Sunborn ® Stories

  Το αρχέτυπο της Μήδειας, ειδικά όταν εξετάζεται μέσα από το πρίσμα του εσωτερισμού, της αλχημείας και της βαθιάς ψυχολογίας, ξεφεύγει εντελώς από το στερεότυπο της «εκδικητικής μάγισσας» του Ευριπίδη. Γίνεται μια οντότητα-κλειδί για την κατανόηση της μύησης. Όταν αναφερόμαστε στη «λίμνη του Ιάσονα» (που εσωτεριστικά συνδέεται με τα Αστρικά Ύδατα , τη Λίμνη Τριτωνίδα της Λιβύης όπου εγκλωβίστηκαν οι Αργοναύτες, ή το ευρύτερο υγρό στοιχείο της Αργοναυτικής Εκστρατείας) το σκηνικό αποκτά έναν καθαρά μεταμορφωτικό χαρακτήρα. Μήδεια: Η Ιέρεια της Εκάτης και η Χθόνια Σοφία Στον εσωτερισμό, η Μήδεια αντιπροσωπεύει την Anima Mundi (την Ψυχή του Κόσμου) στην πιο πρωτόγονη, συμπυκνωμένη και μαγική της μορφή. Ως ανιψιά της Κίρκης και ιέρεια της Εκάτης, κατέχει τα φάρμακα, τη γνώση της βοτανολογίας, των δηλητηρίων και των αντιδότων, που στην πραγματικότητα συμβολίζουν τους νόμους της συμπαντικής μεταβολής. Το Ασυνείδητο και η Σκιά: Ενώ ο Ιάσονας αντιπροσωπεύει το Ηλιακό Εγώ (τον συν...

  Σύμφωνα με τα κείμενα του Μπαρντό Τοντόλ (της Βίβλου των Νεκρών), η μεταθανάτια εμπειρία χωρίζεται σε 7 κύκλους των 7 ημερών . Κάθε εβδομάδα, η συνείδηση έχει μια ευκαιρία να αναγνωρίσει την πραγματική της φύση και να απελευθερωθεί. Αν δεν το καταφέρει λόγω του φόβου, της σύγχυσης ή του βάρους του παλιού της κάρμα, «περνάει» στον επόμενο κύκλο. Μέχρι την 49η ημέρα, η διαδικασία της επιλογής έχει ολοκληρωθεί και η συνείδηση εξαναγκάζεται, κατά κάποιον τρόπο, να εισέλθει σε μια νέα μήτρα για να αναγεννηθεί. Η βουδιστική παράδοση περιγράφει αυτή την περίοδο ως ένα πνευματικό «ταξίδι» γεμάτο έντονες εμπειρίες, το οποίο χωρίζεται σε τρία βασικά στάδια: Οι πρώτες ημέρες (Chikhai Bardo): Η συνείδηση έρχεται αντιμέτωπη με το Καθαρό Φως της απόλυτης πραγματικότητας αμέσως μόλις το σώμα πεθάνει. Αν ο άνθρωπος ήταν προχωρημένος πνευματικά, μπορεί να «ενωθεί» με αυτό το φως και να πετύχει τη φώτιση ακαριαία, αποφεύγοντας τις 49 ημέρες. Οι επόμενες εβδομάδες (Chonyid Bardo): Αν χάσει την ...

  Σύμφωνα με το Matakabhatta Jataka, όταν ο Βούδας βρισκόταν στο Τζεταβάνα, ορισμένοι μοναχοί τον ρώτησαν αν είχε κάποιο όφελος η θυσία ζώων ως προσφορά στους αποθανόντες, και εκείνος απάντησε ότι ποτέ δεν προκύπτει τίποτα καλό από τέτοιου είδους σφαγές. Όπως θυμήθηκε, πριν από πολύ καιρό, όταν ο Μπραχμαντάτα κυβερνούσε το Βαρανάσι, ένας βραχμάνος ήθελε να προσφέρει ένα «γλέντι για τους νεκρούς». Αγόρασε μια κατσίκα για θυσία και ζήτησε από τους μαθητές του να την πλύνουν στο ποτάμι, πριν την περιποιηθούν, την στολίσουν και την ταΐσουν. Ενώ το έκαναν αυτό, η κατσίκα άρχισε να γελάει με τον ήχο σαν να σπάει ένα δοχείο, πριν αρχίσει να κλαίει εξίσου ξαφνικά. Έκπληκτοι από αυτό, την ρώτησαν για τους λόγους της παράξενης συμπεριφοράς της. Η κατσίκα τους ζήτησε να επαναλάβουν την ερώτηση όταν επιστρέψουν στον δάσκαλό τους, στον οποίο έσπευσαν να επιστρέψουν και του διηγήθηκαν ό,τι είχε συμβεί. Ο δάσκαλος ρώτησε λοιπόν προσωπικά την κατσίκα γιατί γέλασε και έκλαψε. Η κατσίκα απάντησε ότι...