Παρασκευή, 27 Απριλίου 2012

Μη σκέφτεσαι το καλό· μη σκέφτεσαι το κακό



Αφού παρέδωσε το μανδύα και την κούπα στον Χουέι Νενγκ, ο πέμπτος πατριάρχης του είπε να φύγει κρυφά από το βουνό Τουνγκσάν για το νότο και να περιμένει την κατάλληλη στιγμή για να κηρύξει τον ντχάρμα. Μη βρίσκοντας τον Χουέι Νενγκ, οι υποστηρικτές του αντιπάλου του, του Σεν Σιου, έτρεξαν να τον αναζητήσουν. Υπήρχε μεταξύ τους ένας μοναχός ονόματι Τσεν Χουέι Μινγκ, που ήταν θαρραλέος αλλά υπερβολικά βίαιος πολεμιστής πριν γίνει μοναχός. Αυτός ο διώκτης έφτασε γρήγορα τον Χουέι Νενγκ και τον έπιασε.


Ο Χουέι Νενγκ ήταν έτοιμος να δώσει πίσω τα αντικείμενα του πέμπτου πατριάρχη, όταν ο μοναχός είπε: 


«Δε βρίσκομαι εδώ εξαιτίας αυτών των πραγμάτων, αλλά για να ζητήσω τις διδασκαλίες σου».


Βλέποντας ότι ο μοναχός μιλούσε ειλικρινά, ο Χουέι Νενγκ απάντησε: 


«Αν ήρθες πράγματι για τις διδασκαλίες μου, πρώτα απ' όλα θέλω να εγκαταλείψεις όλες τις σκέψεις και τις εφέσεις σου, πριν σε διδάξω».


Αμέσως ο μοναχός του έδειξε σεβασμό, με μια βαθιά υπόκλιση, και ο Χουέι Νενγκ του είπε: 


«Μη σκέφτεσαι το καλό, μη σκέφτεσαι το κακό». 


Σε λίγο πρόσθεσε: 


«Τώρα, όταν δε θα σκέφτεσαι απολύτως τίποτε, πες μου ποιο ήταν το αρχικό σου πρόσωπο πριν σε γεννήσουν οι γονείς σου;»


Ακούγοντας αυτά, ο Τσεν Χουέι Μινγκ έφτασε στην αιφνίδια πραγμάτωση.


___________________________________________________


Σχόλιο: Δεν αντιλαμβάνεστε την αλήθεια της διδασκαλίας του Χουέι Νενγκ; 
Τότε, διαλογιστείτε πάνω σε αυτήν.

Δευτέρα, 23 Απριλίου 2012

Orbis Factor

"Αυτό που είναι ένα μυστήριο, θα παύσει πια να είναι
και αυτό που ήταν καλυμμένο τώρα θα αποκαλυφθεί.
Αυτό που είχε αποσυρθεί, θα προβάλλει μέσα στο φως
και όλοι οι άνθρωποι θα δουν και όλοι μαζί θα ευφρανθούν.
Ο χρόνος αυτός θα φτάσει, όταν η ερήμωση θα έχει επιφέρει το αγαθοεργό της έργο,
όταν όλα τα πράγματα θα έχουν καταστραφεί 
και οι άνθρωποι δια μέσου της οδύνης 
θα επιζητήσουν να εντυπωσιάζονται από εκείνο που είχαν απορρίψει 
στη μάταιη αναζήτηση εκείνου που ήταν ευπρόσιτο και εύκολο να επιτευχθεί.
Όταν επιτεύχθηκε, αποδείχθηκε ότι είναι παράγων θανάτου
οι άνθρωποι όμως ζήτησαν ζωή, όχι θάνατο".

Θ.




Παρασκευή, 13 Απριλίου 2012

Η μυητική διαδικασία στα Μυστήρια του Ήλιου


«Ο Εαυτός είναι ο Κύριος όλων των πραγμάτων, είναι ο Βασιλιάς των πάντων. 
Όπως όλες οι ακτίνες ενός τροχού περιέχονται μέσα στο κέντρο και την περιφέρεια, 
έτσι και όλα τα πράγματα περιέχονται μέσα σε αυτόν τον Εαυτό· 
όλοι οι εαυτοί περιέχονται μέσα σε αυτόν τον Εαυτό». 
(Μπριχανταρανγιάκα, II, τόμος 15)

Αυτός ο Εαυτός, ο ύψιστος, ο μοναδικός και ο παγκόσμιος, συμβολιζόταν από τον Ήλιο, καθώς η ζωοδότρια ακτινοβολία του είναι με τη σειρά της το έμβλημα της Ψυχής που σκοτώνει τα γήινα πάθη, τα οποία ήταν ανέκαθεν εμπόδιο για την επανασύνδεση του Μοναδικού του Εαυτού (του Πνεύματος) με το Συλλογικό Εαυτό. Από εδώ προέρχεται και το αλληγορικό μυστήριο, του οποίου μόνο τα γενικά χαρακτηριστικά μπορούν να δοθούν εδώ. Το τελούσαν οι «Γιοι της Πύρινης Ομίχλης» και του «Φωτός». Ο δεύτερος Ήλιος (η «δεύτερη υπόσταση» του Ντραχ) εμφανιζόταν όταν, αρχίζοντας τη δοκιμασία του, ο Βισβακάρμαν, ο Ιεροφάντης, έκοβε εφτά από τις ακτίνες του και τις αντικαθιστούσε με ένα στέμμα από βάτα, οπότε ο «Ήλιος» γινόταν Βικαρτάνα, στερημένος από τις ακτίνες ή την ακτινοβολία του. Μετά από αυτό ο Ήλιος -τον οποίο υποδυόταν ο υποψήφιος για μύηση- έπρεπε να κατέλθει στην Πατάλα, τις υποχθόνιες περιοχές, σε μια δοκιμασία του Τάνταλου. Βγαίνοντας από εκεί θριαμβευτής, αναδυόταν από τον τόπο των παθών και της ανομίας για να ξαναγίνει Καρμασακσίν, μάρτυρας του ανθρώπινου Κάρμα και να προβάλλει για άλλη μια φορά θριαμβευτής μέσα στη δόξα της αναγέννησής του, σαν Γκράχα-Ράτζα, Βασιλιάς των Αστερισμών και να τον αποκαλέσουν Γκαμπχαστιμάν, δηλαδή «αυτός που επανέκτησε τις ακτίνες του».

Ο «μύθος» του λαϊκού Πάνθεου της Ινδίας, το οποίο βασίζεται και προέρχεται από τον ποιητικό μυστικισμό του Ριγκ-Βέντα - τα λόγια του οποίου απεικονίζονταν κατά το μεγαλύτερο μέρος παραστατικά στη διάρκεια των θρησκευτικών Μυστηρίων- αναπτύχθηκε στην πορεία της εξωτερικής του εξέλιξης στην παρακάτω αλληγορία. Τώρα μπορεί να την συναντήσει κανείς σε αρκετά από τα Πουρανά και σε άλλες Γραφές. Στο Ριγκ-Βέντα και στους Ύμνους του ο Βισβακάρμαν, ο Μυστηριακός Θεός, είναι ο Λόγος, ο Δημιουργός, ένας από τους μεγαλύτερους Θεούς και σε δύο από τους ύμνους αναφέρεται σαν ο ύψιστος. Αυτός είναι ο Παντοδύναμος (Βισβακάρμαν), ο επονομαζόμενος «Μεγάλος Αρχιτέκτονας του Σύμπαντος», ο Θεός που βλέπει τα πάντα... ο πατέρας, ο γενήτορας, ο ρυθμιστής, που δίνει στους θεούς το όνομά τους και βρίσκεται πέρα από την κατανόηση των θνητών, όπως κάθε Μυστηριακός Θεός. Εσωτερικά είναι η προσωποποίηση της δημιουργικής εκδηλωμένης Δύναμης και στη γλώσσα των μυστηρίων είναι η συλλογική έκφραση της έβδομης αρχής του ανθρώπου. Γιατί είναι ο γιος του Μπουθάνα, της αυτοδημιουργημένης φωτεινής Ουσίας και της ενάρετης, αγνής και όμορφης Γιόγκα-Σίντα, της παρθένας Θεάς, της οποίας το όνομα είναι αποκαλυπτικό, αφού προσωποποιούσε τη γιογκική δύναμη, την «αγνή μητέρα» που δημιουργεί τους Μύστες. Στους Ύμνους της Ριγκ-Βέντα ο Βισβακάρμαν εκτελεί τη «μεγάλη θυσία», θυσιάζει δηλαδή τον εαυτό του για τον κόσμο. Η μετάφραση του Νιρούκτα από τους Ανατολιστές περιγράφει τη θυσία με τον εξής τρόπο:


Ο Βισβακάρμαν πρώτα προσφέρει όλο τον κόσμο σε μια θυσία 
και έπειτα τελειώνει θυσιάζοντας τον εαυτό του.

Στις μυστικές αναπαραστάσεις του χαρακτήρα του ο Βισβακάρμαν ονομάζεται συχνά Βιτόμπα και απεικονίζεται σαν το «Θύμα», ο «Θεάνθρωπος» ή ο εσταυρωμένος στο διάστημα Αβατάρα.

Σε ένα μυστικό έργο σχετικά με τα Μυστήρια και τις μυητικές τελετουργίες, στο οποίο δίνονται πολύ γενικά, αλλά σωστά, τμήματα για τις ιερουργικές στάσεις και δοκιμασίες στις οποίες υποβαλλόταν ο υποψήφιος, μαζί με τη δοκιμασία βρίσκουμε και τις ακόλουθες λεπτομέρειες. (1) Ο νεόφυτος, συμβολίζοντας τον ήλιο σαν Σαχάσρα-Κιράνα -«αυτός με τις χίλιες ακτίνες»- παρουσιάζεται γονατιστός μπροστά στον ιεροφάντη. Αυτός κόβει εφτά βόστρυχους από τα μακριά μαλλιά του νεόφυτου και στην επόμενη απεικόνιση 
(2) το λαμπρό στέμμα από χρυσές ακτίνες του υποψηφίου απομακρύνεται και αντικαθίσταται από ένα στεφάνι με λεπτά αγκάθια, που συμβολίζουν την απώλεια*. Αυτή η αναπαράσταση γινόταν στην Ινδία και τις περιοχές πέραν των Ιμαλαΐων.
Προκειμένου να γίνει «Τέλειος» ο σακρινταγκάμιν (κυριολεκτικά, «εκείνος που θα ξαναγεννηθεί») έπρεπε, ανάμεσα στις άλλες δοκιμασίες, να κατέλθει στην Πατάλα, τον «κάτω κόσμο» και μόνο μετά από αυτή τη διαδικασία μπορούσε να ελπίζει ότι θα γίνει αναγκάμιν, «εκείνος που δε θα γεννηθεί ξανά». Ο τέλειος μυημένος επέλεγε αν θα εμφανιστεί εκούσια με ανθρώπινη μορφή στον κόσμο των ανθρώπων ή θα αναπαυθεί πρώτα στον Κόσμο των Θεών (το Ντεβάτσαν του μυημένου) και έπειτα να ξαναγεννηθεί πάνω στη Γη μας. Έτσι το επόμενο στάδιο εμφανίζει τον υποψήφιο να προετοιμάζεται για αυτό το ταξίδι (3)Κατά τη διάρκεια της πορείας του ερχόταν αντιμέτωπος με κάθε είδους πειρασμό (δε μας επιτρέπεται να τους απαριθμήσουμε ή να μιλήσουμε για αυτούς). Αν κατάφερνε να τους υπερνικήσει, τότε ελάμβανε χώρα η μύηση. Αν αποτύγχανε, τότε αναβαλλόταν, ή ακυρωνόταν τελείως. Οι διαδικασίες αυτές διαρκούσαν εφτά ημέρες. Στο διάστημα των τριών πρώτων, όπως λέγεται, δοκιμαζόταν και εξεταζόταν η ικανότητά του στην απόκρυφη γνώση. Την τέταρτη μέρα - (4) δενόταν με τα πόδια τεντωμένα και τα χέρια εκτεταμένα πάνω σε μια ξύλινη βάση, σύμβολο της εξάγνισης, ενώ τα ελαττώματά του έπρεπε σιγά-σιγά να μετουσιωθούν, όπως λειαίνεται ένα κομμάτι ακατέργαστο ξύλο. Ύστερα από αυτό αφηνόταν μόνος μέσα σε μια υπόγεια κρύπτη, σε απόλυτο σκοτάδι, για δύο μέρες και δύο νύχτες...

Στην Αίγυπτο ο νεόφυτος, βυθισμένος σε έκσταση, τοποθετείτο σε μια άδεια σαρκοφάγο μέσα στην Πυραμίδα, όπου ελάμβαναν χώρα οι μυητικές τελετές. Στην Ινδία και την Κεντρική Ασία δενόταν πάνω σε ξύλινες σανίδες και όταν το σώμα του γινόταν σαν του νεκρού (έπεφτε σε έκσταση), μεταφερόταν μέσα στην κρύπτη. Ύστερα ο Ιεροφάντης αγρυπνούσε δίπλα του «καθοδηγώντας τη φαινομενική ψυχή (το αστρικό σώμα) από αυτό τον κόσμο του Σαμσάρα (ή πλάνης) στα βασίλεια του κάτω κόσμου, από τα οποία, αν τα κατάφερνε, είχε το δικαίωμα να ελευθερώσει εφτά δυστυχισμένες ψυχές». Περιβεβλημένος με το Ανανταμαγιακόσα, το σώμα της ευδαιμονίας, ο Σροταπάνα παρέμενε εκεί όπου δεν έχουμε το δικαίωμα να τον ακολουθήσουμε. Οταν επέστρεφε, λάμβανε τη Λέξη, με ή χωρίς το «αίμα της καρδιάς» του Ιεροφάντη.

Βέβαια, στην πραγματικότητα ο Ιεροφάντης ποτέ δε σκοτωνόταν -ούτε στην Ινδία ούτε πουθενά αλλού, ο φόνος ήταν αλληγορικός- εκτός και αν ο Μυητής είχε διαλέξει το Μυούμενο σαν διάδοχο του και είχε αποφασίσει να του μεταβιβάσει την τελευταία και υπέρτατη ΛΕΞΗ, οπότε μετά έπρεπε να πεθάνει, επειδή μόνο ένας άνθρωπος σε κάθε έθνος είχε το δικαίωμα να γνωρίζει τη λέξη. Πολλοί είναι οι μεγάλοι Μυημένοι που πέρασαν με αυτόν τον τρόπο πέρα από τον ορατό κόσμο, εξαφανιζόμενοι. Πρόκειται για μεταβίβαση φωτός μάλλον και όχι πνευματικής και θείας ζωής - για διάχυση Σοφίας και όχι αίματος. Αλλά αργότερα η αλληγορική γλώσσα εκλήφθηκε κατά γράμμα, με αποτέλεσμα να προκαλεί τρόμο στους μετέπειτα πνευματικούς αναζητητές.

Όλοι αυτοί οι Ιεροφάντες και Μυημένοι ήταν τύποι του Ήλιου και της Δημιουργικής Αρχής (πνευματικής δύναμης), όπως ήταν οι Βισβακάρμαν και Βικαρτάνα, από την αρχή των Μυστηρίων. Ο διάσημος Τέκτονας Ραγκόν δίνει παράξενες λεπτομέρειες και ερμηνείες για τις ηλιακές τελετές. Υποστηρίζει ότι ο βιβλικός Χιράμ, ο μεγάλος ήρωας του Τεκτονισμού (ο «γιος της χήρας») -μια όψη του Όσιρι- είναι ο Ηλιακός Θεός, ο δημιουργός των τεχνών και ο «αρχιτέκτονας», αφού το όνομα Χιράμ σημαίνει ο «ανυψωμένος», ένας τίτλος που ανήκει στον Ήλιο. Κάθε Αποκρυφιστής γνωρίζει πόσο στενά σχετίζονται με τον Όσιρι και τις Πυραμίδες οι διηγήσεις των Βασιλέων που αφορούν το Σολωμόντα, το Ναό του και την κατασκευή του. Γνωρίζει επίσης ότι ολόκληρη η τεκτονική τελετή Μύησης βασίζεται πάνω στη βιβλική αλληγορία της κατασκευής του Ναού, ενώ οι Τέκτονες πολύ βολικά ξεχνούν ή ίσως αγνοούν το γεγονός ότι αυτή η τελευταία διήγηση βασίζεται πάνω σε αιγυπτιακούς και ακόμη αρχαιότερους συμβολισμούς. Ο Ραγκόν το εξηγεί δείχνοντας ότι οι τρεις σύντροφοι του Χιράμ, οι «τρεις δολοφόνοι», αντιπροσωπεύουν τους τρεις τελευταίους μήνες του χρόνου. Ο Χιράμ αντιπροσωπεύει τον Ήλιο, από το θερινό ηλιοστάσιο και πέρα και η όλη τελετουργία είναι μια αστρονομική αλληγορία.

Κατά τη διάρκεια του θερινού ηλιοστάσιου, ο Ήλιος εγείρει ύμνους ευγνωμοσύνης από καθετί που αναπνέει. Επομένως, ο αντιπρόσωπος του ο Χιράμ μπορεί να μεταβιβάσει, σε όποιον έχει δικαίωμα, την ιερή Λέξη, δηλαδή τη ζωή. Όταν ο Ήλιος κατέρχεται στα κατώτερα, όλη η Φύση βουβαίνεται και ο Χιράμ δεν μπορεί πια να δώσει την ιερή Λέξη στους συντρόφους του, οι οποίοι αντιπροσωπεύουν τους τρεις νεκρούς μήνες του χρόνου. Ο πρώτος σύντροφος χτυπάει το Χιράμ αδύναμα με έναν κανόνα είκοσι τέσσερις ίντσες (εξήντα εκατοστά) μακρύ, σύμβολο των είκοσι τεσσάρων ωρών που αποτελούν μια ημερήσια περιστροφή. Είναι η πρώτη υποδιαίρεση του χρόνου, η οποία, μετά την ανύψωση του παντοδύναμου άστρου, απειλεί αδύναμα την ύπαρξή του δίνοντάς του το πρώτο χτύπημα. Ο δεύτερος σύντροφος τον χτυπάει με ένα σιδερένιο τετράγωνο, σύμβολο της τελευταίας εποχής, απεικονιζόμενο με την τομή δύο ευθείων γραμμών. Αυτές οι ευθείες διαιρούν σε τέσσερα ίσα μέρη το ζωδιακό κύκλο και το κέντρο του συμβολίζει την καρδιά του Χιράμ, η οποία αγγίζει το σημείο των τεσσάρων τετραγώνων που αντιπροσωπεύουν τις τέσσερις εποχές. Δεύτερη διαίρεση του χρόνου, η οποία καταφέρει ένα βαρύτερο χτύπημα στην ύπαρξη του ήλιου. Ο τρίτος σύντροφος τον χτυπάει θανάσιμα στο μέτωπο με ένα δυνατό χτύπημα της ξύλινης σφύρας του, η κυλινδρική μορφή της οποίας συμβολίζει το έτος, το δακτυλίδι ή κύκλο. Τρίτη διαίρεση του χρόνου, η ολοκλήρωση της οποίας δίνει το τελευταίο χτύπημα στην ύπαρξη του αποθνήσκοντος Ήλιου. Από την ερμηνεία αυτή συμπεραίνεται ότι ο Χιράμ, αυτός που ανακάλυψε τα μέταλλα, ο ήρωας του νέου μύθου με τον τίτλο του αρχιτέκτονα, είναι ο Όσιρις (ο Ήλιος) της σύγχρονης μύησης. Η Ίσιδα, η χήρα του, είναι η Στοά, το έμβλημα της Γης (στα Σανσκριτικά λοκά, ο κόσμος) και ο Ώρος, γιος του Όσιρι (ή του φωτός) και της χήρας του, είναι ο ελεύθερος Τέκτονας, δηλαδή ο Μυημένος που κατοικεί στη γήινη στοά (το τέκνο της Χήρας και του Φωτός).

Σε αυτό το σημείο πρέπει να αναφέρουμε τους Ιησουίτες, γιατί η παραπάνω τελετουργία είναι δικό τους δημιούργημα. Για να δώσουμε ένα παράδειγμα του πώς κατάφεραν να ρίξουν στάχτη στα μάτια των κοινών ανθρώπων, ώστε να τους εμποδίσουν να δουν τις αλήθειες του Αποκρυφισμού, θα τονίσουμε τι έκαναν σε αυτό που σήμερα καλείται Ελευθεροτεκτονισμός. Η Αδελφότητα αυτή κατέχει πράγματι σημαντικό μέρος του συμβολισμού και των τυπικών του Αποκρυφισμού, τα οποία από αμνημονεύτων χρόνων μεταβιβάστηκαν από τις αρχέγονες Μυήσεις. Για να καταστήσουν αυτή την Αδελφότητα μια αβλαβή άρνηση, οι Ιησουίτες έστειλαν μερικούς από τους πιο ικανούς απεσταλμένους τους μέσα στο Τάγμα, οι οποίοι αρχικά έκαναν τους απλοϊκούς αδελφούς να πιστέψουν ότι το αληθινό μυστικό χάθηκε μαζί με το Χιράμ Αμπίφ και ύστερα τους έπεισαν να ενσωματώσουν αυτή την πίστη μέσα στο τυπικό τους. Έπειτα επινόησαν αληθοφανείς αλλά ψεύτικους ανώτερους βαθμούς, υποκρινόμενοι ότι ρίχνουν περισσότερο φως στο χαμένο μυστικό, ότι οδηγούν τον υποψήφιο και τον ικανοποιούν με μορφές δανεισμένες από το πραγματικό, αλλά που δεν περιείχαν καμιά ουσία και ήταν έντεχνα δημιουργημένες ώστε να οδηγούν τον ένθερμο Νεόφυτο σε αδιέξοδο. Και έτσι, άνθρωποι καθ' όλα λογικοί και ικανοί συναντούνται κατά διαστήματα και με κάθε σοβαρότητα, ζήλο και ειλικρίνεια, να περνούν μέσα από την παρωδία της αποκάλυψης «αντικαταστημένων μυστικών», αντί των αληθινών.

Αν ο αναγνώστης καταφύγει στο πολύ σημαντικό και πολύ χρήσιμο έργο με τίτλο Βασιλική Τεκτονική Εγκυκλοπαίδεια, στο άρθρο «Ροδοσταυρισμός», θα βρει τι έκαναν οι Ιησουίτες για να καταστρέψουν τον Τεκτονισμό. Μιλώντας για την περίοδο που η ύπαρξη της μυστηριώδους Αδελφότητας (για την οποία πολλοί υποκρίνονται ότι γνωρίζουν κάτι, αν όχι πολλά, και στην πραγματικότητα δε γνωρίζουν τίποτε) έγινε γνωστή για πρώτη φορά, αναφέρει:

"Κατά τις περασμένες εποχές, στα μεγαλύτερα στρώματα της κοινωνίας υπήρχε ένας τρόμος για το αόρατο, ο οποίος, όπως έδειξαν πολύ καθαρά τα πρόσφατα γεγονότα και φαινόμενα, δεν έχει ξεπεραστεί εντελώς. Εξαιτίας αυτού οι μελετητές της Φύσης και του πνεύματος εξαναγκάζονταν σε μια μυστικότητα που δεν ήταν πάντα ευπρόσδεκτη... Οι Καββαλιστικοί στοχασμοί του Γιόχαν Ρόιχλιν οδήγησαν στη μανιασμένη δράση ενός Λούθηρου και ο υπομονετικός μόχθος του Τρίτενχάμ δημιούργησε το σύγχρονο σύστημα της διπλωματικής κρυπτογραφικής γραφής... Αξίζει να σημειωθεί ότι ένας συγκεκριμένος αιώνας, αυτός στον οποίο εμφανίστηκαν για πρώτη φορά οι Ροδόσταυροι, διακρίνεται σαν εποχή κατά την οποία έγιναν οι περισσότερες προσπάθειες για την απολύτρωση των δεσμών του παρελθόντος [Παπισμός και Εκκλησιαστικισμός]. Σε αυτό οφείλεται και η αντίθεση της ηττημένης μερίδας και η μανία της ενάντια σε καθετί μυστηριώδες ή άγνωστο. Οργάνωσε με τη σειρά της ψευδοροδοσταυρικές και τεκτονικές εταιρίες.... τις οδήγησε να παγιδέψουν παράτυπα τους αδύναμους αδελφούς του Αληθινού και Αόρατου Τάγματος και έπειτα να προδώσουν θριαμβευτικά καθετί που θα μπορούσε να μεταβιβαστεί αστόχαστα στα ανώτερα στελέχη αυτών των προσωρινών και απατηλών ενώσεων. Χρησιμοποιήθηκε κάθε είδους πονηριά από τις αυθεντίες που αμύνονταν ενάντια στην πρόοδο της αλήθειας, για να εξαναγκάσουν είτε με λόγια, είτε με τη δύναμη ή τον τρόμο, όσους ήταν δυνατό, να δεχθούν τον Πάπα σαν Κύριο. Όταν το κατάφερναν, όπως γνωρίζουν πολλοί που έχουν προσηλυτιστεί σε αυτή την πίστη αλλά δεν τολμούν να το ομολογήσουν, τα άτομα αντιμετωπίζονταν με περιφρόνηση και εγκαταλείπονταν να δώσουν τη μάχη για τη ζωή τους όσο καλύτερα μπορούσαν, χωρίς να τους παραχωρηθεί ούτε η γνώση εκείνων των απορρήτων που ισχυρίζεται ότι κατέχει η ρωμαϊκή πίστη".

Αν και ο Τεκτονισμός έχει φθαρεί, κανείς δεν είναι ικανός να συντρίψει τον αληθινό, αόρατο Ροδόσταυρο και τον Ανατολικό Μυημένο. Ο συμβολισμός του Βισβακάρμαν και του Σούρια-Βικαρτάνα επιβίωσε εκεί που δολοφονήθηκε ο Χιράμ Αμπίφ. Δεν είναι απλώς ένα αστρονομικό γεγονός, αλλά πρόκειται για την πιο σημαντική τελετουργία, μια κληρονομιά των Αρχαϊκών Μυστηρίων που διέσχισε τις εποχές και χρησιμοποιείται μέχρι σήμερα. Συμβολίζει ένα ολόκληρο δράμα του Κύκλου της Ζωής, των προοδευτικών ενσαρκώσεων, των ψυχικών αλλά και των φυσιολογικών μυστικών, για τα οποία ούτε η Εκκλησία, ούτε η Επιστήμη γνωρίζουν τίποτε, παρ' όλο που αυτή ακριβώς η τελετουργία οδήγησε στην εκδήλωση του μεγαλύτερου από τα χριστιανικά Μυστήρια. Ο τελευταίος Μυημένος, η περήφανη Ρώμη των Κατακομβών, έδωσε το θανατηφόρο χτύπημα στον ΙΕΡΟΦΑΝΤΗ-ΜΥΗΤΗ της. Μόνο που το έκανε πολύ βιαστικά! Ο Ιεροφάντης πέθανε πριν προλάβει να μεταβιβάσει στο μελλοντικό Διάδοχο του τη ΛΕΞΗ. Έτσι η θυσία αποδείχθηκε άχρηστη και η μύηση «ατελής». Ο Ιεροφάντης των Σαπτά Σίνταμ (εφτά ποταμών) και των ΣΑΠΤΑΡΣΙ (των εφτά μεγάλων Ρίσι) δεν είναι νεκρός και ίσως έχει κάτι να πει στους σύγχρονους Μυημένους των «Εφτά Λόφων». Είναι απλά θέμα χρόνου και υπομονής.

_________________________________

*Στο έργο (Αποκαλυμμένη Ίσιδα, Τομ. II, σελ. 41-42), αναφέρεται ένα τμήμα αυτής της τελετής. Το δόγμα της Λύτρωσης ανάγεται στην αρχαία «ειδωλολατρεία». Λέμε: 

«Αυτός ο θεμέλιος λίθος της εκκλησίας, η οποία για αιώνες πίστευε ότι βασιζόταν πάνω σε ένα στέρεο βράχο, έχει εξεταστεί τώρα από την επιστήμη και έχει αποδειχθεί ότι προέρχεται από τους Γνωστικούς. Ο καθηγητής Ντράπερ δείχνει ότι ήταν ελάχιστα γνωστό τις μέρες του Τερτυλιανού και ότι «δημιουργήθηκε ανάμεσα στους Γνωστικούς αιρετικούς» (βλέπε The History of the Conflict Between Religion and Science, σελ. 224)... [Αλλά υπάρχουν αρκετές αποδείξεις ότι] δε δημιουργήθηκε μεταξύ τους περισσότερο από ό,τι ο «χρισμένος» Χριστός και η Σοφία. Τον πρώτο τον διαμόρφωσαν κατά το πρότυπο του «Βασιλιά Μεσσία», της αρσενικής αρχής της σοφίας και τη δεύτερη βάση της τρίτης Σεφίρα από τη χαλδαϊκή Καββάλα ή από τον Ινδό Μπράχμα και τη Σαρασβάτι, ή τον Παγανιστή Διόνυσο και τη Δήμητρα. Εδώ βρισκόμαστε σε στέρεο έδαφος, γιατί, όπως έχει αποδειχθεί, η Καινή Διαθήκη δεν εμφανίστηκε με την πλήρη μορφή της, όπως αυτή που έχουμε σήμερα, παρά μόνο 300 χρόνια μετά την εποχή των Αποστόλων, ενώ το Ζοχάρ και τα άλλα καββαλιστικά βιβλία φαίνεται ότι ανήκουν στον πρώτο αιώνα της εποχής μας, αν όχι σε μεταγενέστερη εποχή.

Οι Γνωστικοί αποδέχονταν πολλές από τις ιδέες των Εσσαίων και οι Εσσαίοι είχαν τα μείζονα και τα ελάσσονα Μυστήριά τους, τουλάχιστον δυο αιώνες πριν από την εποχή μας. Αυτοί ήταν οι Οζαρίμ ή Μυημένοι, οι απόγονοι των Αιγύπτιων ιεροφαντών, στη χώρα των οποίων είχαν εγκατασταθεί για αρκετούς αιώνες πριν προσηλυτιστούν στο βουδιστικό μοναχισμό από τους ιεραπόστολους του βασιλιά Ασόκα και συγχωνευτούν αργότερα με τους πρώτους Χριστιανούς. Είναι πιθανό πως υπήρχαν πριν να βεβηλωθούν και να καταστραφούν οι αρχαίοι αιγυπτιακοί ναοί από τις ασταμάτητες εισβολές των Περσών, των Ελλήνων και άλλων κατακτητικών φυλών. Οι ιεροφάντες αναπαριστούσαν τη λύτρωση κατά το Μυστήριο της Μύησης αιώνες πριν εμφανιστούν οι Γνωστικοί ή ακόμη και οι Εσσαίοι. Ανάμεσα στους ιεροφάντες ήταν γνωστό σαν το ΒΑΠΤΙΣΜΑ ΤΟΥ ΑΙΜΑΤΟΣ και θεωρείτο όχι μια λύτρωση για την «πτώση του ανθρώπου» στην Εδέμ, αλλά απλά μια εξιλέωση για τα παρελθόντα, παρόντα και μελλοντικά αμαρτήματα της άμαθης, αλλά παρ' όλα αυτά μολυσμένης ανθρωπότητας. Ο ιεροφάντης είχε το δικαίωμα να διαλέξει αν θα προσφέρει την αγνή και αναμάρτητη ζωή του σαν θυσία για τη φυλή του στους θεούς, με τους οποίους ήλπιζε να ξαναενωθεί, ή θα χρησιμοποιούσε κάποιο ζώο σαν σφάγιο. Κατά την τελευταία στιγμή της επιβλητικής «νέας γέννησης» ο Μυσταγωγός μεταβίβαζε τη «λέξη» στο μυημένο και αμέσως μετά του έβαζαν ένα όπλο στο δεξί χέρι και τον διέταζαν να χτυπήσει. Αυτή είναι η πραγματική καταγωγή του χριστιανικού δόγματος της λύτρωσης».

Όπως λέει ο Μπαλάνς: «Η καταστροφή είναι ο μεγάλος Θεός του Κόσμου», δικαιώνοντας επομένως τη φιλοσοφική αντίληψη του ινδικού Σίβα. Σύμφωνα με αυτόν τον αμετάβλητο και ιερό νόμο, ο Μυημένος ήταν αναγκασμένος να σκοτώσει το Μυσταγωγό. Διαφορετικά η μύηση παρέμενε ατελής... Είναι ο θάνατος αυτός που γεννάει τη ζωή. (Orthodoxie maconnique, σελ. 104). Όλα αυτά, όμως, ήταν συμβολικά και εξωτερικά. Το όπλο και ο φόνος πρέπει να κατανοηθούν με το αλληγορικό τους νόημα.


Ε. Π. Μπλαβάτσκυ

Κυριακή, 8 Απριλίου 2012

Η Μεταθανάτιος Κατάστασις {Μπάρντο}



  
"Τα φαινόμενα της ζωής μπορούν να παρομοιαστούν με όνειρο, φάσμα, φυσαλίδα, σκιά, αστραφτερή δροσιά ή αστραπή. Και έτσι πρέπει να τα στοχάζεστε"
Αμετάβλητη Σούτρα


Από τη στιγμή του θανάτου και για τρισήμισυ ημέρες ή μερικές φορές για τέσσερις ημέρες κατόπιν, ο Γνώστης ή στοιχείο - της - Συνειδήσεως, στην περίπτωση του συνηθισμένου νεκρού, πιστεύεται ότι βρίσκεται σ' έναν ύπνο ή μια κατάσταση κώματος, χωρίς συνείδηση, κατά κανόνα, του γεγονότος ότι έχει αποχωρισθεί από το ανθρώπινο σώμα του. Αυτή η περίοδος είναι το πρώτο Μπάρντο, ονομαζόμενο Τσικχάϊ Μπάρντο, (Θιβ: Χτσι - Κχάχι - Μπάρ - ντο) ή «Μεταβατική Κατάστασις των Στιγμών του θανάτου». Εκεί ανατέλλει το Καθαρό Φώς, πρώτο σε Αρχέγονη αγνότητα. Ο παρατηρητής όμως, ανίκανος να το αναγνωρίσει, δηλαδή να κρατηθεί σταθερά και να παραμείνει στην υπερβατική κατάσταση του Αδιαφοροποίητου νου, το αντιλαμβάνεται συσκοτισμένο καρμικά. Και αυτή είναι η δευτερεύουσα όψις του. Όταν το Πρώτο Μπάρντο τελειώσει, ο Γνώστης αφυπνιζόμενος στο γεγονός ότι έχει επέλθει ο θάνατος, αρχίζει να δοκιμάζει την εμπειρία του Δεύτερου Μπάρντο, που ονομάζεται Τσονγίντ Μπάρντο (Θιβ: Τσος - νγίντ Μπάρ - ντο) ή «Μεταβατική Κατάστασις της Εμπειρίας της Πραγματικότητος». Αυτή κατόπιν ενώνεται με το τρίτο Μπάρντο το ονομαζόμενο Σίντπα ή Σιντπάϊ Μπάρντο (Θιβ: Σριν - τπάχι Μπάρ - ντο) ή «Μεταβατική Κατάστασις (κατά την αναζήτηση) της Επαναγεννήσεως». Αυτή τελειώνει όταν η αρχή (στοιχείο) της συνειδήσεως επαναγεννηθεί στον ανθρώπινο ή κάποιον άλλον κόσμο ή σ' ένα από τα παραδείσια βασίλεια.


Το πέρασμα από το ένα Μπάρντο στο άλλο, αναλογεί με τη διαδικασία της γεννήσεως. Ο Γνώστης αφυπνίζεται από τον ένα λήθαργο μετά τον άλλον, έως ότου τελειώσει και το Τρίτο Μπάρντο. Με την αφύπνιση του στο Δεύτερο Μπάρντο, ανατέλλουν συμβολικά οράματα, ένα - ένα, αυταπάτες που τις δημιουργούν τα καρμικά αντανακλαστικά των πράξεων, που έκανε μέσα στο γήινο σώμα του. 'Ο,τι είχε σκεφθεί και ό,τι είχε κάνει γίνεται αντικειμενικό. Μορφές - σκέψεις τις οποίες είχε συνειδητά οραματισθεί κι επιτρέψει να ριζώσουν, να μεγαλώσουν και ν' ανθίσουν, τώρα γίνονται ένα μεγαλόπρεπο πανόραμα, σαν περιεχόμενο της συνειδήσεως της προσωπικότητάς του. Στο Δεύτερο Μπάρντο ο νεκρός βρίσκεται — εκτός αν έχει φωτιστεί — κάτω από την πλάνη, του ότι αν και έχει πεθάνει κατέχει ακόμη ένα σώμα από σάρκα και αίμα. Όταν κατανοήσει ότι στην πραγματικότητα δεν έχει τέτοιο σώμα, αρχίζει ν' αναπτύσσει μια φλογερή επιθυμία να το αποκτήσει.


Και αναζητώντας ένα σώμα, οι καρμικές προτιμήσεις για σαμσαρική ύπαρξη γίνονται, φυσικά αποφασιστικές και φτάνει στο Τρίτο Μπάρντο της αναζητήσεως της αναγεννήσεως και τελικά με την Επαναγέννησή του, σε αυτόν ή σε κάποιον άλλον κόσμο, τερματίζεται και η μεταθανάτιος κατάστασις. Για τους κοινούς ανθρώπους αυτή είναι η φυσιολογική διαδικασία. Οι εξαιρετικές όμως εκείνες διάνοιες, που κατέχουν μεγάλη γιογκική γνώση και φώτιση, δοκιμάζουν μόνον τα πνευματικότερα στάδια του Μπάρντο στις πρώτες λίγες ημέρες. Οι πιο φωτισμένοι Γιόγκι ξεφεύγουν εντελώς από το Μπάρντο, περνώντας σ' ένα παραδεισιακό βασίλειο ή ενσαρκούμενοι πάλι στον κόσμο, αμέσως μόλις απορρίψουν το ανθρώπινο σώμα, διατηρώντας πάντα την αδιάσπαστη συνέχεια της συνειδήσεως. 'Οπως σκέφτονται οι άνθρωποι, τέτοιοι και είναι κι εδώ και στο μετέπειτα, γιατί οι σκέψεις είναι πράγματα, οι γεννήτορες όλων των οράσεων, καλών και κακών, το ίδιο. Και όπως έσπειρε κανείς θα θερίσει.


Αν η διαφυγή από την ενδιάμεση κατάσταση δεν γίνει κατορθωτή με την Επαναγέννηση, σε κάποια άλλη κατάσταση — εκείνη της Κολάσεως είναι δυνατή μόνο για τον εξαιρετικά κακό και όχι για το συνηθισμένο άνθρωπο — μέσα στη συμβολική περίοδο των 49 ημερών, της οποίας η πραγματική διάρκεια καθορίζεται από το κάρμα, τότε ο νεκρός υπόκειται στις καρμικές πλάνες του Μπάρντο, ευτυχισμένος ή δυστυχισμένος, ανάλογα με την περίσταση, και η πρόοδος είναι αδύνατη. Η μόνη ελπίδα για το συνηθισμένο άνθρωπο για να φτάσει στη Βουδική κατάσταση — εκτός από την απελευθέρωση, που κερδίζει τη Νιρβάνα και έτσι κόβει για πάντα τα καρμικά δεσμά της σαμσαρικής υπάρξεως — βρίσκεται στην Επαναγέννησή του σαν ανθρώπινο πλάσμα, γιατί η γέννησις σε κάποιον άλλον κόσμο καθυστερεί από την επίτευξη του Τελικού Σκοπού.


Υπάρχει σαφή ψυχολογική σημασία για κάθε θεότητα που εμφανίζεται στο Μπάρντο Τοντόλ. Ο σπουδαστής όμως, για να τη συλλάβει πρέπει να θυμάται ότι τα οράματα των παρουσιών, που βλέπει ο νεκρός στην Ενδιάμεση Κατάσταση, δεν είναι οράματα της πραγματικότητας, αλλά μόνον απατηλές ενσωματώσεις των μορφών - σκέψεων, που γεννά το νοητικό περιεχόμενο του παρατηρητού ή με άλλα λόγια, είναι οι διανοητικές παρορμήσεις, που είχαν προσλάβει προσωποποιημένη μορφή στη μεταθανάτιο ονειρική κατάσταση.


Οι Ειρηνικές θεότητες συνεπώς (Θιβ : Ζί - μά) είναι οι προσωποποιημένες μορφές των λεπτοτέρων ανθρωπίνων συναισθημάτων, που πηγάζουν από το ψυχικό κέντρο της καρδιάς. Γι' αυτό παρουσιάζονται ν' ανατέλλουν πρώτες γιατί από ψυχολογική άποψη, οι παρορμήσεις που προέρχονται από την καρδιά, προηγούνται από τις παρορμήσεις, που προέρχονται από τον εγκέφαλο. 'Ερχονται με ειρηνική όψη, για να ελέγξουν και να επηρεάσουν το νεκρό, του οποίου ο δεσμός με τον ανθρώπινο κόσμο μόλις έχει κοπεί. Ο νεκρός έχει αφήσει συγγενείς και φίλους πίσω, έργα ατέλειωτα, επιθυμίες ανεκπλήρωτες και στις περισσότερες περιπτώσεις, έχει έναν ισχυρό πόθο ν' ανακτήσει την ευκαιρία που προσφέρει η ανθρώπινη ενσάρκωσις για πνευματική φώτιση. Όμως, σε όλες τις παρορμήσεις και τους πόθους του, το κάρμα είναι πάντα κυρίαρχο. Και αν δεν είναι το καρμικό του πεπρωμένο ν' αποκτήσει την ελευθερία στα πρώτα στάδια, θα περιπλανηθεί προς τα κάτω, όπου οι παρορμήσεις της καρδιάς παραμερίζονται από τις παρορμήσεις του εγκεφάλου.


Ενώ λοιπόν οι Ειρηνικές θεότητες είναι προσωποποιήσεις των αισθημάτων, οι Οργισμένες Θεότητες (Θιβ: Τό - βό) είναι οι προσωποποιήσεις της λογικής που ενώ πηγάζουν από το ψυχικό κέντρο της καρδιάς, μπορούν να μεταμορφώνονται στη λογική του κέντρου της κεφαλής. 'Ομως, ακριβώς όπως οι παρορμήσεις που πηγάζουν από το κέντρο της καρδιάς, μπορούν να μεταμορφώνονται στη λογική του κέντρου της κεφαλής, έτσι και οι Οργισμένες θεότητες είναι οι Ειρηνικές Θεότητες, με αλλαγμένη όψη. Καθώς η διάνοια ενεργοποιείται, αφού παραμεριστούν οι λεπτές παρορμήσεις της καρδιάς, ο νεκρός αρχίζει να κατανοεί όλο και περισσότερο, την κατάσταση όπου βρίσκεται. Και με τις υπερφυσικές ικανότητες του σώματος του Μπάρντο, τις οποίες αρχίζει να χρησιμοποιεί με τον ίδιο περίπου τρόπο που και το νεογέννητο αρχίζει να χρησιμοποιεί στον ανθρώπινο κόσμο τις ανθρώπινες αισθητικές ικανότητες - γίνεται ικανός να σκεφθεί, πώς μπορεί να κερδίσει αυτή ή την άλλη κατάσταση της υπάρξεως. Το Κάρμα κυριαρχεί όμως ακόμη - και καθορίζει τους περιορισμούς. ΄Οπως στο ανθρώπινο πεδίο, οι συναισθηματικές παρορμήσεις είναι πολύ πιο δραστήριες στη νεαρή ηλικία, και συχνά χάνονται στην ωριμότητα, όπου η λογική παίρνει τη θέση τους, έτσι στο μεταθανάτιο πεδίο του Μπάρντο, οι πρώτες εμπειρίες είναι ευτυχέστερες από τις μετέπειτα εμπειρίες.


Από μία άλλη πλευρά, οι κύριες θεότητες οι ίδιες, είναι οι ενσωματώσεις των παγκοσμίων θείων δυνάμεων, με τις οποίες ο νεκρός είναι αδιαχώριστα συνδεδεμένος, γιατί μέσα από αυτόν — σαν τον μικρόκοσμο του μακρόκοσμου — περνούν όλες οι παρορμήσεις, καλές και κακές το ίδιο. Ο Πανάγαθος Σαμάντα - Μπάν - τρα, έτσι, προσωποποιεί την Πραγματικότητα, το Πρωταρχικό Καθαρό Φως του Αγέννητου, Αμορφοποίητου Ντάρμα - Κάγια. Ο Βαϊροτσάνα είναι η Πηγή - όλων - των - Φαινομένων, το Αίτιον όλων των Αιτίων, σαν Παγκόσμιος Πατέρας. Ο Βαϊροτσάνα εκδηλώνει ή εξαπλώνει σαν σπόρους όλα τα πράγματα. Η Σάκτι του, η Μητέρα του Μεγάλου Διαστήματος είναι η Παγκόσμια Μήτρα, όπου πέφτει ο σπόρος και εξελίσσεται όπως τα συστήματα των κόσμων. Ο Βάτζρα - Σάττβα συμβολίζει το Αμετάβλητον. Ο Πάτμα - Σαμπάβα είναι ο Εξωραϊστής, η Πηγή της Ομορφιάς στο Σύμπαν. Ο Άμιταμπα είναι η άπειρη Συμπόνια και η θεία Αγάπη, ο Χριστός. Ο Αμόνγκα Σίντι είvαι η προσωποποίησις της Παντοδυναμίας. Και οι μικρότερες θεότητες, οι ήρωες, Ντακίνις (οι Νεράιδες), οι θεές, οι Κύριοι του θανάτου, οι δαίμονες Ρακάσας, τα πνεύματα και όλοι οι άλλοι αντιστοιχούν σε συγκεκριμένες ανθρώπινες σκέψεις, πάθη και παρορμήσεις, ανώτερες και κατώτερες, ανθρώπινες, υπανθρώπινες και υπερανθρώπινες σε καρμική μορφή, καθώς παίρνουν σχήμα από τους σπόρους των μορφών, που αποτελούν το περιεχόμενο της συνειδήσεως του παρατηρητού.


΄Οπως το κείμενο του Μπάρντο Τοντόλ διευκρινίζει με επαναλαμβανόμενες βεβαιώσεις, καμία από όλες αυτές τις θεότητες ή τα πνευματικά όντα δεν έχει πραγματική ατομική ύπαρξη περισσότερη απ' όση τα ανθρώπινα όντα: 
«Αρκεί να γνωρίζεις ότι αυτές οι παρουσίες είναι οι δικές σου μορφές - σκέψεις».
Είναι μόνον το περιεχόμενο της συνειδήσεως, το οποίον, μέσω του κάρμα, μορφοποιείται σε παρουσίες οραμάτων στην Ενδιάμεση Κατάσταση. 
«Αέρινα Τίποτα υφασμένα σε όνειρο».
Η πλήρης αναγνώρισις της ψυχολογίας αυτής από το νεκρό, τον απελευθερώνει μέσα στην Πραγματικότητα. Γι' αυτό και το Μπάρντο Τοντόλ, όπως το όνομα δείχνει, είναι 
«Η Μεγάλη Διδασκαλία της Απελευθερώσεως με την Ακοή και την Όραση».


Ο νεκρός άνθρωπος γίνεται ο μόνος θεατής του θαυμαστού πανοράματος των απατηλών οραμάτων. Κάθε σπέρμα της σκέψεως, στο περιεχόμενο της συνειδήσεως του, αναζωογονείται καρμικά, κι εκείνος, σαν παιδί που τα έχει χαμένα από την κατάπληξη, παρακολουθώντας κινούμενες εικόνες επάνω σε μια οθόνη, κοιτάζει χωρίς επίγνωση — εκτός αν υπήρξε προηγουμένως μύστης της γιόγκα, της μη πραγματικότητος εκείνων, που βλέπει ν' ανατέλλουν και να δύουν. Πρώτα οι ευτυχισμένες και οι ένδοξες οράσεις, γεννημένες από τα σπέρματα των παρορμήσεων και των εφέσεων της Ανωτέρας ή της θείας φύσεως γεμίζουν δέος τον αμύητο. Κατόπιν καθώς συγχωνεύονται με τα οράματα, που γεννώνται από τα αντίστοιχα νοητικά στοιχεία της κατώτερης ή ζωικής φύσεως, τον τρομοκρατούν κι επιθυμεί να φύγει μακρυά τους. ΄Ομως, αλίμονο, καθώς το κείμενο εξηγεί, είναι αδιαχώριστα από εκείνον και οπουδήποτε και αν θελήσει να φύγει θα τον ακολουθήσουν.


Δεν είναι αναγκαίο να υποθέσουμε ότι όλοι οι νεκροί στην Ενδιάμεση Κατάσταση δοκιμάζουν την εμπειρία των ίδιων φαινομένων, όπως ακριβώς δεν συμβαίνει με τους ζωντανούς στον ανθρώπινο κόσμο ή στα όνειρα. Το Μπάρντο Τοντόλ δίνει νύξεις μόνο για όλες τις μετά θάνατον εμπειρίες. Περιγράφει με λεπτομέρειες εκείνα, που υποτίθεται ότι θα είναι οι οραματισμοί στο Μπάρντο του περιεχομένου της συνειδήσεως του μέσου ζηλωτή της Σχολής του Κόκκινου Σκούφου του Πάντμα Σαμπάβα. Ό,τι διδάξουν έναν άνθρωπο αυτό πιστεύει. Οι σκέψεις, καθώς είναι πράγματα, μπορεί να φυτευθούν σαν σπόρος στο νου του παιδιού και να κυριαρχήσουν ολοκληρωτικά στο νοητικό του περιεχόμενο. Με δεδομένο το ευνοϊκό έδαφος της θελήσεως του ανθρώπου να πιστέψει, οι σπερματικές σκέψεις, σωστές ή λανθασμένες, καθαρή πρόληψις ή πραγματοποιήσιμη αλήθεια, ριζώνουν και ανθίζουν και κάνουν τον άνθρωπο εκείνον που είναι νοητικά.


Συνεπώς, για ένα Βουδιστή άλλης Σχολής, για έναν Ινδουιστή, για έναν Μωαμεθανό ή ένα Χριστιανό, οι εμπειρίες του Μπάρντο θα είναι διαφορετικές: οι μορφές - σκέψεις του Βουδιστή ή του Ινδουιστή, όπως σε μια κατάσταση ονείρου, θα δώσουν γέννεση σε αντίστοιχα οράματα θεοτήτων του Βουδιστικού ή Ινδουιστικού Πανθέου, ενός Μωαμεθανού σε οράματα του Μουσουλμανικού Παραδείσου, ενός Χριστιανού σε οράματα του Χριστιανικού Παραδείσου ή ενός Ινδιάνου της Αμερικής σε οράματα του Ευτυχισμένου Τόπου του Κυνηγιού. Και όμοια ο υλιστής θα δοκιμάσει την εμπειρία μεταθανάτιων οραμάτων, τόσο αρνητικών και άδειων και άθεων, όπως ακριβώς τα ονειρευόταν όσο βρισκόταν στο ανθρώπινο σώμα. Λογικά θεωρούμενες οι μετά θάνατον Εμπειρίες του καθενός βασίζονται απόλυτα επάνω στο δικό του προσωπικό νοητικό περιεχόμενο. Με άλλα λόγια, όπως εξηγήσαμε παραπάνω, η μετά - θάνατον κατάστασις μοιάζει πολύ με μια ονειρική κατάσταση και τα όνειρά της είναι τα παιδιά της νοοτροπίας εκείνου που ονειρεύεται. Αυτή η ψυχολογία εξηγεί επιστημονικά γιατί οι ευλαβείς Χριστιανοί έχουν — αν δεχθούμε τη μαρτυρία των Χριστιανών αγίων και των προφητών — οράματα (μέσα σε έκσταση ή σε ονειρική κατάσταση ή στη μεταθανάτιο κατάσταση) του θείου Πατρός καθισμένου σ' ένα θρόνο στη Νέα Ιερουσαλήμ και τον Υιό στο πλευρό του και όλο το Βιβλικό τοπίο και τα χαρακτηριστικά του Παραδείσου ή οράματα της Παρθένου, των Αγίων και των Αρχαγγέλων ή οράματα του Καθαρτηρίου και της Κολάσεως.


Με άλλα λόγια το Μπάρντο Τοντόλ φαίνεται να βασίζεται σε πληροφορίες, που μπορεί να εξακριβωθούν από την ανθρώπινη ψυχολογία και τις ψυχολογικές εμπειρίες και θεωρεί το πρόβλημα της μετά - θάνατον καταστάσεως σαν καθαρά ψυχο - φυσικό πρόβλημα, και συνεπώς Επιστημονικό, κατά μέγα μέρος. Επιβεβαιώνει συνεχώς ότι εκείνο, που βλέπει ο παρατηρητής στο Μπάρντο, οφείλεται αποκλειστικά στο δικό του νοητικό περιεχόμενο, ότι δεν υπάρχουν οράματα θεών ή δαιμόνων, παραδείσου ή κολάσεως, άλλα εκτός από εκείνα που γεννούν οι απατηλές καρμικές μορφές - σκέψεις, που αποτελούν την προσωπικότητα η οποία είναι ένα παροδικό προϊόν προερχόμενο από τη δίψα για ύπαρξη και από τη θέληση του ανθρώπου να ζήσει και να πιστέψει.


Από ημέρα σε ημέρα τα οράματα του Μπάρντο αλλάζουν μαζί με την έκρηξη των μορφών - σκέψεων του παρατηρητού, μέχρις ότου η καρμική κινητήρια δύναμις εξαντληθεί ή με άλλα λόγια, οι μορφές σκέψεις γεννημένες από τις ροπές της συνήθειας, όντας νοητικά αρχεία, φτάνουν στο τέλος τους, η μετά θάνατον κατάστασις τελειώνει και ο ονειρευόμενος βγαίνοντας από τη μήτρα αρχίζει να δοκιμάζει εκ νέου, την εμπειρία των φαινομένων του ανθρώπινου κόσμου. Η Βίβλος των Χριστιανών, όπως και το Κοράνι των Μωαμεθανών δεν εξετάζει ποτέ μήπως οι πνευματικές εμπειρίες με τη μορφή οραμάτων των προφητών ή των ζηλωτών μπορεί, στην τελευταία ανάλυση, να μην είναι αληθινά. 'Ομως το Μπάρντο Τοντόλ είναι τόσο κατηγορηματικό στις βεβαιώσεις του, ώστε αφήνει στον αναγνώστη του την ξεκάθαρη εντύπωση, ότι κάθε όραμα, χωρίς καμιά εξαίρεση, όπου πνευματικά όντα, θεοί ή δαίμονες, παράδεισοι ή τόποι βασανισμού και καθάρσεως παίζουν ένα ρόλο στο Μπάρντο ή σε ένα όνειρο σαν το Μπάρντο ή σε μια έκσταση, είναι καθαρά απατηλό γιατί βασίζεται επάνω σε σαμσαρικά φαινόμενα. Ο στόχος των διδασκαλιών του Μπάρντο Τοντόλ είναι ν' αφυπνίσει τον ονειρευόμενο μέσα στην Πραγματικότητα, ελεύθερο από κάθε συσκότιση των καρμικών ή σαμσαρικών πλανών, σε μια υπερκόσμια ή Νιρβανική κατάσταση, πέρα απ' όλους τους φαινομενικούς παραδείσους, ουρανούς, κολάσεις, καθαρτήρια ή κόσμους ενσαρκώσεων.


"Η Θιβετιανή Βίβλος των Νεκρών"
Πάντμα Σαμπάβα
(Επιμέλεια: Β.Γ. Έβανς Γουέντζ)