεμάτη καχυποψίες. Δώσε, αν θέλεις, και σε μένα την ευκαιρία να ομιλήσω, αλλιώς στείλε με σε εκείνον, πού θα μου πάρει το σώμα, διότι την ψυχή μου δεν μπορείς να μου την πάρεις. Μάλλον όμως ούτε το σώμα μου δεν μπορείς να το πάρεις, διότι να με σκοτώσεις δεν μπορείς, τι εγώ θνητός δεν είμαι»
(Όμ. Ιλ. 22, 13). Και εξαφανίστηκε από την αίθουσα!

Ό τύραννος κατόπιν αυτού αποφεύγει να διατάξει την καταδίωξη του, όντας συγκλονισμένος και συναισθανόμενος την αδυναμία του ενώπιον ενός ανθρώπου, ο οποίος τόσον ευθαρσώς του είχε μιλήσει.
Του είχε πει ο Δομιτιανός:
«Δεν θα σε αφήσω ελεύθερο, προτού να γίνεις ή νερό ή κάποιο θηρίο ή δένδρο»,
και εκείνος του απάντησε:
«ούτε κι αν μπορούσα δεν θα γινόμουν, για να μην προδώσω ποτέ άνδρες, πού διατρέχουν κίνδυνο, χωρίς να δικαστούν, αλλά παραμένοντας αυτός πού είμαι θα αντέξω όλα όσα κάνεις σ' αυτό το κορμί, έως ότου ολοκληρώσω την απολογία μου για τούς άνδρες αυτούς».

Μία απολογία εκπληκτική (παραδίδεται από τον Φιλόστρατο), ή οποία δεν εκφωνήθηκε τελικώς, διότι ο τύραννος αρκέστηκε στον διάλογο, προτού τον απαλλάξει.

Επέστρεψε στην Ελλάδα κατόπιν αυτών, και επεσκέφθη πολλά μέρη. Επήγε στην Ολυμπία όπου είχε συρρεύσει τεράστιο πλήθος, το οποίο εξεπλάγη διότι είχαν ακουστεί φήμες περί μαρτυρικής θανατώσεως αυτού. Τον ρωτούσαν πώς σώθηκε. Αρκείτε να πει ότι απολογήθηκε και απαλλάχτηκε, διότι θεωρούσε ανάρμοστο να διηγείται με κομπασμό τα περιστατικά. Όμως τα γεγονότα μαθεύτηκαν από πολλούς που είχαν συρρεύσει από την 'Ιταλία. Τότε λίγο απείχε ή Ελλάδα από το να τον προσκυνά ως θεό, όπως μαρτυρεί ο Φιλόστρατος, εξ αιτίας μάλιστα του γεγονότος ότι δεν καυχιόνταν διόλου για αυτά.

'Αξιοσημείωτη επίσης είναι ή επίσκεψη του 'Απολλώνιου στο περίφημο Τροφώνιο Άντρο της Λειβαδιάς όπου, όπως γράφει και ο Φιλόστρατος, όσοι εισέρχονται, είτε εξέρχονται εκ τών υπογείων στοών πολύ κοντά, είτε πέρα από την Λοκρίδα και την Φωκίδα! Οι ιερείς του πρόβαλλαν εμπόδια, ο ίδιος όμως εισήλθε με σκοπό να ερωτήσει «ποία φιλοσοφία ήτο ή καλλιτέρα». Εισήλθε δίχως την άδεια τών ιερέων, οι οποίοι είδαν σε όραμα τον Τροφώνιο να τους επιπλήττει και να τους διατάζει να μεταβούν στην Αυλίδα, οπού θα αναδυόταν ό σοφός από τις στοές!
Μετά από επτά ήμερες (διάστημα πρωτόγνωρο) εξήλθε πράγματι ο Απολλώνιος στην Αυλίδα κρατών ένα βιβλίο με την πυθαγόρεια διδασκαλία, το οποίο συνιστούσε και την απάντηση του Μαντείου στο ερώτημα του σοφού. Το βιβλίο διασωζόταν στο ΄Ανθιο, παραλιακό μέρος της Ιταλίας, το όποιο έγινε τόπος επισκέψεως για πολλούς. 'Αργότερα περιήλθε στην ιδιοκτησία του αυτοκράτορα 'Αδριανού, ο όποιος σύχναζε εκεί.

Μετέβη και στην Έφεσο ό 'Απολλώνιος όπου διαισθάνθηκε τηλεπαθητικώς και διεκήρυξε τον θάνατον του Δομιτιανού. Ό συνετός Νέρβας τον διαδέχθηκε και μάλιστα προσκάλεσε τον σοφό στην Ρώμη. Ό σοφός του ανταπαντά με τους έξης αινιγματικούς λόγους:
«Θα βρεθούμε και οι δύο μας βασιλιά, για μεγάλο χρονικό διάστημα, κατά το όποιο ούτε εμείς θα κυβερνούμε άλλους, ούτε άλλος εμάς».
Πράγματι ούτε ο ίδιος θα βρισκόταν για πολύ μεταξύ των ανθρώπων, ούτε ό Νέρβας θα βασίλευε για πολύ, μόνο ένα έτος και τέσσερις μήνες.

Τέλος, στην Ελλάδα, αναλήφθηκε στους ουρανούς ό θείος 'Απολλώνιος, σύμφωνα με την παράδοση. Άλλοι λέγουν στην Έφεσο, άλλοι στην Λίνδο της Ρόδου και άλλοι στην Κρήτη στο Ιερό της Δικτύννης 'Αρτέμιδος, όπου μετέστη στους 'Ανωτέρους Κόσμους υπό τούς ήχους του άσματος του παρθενικού χορού «στείχε γάς, στείχ' ες Ούρανόν, στείχε». Πάντως το σώμα του ουδέποτε ευρέθη και ουδείς παρέστη μάρτυς της αναλήψεως του. Μακριά ήταν από αυτόν ή ευτελής διαφήμιση και ή αφύπνιση της δεισιδαιμονίας.

Ό 'Απολλώνιος συνέγραψε επίσης αρκετά συγγράμματα, τα όποια, δυστυχώς, πλην των Επιστολών, δεν σώθηκαν. Κατά τον Φιλόστρατο και το λεξικό του Σουίδα έγραψε:

    1. Τέσσερα βιβλία περί Μαντείας Αστέρων  
    2. Ένα βιβλίο περί Θυσιών (ή τελετών), του οποίου ένα απόσπασμα υπάρχει στην «Ευαγγελική Προπαρασκευή» του Ευσεβίου και το οποίο ό Φιλόστρατος «βρήκε σε πολλούς Ναούς, πολλές πόλεις και σε οίκους πολλών σοφών ανδρών»  
    3. Ύμνο εις την Μνημοσύνη  
    4. Διαθήκες  
    5. Πυθαγόρειο Βίο 
    6. Επιστολές

Ό «Πυθαγόρειος Βίος» του αποτέλεσε μάλιστα σπουδαία πηγή για τον Πορφύριο στον σωζόμενο Βίο του Πυθαγόρα πού συνέγραψε.

ΠΗΓΕΣ:
Φιλόστρατος - Τα εις τον Τυανέα Απολλώνιον (εκδόσεις Παπύρου, 1975)
Φιλόστρατος - Απολλωνίου Τυανέως Επιστολαί (εκδόσεις Κάκτος, 1994)
Ευνάπιου - Βίοι Φιλοσόφων και Σοφιστών (εκδόσεις Loeb, 1989)

Κυριακή, 5 Ιουνίου 2011

Τι Εστί Αποκρυφισμός (Δ' Μέρος)

Η ΕΥΠΙΣΤΙΑ ΣΤΗΝ ΑΠΟΚΡΥΦΙΣΤΙΚΗ ΕΡΕΥΝΑ


Η ΑΠΟΚΡΥΦΗ επιστήμη έχει δύο εχθρούς, τον σκεπτικιστή υλιστή που αρνείται τα πάντα, και τον εύπιστο «αποκρυφίζοντα», που πιστεύει τα πάντα. Οι σοβαροί σπουδαστές πρέπει να βρουν τη Μέση Οδό ανάμεσα σε αυτό τα δυο άκρα: από τη μια, πρέπει να αποφύγουν την ευπι­στία, και από την άλλη, να αναγνωρίσουν ότι η φύση των αποδείξεων σχετικά με τα Εσωτερικά Πεδία διαφέρει από αυτήν της φυσικής επιστήμης.

Ο πνευματιστής, επειδή ξεκινάει από το υλικό πεδίο και στη συνέχεια ανεβαίνει, περνώντας μέσα από τα πυκνότερα στρώματα του Αόρατου Κόσμου, χρησιμοποιεί μια τεχνική που ικανοποιεί ακόμα και τον εργαστηριακό, ορθόδοξο επιστήμονα. Ο αποκρυφιστής όμως, δουλεύοντας εξαρχής σε πιο λεπτά πεδία, δεν μπορεί να επωφεληθεί από τα επιστημονικά όργανα ακρίβειας και για αυτό το λόγο φαίνεται να έχει παραιτηθεί από κάθε προσπά­θεια απόδειξης, θεωρώντας την τελευταία ανέφικτη. Έτσι, αρκείται στις προσωπικές του επιβεβαιώσεις.

Αυτή η κατάσταση δεν είναι καθόλου ικανοποιη­τική και ανοίγει διάπλατα την πόρτα στον τσαρλατανισμό και στην εξαπάτηση. Δεν είναι αναγκαίο κακό να επαναπαυόμαστε με μια τόσο επισφαλή άποψη, γιατί υπάρχουν τρόποι να ελέγχουμε τις ανακαλύψεις της διορατικής έρευνας, τρόποι που μας επιτρέπουν να τις αξιολογήσουμε, χωρίς να καταστρέψουμε το πείραμα.

Υπάρχουν πολλά και διάφορα αποκρυφιστικά πειράματα, αλλά δεν προτίθεμαι να αναφερθώ τώρα σε όλα, γιατί το θέμα αυτό έχει αναλυθεί αρκετά από τους πρωτεργάτες της ψυχικής έρευνας. Δεν χρειάζεται να αναφερθώ ούτε στα φαινόμενα Πολτεργκέιστ. όπου πρέπει να εξετάζεται η μαρτυρία ενός αυτόπτη που δεν είναι ψυχικός. Προτιμώ να εξετάσω την ψυχική έρευνα μέσω της διόρασης, με την οποία μας εξοικείωσαν ο Ρούντολφ Στάινερ και ο Λιντμπήτερ. Είναι απαραίτητο να διαθέτουμε κάποιο κριτήριο προκειμένου να εξετάσουμε αυτό το έργο, γιατί έχουν ξεπεταχτεί ολόκληρες στρατιές ψυχικών, οι οποίοι ισχυρίζονται ότι διαθέτουν ψυχική όραση και διακηρύσσουν ότι βλέπουν την αύρα των ανθρώπων, ότι διαβάζουν τις προηγούμενες ενσαρ­κώσεις τους, ή ότι μπορούν να διεξάγουν έρευνες στα Ακασικά Αρχεία και στο Αστρικό πεδίο. Αυτές οι δηλώσεις τους όμως δεν συνοδεύονται από καμία απόδειξη.

Υπάρχουν (και αυτό το παραδεχόμαστε) ση­μαντικές μαρτυρίες ότι όλα αυτά μπορούν πράγματι να συμβαίνουν, όμως σπανίζουν οι σημαντικές μαρ­τυρίες που τεκμηριώνουν ότι αυτά ισχύουν για έναν συγκεκριμένο ψυχικό.

Πρέπει, ωστόσο, να θυμόμαστε ότι αποδοκιμά­ζοντας τις έρευνες κάποιου ιδιαίτερου ψυχικού, δεν απορρίπτουμε ταυτόχρονα και τον ψυχισμό αυτό καθαυτό. Για την ακρίβεια ούτε καν υποτιμούμε τον συγκεκριμένο ψυχικό, μια και κανείς δεν ξέρει καλύτερα από εκείνους που κατέχουν το χάρισμα της διόρασης, πόσο ευαίσθητη και ευάλωτη σε εσωτερικά παράσιτα είναι η τελευταία.

Όταν έχουμε να κάνουμε με αποκρυφιστικά πει­ράματα, πρέπει να υιοθετούμε δύο στάσεις και να τις κρατάμε χώρια με διάκριση: την ώρα του πειράμα­τος, πρέπει να έχουμε απόλυτη πίστη, ενώ όταν τελειώνει το πείραμα, πρέπει να είμαστε αμερόλη­πτα κριτικοί προς τα αποτελέσματα του. Η πίστη είναι αναγκαία κατά την εκτέλεση του πειράματος, γιατί η υποψία ή ο σκεπτικισμός υποβάλλεται υπο­συνείδητα στο διάμεσο ή στον πειραματιστή. Και καθώς εκείνοι που είναι απασχολημένοι με την εκδήλωση των υπερφυσικών ικανοτήτων τους βρί­σκονται σε πολύ ευαίσθητη κατάσταση, η σκεπτι­κιστική στάση εκείνων που συμμετέχουν στο πείρα­μα μπορεί να επηρεάσει καθοριστικά, με αρνητικό τρόπο, την κατάληξη του πειράματος.

Αυτό συμβαί­νει γιατί, όταν αναστατώνεται ο ψυχικός, οι ικανό­τητες του «κλείνουν» αυτόματα και η αναζήτηση του περιορίζεται στην οριακή γραμμή του δικού του υποσυνείδητου, αποτυχαίνοντας έτσι να περάσει στην ανώτερη συνείδηση. Όσοι παίρνουν μέρος σε αποκρυφιστικά πειράματα θα πρέπει να αποδέχονται νοητικά τις θεωρίες στις οποίες βασίζεται το πείρα­μα και, για όσο διάστημα αυτό διαρκεί, να του δίνονται ανεπιφύλακτα. Έτσι, ο ομαδικός νους του κύκλου υποβάλλει υποσυνείδητα τον ψυχικό και τον βοηθάει να ανυψωθεί σε ένα ανώτερο πεδίο. Όταν φτάσει στο ανώτερο αυτό πεδίο, η σιγουριά και η αφυπνισμένη του συνείδηση τείνουν να ελκύσουν και τους άλλους προς τα πάνω. Έτσι, όλοι, μέχρι ένα βαθμό, έχουν την αίσθηση της παρουσίας του Αόρατου, και το συναίσθημα που δοκιμάζουν ανυ­ψώνει ακόμα πιο ψηλά τον ψυχικό, ο οποίος τότε γίνεται ικανός να προσφέρει κάτι που πραγματικά αξίζει τον κόπο. Κανένα είδος ψυχικής ικανότητας δεν μπορεί να λειτουργήσει θετικά, αν δεν ανυψωθεί προηγούμενα κατά ένα επίπεδο και η συνείδηση όσων συμμετέχουν στον κύκλο.

Αυτή τη στάση όμως, θα πρέπει να την κρατάμε μόνο κατά τη διάρκεια του πειράματος. Μόλις αυτό περατωθεί, πρέπει να υιοθετούμε τη στάση του επιστήμονα και να εξετάζουμε τα αποτελέσματα του κάτω από ένα ψυχρό νοητικό φως. Η κριτική στάση μας πάντως, δεν πρέπει να περιορίζεται στην ετυμη­γορία «Αθώος» ή «Ένοχος», αλλά να περιλαμβάνει και μια τρίτη εκδοχή, το «Αναπόδεικτο». Πάρα πολλές ψυχικές έρευνες ταξινομούνται σε αυτή την τρίτη κατηγορία, γιατί χρειάζονται πρόσθετες μαρ­τυρίες. Ταυτόχρονα, κανένας πειραματιστής δεν πρέπει να αποθαρρύνεται από τις δυσκολίες που προκύπτουν στη διαδικασία της απόδειξης. Αντίθε­τα, πρέπει να επιστρατεύει όλη τη δύναμη και την εξυπνάδα του για να επινοεί νέες μεθόδους και πει­ράματα, με τα οποία το φευγαλέο αντικείμενο της ερευνάς του θα μπορεί να αποδειχτεί χειροπιαστά.

Πρέπει να θυμάται ωστόσο, ότι στον αποκρυφι­σμό υπάρχουν δύο ειδών αποδείξεις, τις οποίες θα ορίσω σαν υποκειμενικές και αντικειμενικές, αντίστοιχα. Τους νόμους της αντικειμενικής απόδειξης τους γνωρίζουμε αρκετά καλά: αφορούν διαπιστώ­σεις των φυσικών αισθήσεων, που ελέγχονται από το πείραμα και τη λογική. Όμως, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι υπάρχει επίσης «η μαρτυρία των πραγμάτων που δε φαίνονται», δηλαδή οι υποκειμε­νικές αποδείξεις, που εξαρτώνται από τη διαίσθη­ση.

Η διαίσθηση, όπως και το ένστικτο, είναι μια λέξη που χρησιμοποιείται αυθαίρετα και έχει πολλά νοήματα. Αυτό όμως που αντιπροσωπεύει, είναι κάτι πολύ πραγματικό και μέχρι κάποιο βαθμό, μέρος της εμπειρίας των περισσότερων ανθρώπων. Το Λεξικό της Οξφόρδης την ορίζει σαν «άμεση αντίληψη του νου χωρίς λογική διαδικασία, άμεση γνώση». Από όσα ξέρω, η ορθόδοξη ψυχολογία δεν έχει ασχοληθεί μέχρι τώρα μαζί της, παρά μόνο για να απορρίψει την ύπαρξη της. Αλλά σε αυτό, όπως και σε πολλά άλλα θέματα στα οποία η ψυχολογία έχει προσπαθήσει να διαφωνήσει με τις λαϊκές δοξασίες, οι τελευταίες δικαιώθηκαν. Και σύμφωνα με τις πιο σύγχρονες γνώσεις μας, στη φύση του υποσυνείδητου βρίσκεται κρυμμένο το κλειδί για τη διαίσθηση.

Προτείνω να ορίσουμε τη διαίσθηση σαν Υποσυ­νείδητη Νόηση, όπου οι λογικές διεργασίες εκτε­λούνται πέρα οπό το κατώφλι της συνείδησης και ο άνθρωπος λαμβάνει γνώση ορισμένων στοιχείων τα οποία μπορεί να μην έχουν εμφανιστεί ποτέ στο συνειδητό. Με αυτή τη μορφή νόησης αντιλαμβανόμαστε μόνο το τελικό αποτέλεσμα, ενώ τα προηγούμενα στάδια της διεργασίας παραμένουν κρυμμέ­να. Για αυτό το λόγο, η διαίσθηση χαρακτηρίζεται «άμεση και χωρίς λογική».

Όταν επιπρόσθετα των γνώσεων μας για τη φύση του υποσυνείδητου, αντιληφθούμε καλά και την ύπαρξη των πιο λεπτών αισθήσεων (εκτός από τις 5 που γνωρίζουμε), τότε θα συνειδητοποιήσουμε ότι το υποσυνείδητο μπορεί να εμπεριέχει στοιχεία προς επεξεργασία, για τα οποία ο συνειδητός νους δε γνωρίζει τίποτα, και αυτά τα ευρήματα δε θα πρέπει να αγνοηθούν. Από την άλλη όμως, έχοντας υπόψη μας ότι το υποσυνείδητο έχει και αυτό απωθημένα συμπλέγματα, καταλαβαίνουμε ότι τα ευρήματα δε θα πρέπει να γίνονται αποδεκτά με κλειστά τα μάτια.

Για αυτό το λόγο θα πρέπει στην αποκρυφιστική έρευνα να αποδεχόμαστε δύο ειδών στοιχεία: αυτά που προκύπτουν από την παρατήρηση, και αυτά που προέρχονται από την διαίσθηση. Τα δεύτερα, όταν ελεγχτούν κατάλληλα, μπορούν να είναι το ίδιο αξιόπιστα με τα πρώτα, που κι αυτά φυσικά απαιτούν έλεγχο, όπως παραδέχονται όλοι εκτός από τους πολύ αφελείς. Ωστόσο, ας μην κάνουμε το λάθος να συγχέουμε το ένα είδος με το άλλο.

Στους αποκρυφιστικούς κύκλους ακούμε συχνά ορισμένους να αναφέρονται στην υποκειμενική απόδειξη σαν να είναι ταυτόσημη με την αντικειμενική. Κάνουν ανα­φορές στην Ατλαντίδα, σε προηγούμενες ενσαρκώσεις και σε Δάσκαλους, λες και κατέχουν οριστικές, αντικειμενικές αποδείξεις. Όταν όμως, τους ζητη­θούν αυτές οι αποδείξεις, ακόμα και ο «πιστός» θυμώνει με την ανεπάρκεια τους ή και την καθολική απουσία τους.

Θυμάμαι ότι η είσοδος μου στον αποκρυφισμό καθυστέρησε πολλά χρόνια εξαιτίας της κριτικής μεθόδου που ακολουθούσα. Μου πα­ρουσιάζονταν φαινόμενα που δεν ευσταθούσαν ούτε στην πιο επιπόλαιη εξέταση. Κι εγώ, κρίνοντας το σύνολο από το δείγμα, αναθεμάτιζα όλο το σύστημα. Τώρα γνωρίζω ότι είχα να κάνω με υποκειμενικά στοιχεία που ήταν βάσιμα στις δικές τους σφαίρες και που μπορούσαν να αποδειχτούν με τις κατάλληλες μεθόδους. Όταν, όμως, τα υποκειμενικά στοιχεία υποβάλλονται σε δοκιμασίες που είναι κατάλληλες μόνο για τα αντικειμενικά στοιχεία, αμέσως καταρρίπτονται, και όλο το σύστημα, καθώς και το άτομο που το υπερασπίζει, αμφισβητούνται.

Ας μελετήσουμε ακόμα περισσότερο τη φύση των υποκειμενικών στοιχείων. Αυτά εξαρτώνται από τρεις τύπους αντίληψης. Ο πρώτος είναι η Διαίσθη­ση, όπως ορίστηκε πιο πάνω, και της οποίας μόνο τα αποτελέσματα, και όχι η διεργασία, γίνονται αντι­ληπτά από τη συνείδηση. Ο δεύτερος τύπος αντίληψης είναι ο Συνειδητός Ψυχισμός, που προτείνω να οριστεί σαν «αντίληψη που προέρχεται από τις λεπτότερες αισθήσεις με πλήρη τη συνείδηση», χωρίς να προχωρήσω προς το παρόν, στον ορισμό των υποκατηγοριών στις οποίες μπορεί να διαιρεθεί. Και ο τρίτος τύπος αντίληψης είναι ο Υποσυνεί­δητος Ψυχισμός, όπου η σύλληψη των μερικά αναπτυγμένων ανώτερων αισθητήριων οργάνων είναι πολύ αμυδρή για να αγγίξει τη συνείδηση, κι έτσι γίνεται μέρος των στοιχείων της διαίσθησης.

Τα καθαρά υποκειμενικά στοιχεία της διαίσθησης μπορούν να ανιχνευτούν με την ψυχανάλυση. Και το όραμα ενός οραματιστή μπορεί να υποστεί την ίδια ανάλυση, όπως τα όνειρα στα χέρια ενός Φροϋδικού, ανάλυση μέσω του ελεύθερου συνειρ­μού, μια τεχνική με την οποία ασχολείται η βιβλιο­γραφία της ψυχοθεραπευτικής και η οποία είναι πολύ εκτεταμένη για να την αναλύσουμε εδώ. Αρκεί να πούμε ότι ο ασθενής καθοδηγείται να παίρνει με τη σειρά κάθε ιδιαίτερο στοιχείο του ονείρου ή του οράματος, να σκέφτεται επίμονα πάνω σε αυτό και να αφήνει το νου του να περιπλανιέται ελεύθερα από αυτό το σημείο εκκίνησης, ενώ ο ψυχαναλυτής σημειώνει το πού περιπλανιέται. Όταν το άτομο είναι ειλικρινές στην προσπάθεια του, οι συνειρμοί τείνουν προς το ίδιο πάντα σημείο, το οποίο έχει κάποια ιδιαίτερη συναισθηματική αξία για το άτομο, διαφορετικά, σταματούν απότομα στο ίδιο σημείο, πράγμα που δείχνει ότι το αντικείμενο του συναισθήματος έχει απωθηθεί. Αυτή η μέθοδος επιτρέπει στα ονειρικά σύμβολα να γίνουν χρήσιμο υλικό και ρίχνει άπλετο φως στις διεργασίες των κρυμμένων λειτουργιών του νου.

Στα συνηθισμένα υποκειμενικά όνειρα, το ονειρι­κό υλικό απαρτίζουν διάφορες καταπιεσμένες επιθυ­μίες, αναμνήσεις συμβάντων της ημέρας (στα οποία εξακολουθεί να ανταποκρίνεται το συναίσθημα) και ερεθίσματα που κεντρίζουν τις πέντε φυσικές αισθήσεις κατά τη διάρκεια του ύπνου. Ωστόσο, υπάρχουν και άλλα είδη ονείρων, που θα τα ονομάσω «διαυγή όνειρα».

Αυτά διεγείρονται από εντυπώσεις που κεντρίζουν τις λεπτότερες αισθήσεις κατά τη διάρκεια του ύπνου. (Τα οράματα του ψυχικού οφεί­λονται και αυτά στον ίδιο μηχανισμό, ο οποίος λειτουργεί με τόση δύναμη, ώστε μπορεί να διεισ­δύσει ακόμα και στη συνείδηση που βρίσκεται σε εγρήγορση).

Αν τα όνειρα αυτά υποβληθούν σε ψυχανάλυση, θα φανεί ότι αντλούν το περιεχόμενο τους από το υποσυνείδητο και από το υπερσυνείδητο και δουλειά του ψυχαναλυτή είναι να κάνει διάκριση ανάμεσα σε αυτά τα δύο.

Αν τα στοιχεία που προέρχονται από την υποκει­μενική περιοχή του υποσυνείδητου χρησιμεύσουν σαν σημείο εκκίνησης για μια σειρά ελεύθερων συνειρμών, θα οδηγήσουν τη σκέψη κατευθείαν πίσω, στο σημείο από όπου προήλθαν, στο υποσυνείδητο, το οικείο στον Φροϋδικό αναλυτή.

Τα στοιχεία που αντλήθηκαν από το υπερσυνείδητο θα οδηγήσουν κι αυτά τη σκέψη εκεί από όπου πήγασαν, σε αυτή την περίπτωση, η προέλευση τους είναι το υπερσυνείδητο, και έτσι θα διασαφη­νίσουν πολύ αποτελεσματικά το νόημα του οράμα­τος. Θα παρασύρουν επίσης, μέσα στη συνείδηση ένα τεράστιο όγκο υλικού το οποίο έχει γίνει αντιληπτό από το υπερσυνείδητο, αλλά δεν είχε κατορθώσει να ξεπεράσει την άβυσσο που χώριζε τον ανώτερο εαυτό από την εγκεφαλική συνείδηση.

Όπως ακριβώς ο ονειρικός συμβολισμός θα μπορούσε να αναλυθεί στα ονειρικά συστατικά και υλικά του, έτσι και ο συμβολισμός των οραμάτων θα μπορούσε να μετατραπεί στο αντίστοιχο υλικό τους. Στη μία περίπτωση όμως, το μονοπάτι των ελεύ­θερων συνειρμών οδηγεί στο υποσυνείδητο, ενώ στην άλλη οδηγεί στο υπερσυνείδητο. Ένα επι­πλέον τεστ θα μπορούσε να εφαρμοστεί κατάλληλα στο υπερσυνείδητο υλικό που έχει γίνει προσιτό με αυτό τον τρόπο. Αν χρησιμοποιηθούν λέξεις ενδεικτικές των κύριων συμβόλων και ιδεών που υπάρ­χουν στο όραμα, σε ένα τεστ «λέξης - αντίδρασης» με χρονόμετρο, σύμφωνα με τη μέθοδο του Γιουνγκ, και στη συνέχεια οι λέξεις αντίδρασης υποβληθούν σε μια πρόσθετη ανάλυση με ελεύθερους συνειρ­μούς, η προκύπτουσα απόδειξη όχι μόνο θα είναι πέρα από κάθε επίκριση, αλλά θα μας αποκαλύψει ευρύτερα τα πλούτη του ανώτερου νου.

Η χρησιμοποίηση της παραπάνω μεθόδου θα αποφέρει πολύ ενδιαφέροντα αποτελέσματα. Θα αποδείξει ξεκάθαρα το υποσυνείδητο στοιχείο που είναι παρόν σε κάθε είδους ψυχισμό και θα ανοίξει επίσης, αγωγούς επικοινωνίας με τα στοιχεία του υπερσυνείδητου, φέρνοντας τα στην εγκεφαλική συνείδηση. Η χρήση του ελεύθερου συνειρμού για αυτό το σκοπό, αποτελεί μια πολύ σημαντική όψη του εσωτερικού έργου, αλλά οι τεχνικές του είναι υπερβολικά περίπλοκες για να αναλυθούν σε αυτό το βιβλίο.

Όλοι όσοι αναλαμβάνουν να δημοσιεύσουν τα αποτελέσματα αποκρυφιστικών πειραμάτων επωμί­ζονται σοβαρή ευθύνη. Θα πρέπει να είναι σίγουροι πέρα από κάθε αμφιβολία, ότι έχουν καταγράψει και έχουν ερμηνεύσει τα οράματα τους σωστά, τόσο σε γενικές γραμμές σαν ιδέες, όσο και στις λεπτο­μέρειες. Θα πρέπει να αποφεύγουν με κάθε τρόπο να απαιτούν από τους αναγνώστες τους μία πίστη που γελοιοποιεί και εκείνους που τη ζητούν, αλλά και εκείνους που την δίνουν. Η Ιερή Επιστήμη δεν πρέπει να δυσφημείται, γιατί προορίζεται για τη θεραπεία των εθνών.